Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] lipca 2019 r., spółka "[...]" Sp. z o.o. w [...] (dalej: skarżąca), wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2011 rok. Wskazana decyzja została skarżącej doręczona dnia [...] lipca 2019 r. Skarga została nadana za pośrednictwem [...] Sp. z o.o. w dniu [...] września 2019 r. i doręczona organowi w dniu [...] września 2019 r.
Pismem z dnia [...] października 2019 r., skarżąca została wezwana do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi przez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, tj. wyciągu z KRS. Wezwanie zawierało informację, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie spowoduje odrzucenie skargi. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi nie została podjęta przez skarżącą i została pozostawiona w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia na dzień [...] października 2019 r. Skarżąca nie uzupełniła braków skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Skarga wniesiona po upływie terminu podlega odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie, zaskarżona decyzja została skarżącej doręczona dnia [...] lipca 2019 r. Termin złożenia skargi upływał wiec z dniem [...] sierpnia 2019 r. Skarga została nadana za pośrednictwem [...] Sp. z o.o. w dniu [...] września 2019 r. i doręczona organowi w dniu [...] września 2019 r. Złożenie skargi nastąpiło więc z przekroczeniem terminu.
Zgodnie z art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. W myśl art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeśli pismem obarczonym brakami jest skarga, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w przypadku ich nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie, podlega ona odrzuceniu. Podkreślenia wymaga, że termin do uzupełnienia braków formalnych jest terminem ustawowym, który nie może ulec ani przedłużeniu, ani skróceniu, a czynność podjęta w postępowaniu przez stronę, po jego upływie, jest bezskuteczna. Brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony (art. 29 p.p.s.a.) stanowi brak formalny, którego usunięcie w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. polega na przedstawieniu dokumentu, z którego wynikałoby takie umocowanie.
Niewykonanie w terminie nałożonego przez sąd obowiązku przedstawienia dokumentu powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Odczytywane łącznie regulacje mają bowiem na celu usunięcie wątpliwości w kwestii dla sprawy kluczowej, czyli ustalenia czy pismo (skarga) zostało wniesione przez uprawnioną osobę (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt: I GSK 1463/12, LEX nr 1239308, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2014 r., sygn. akt: II FSK 949/14, LEX nr 1467640).
W rozpoznawanej sprawie, wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi zostało uznane za doręczone w dniu [...] października 2019 r. a wyznaczony termin upłynął bezskutecznie z dniem [...] listopada 2019 r.
Wobec tego, w związku ze złożeniem skargi z uchybieniem terminu a także z nieuzupełnieniem przez skarżącą braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 3 i § 3 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., skargę należało odrzucić.