Uzasadnienie
Skarżący PB pismem z dnia [...] wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na wskazane w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej.
Postanowieniem z dnia [...], sygn. akt [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę PB na wskazane w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej.
Skarżący wniósł zażalenie na to postanowienie. Następnie złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Starszy referendarz sądowy postanowieniem z dnia [...], sygn. akt [...] oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Skarżący wniósł sprzeciw na w.w postanowienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...], sygn. akt [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W związku z powyższym sąd doręczył skarżącemu odpis prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia, które doręczono skarżącemu w dniu [...].
Skarżący złożył sporządzony na urzędowym formularzu w dniu [...] wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...], sygn. akt [...] odrzucił zażalenie PB na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...].
Skarżący pismem z dnia [...] wniósł zażalenie na postanowienie Sądu z dnia [...].
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...], sygn. akt [...] odrzucił zażalenie PB na postanowienie WSA z dnia [...], sygn. akt [...].
Wobec powyższego postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...], sygn. akt [...] o odrzuceniu skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego jest prawomocne od dnia [...].
Zgodnie z art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a.") jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżącego należy zauważyć, że zgodnie z art. 249a P.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Kluczowe dla prawidłowej wykładni przytoczonego przepisu jest ustalenie znaczenia zwrotu "zbędne". Na gruncie reguł języka powszechnego zwrot "zbędny" oznacza tyle, co taki, który nie jest koniecznie potrzebny i bez którego można się obejść [tak: Wielki Słownik Języka Polskiego, dostępny pod adresem: http://www.wsjp.pl].
W ocenie starszego referendarza sadowego rozpoznającego niniejszą sprawę rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy staje się zbędne m.in. w sytuacji uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie, mimo braku rozpoznania żądania skarżącego przyznania mu prawa pomocy. W takiej sytuacji rozpoznawanie wniosku w tym zakresie staje się zbyteczne, bowiem nawet jego rozpoznanie zgodnie z intencją strony nie niweczy skutków prawomocnego zakończenia postępowania.
Mając zatem na uwadze, że na skutek wydania przez NSA postanowienia z dnia [...], sygn. akt [...] wydane w niniejszej sprawie postanowienie WSA z dnia [...], sygn. akt [...] o odrzuceniu skargi jest prawomocne począwszy od dnia [...], stwierdzić należy, że rozpoznanie wniosku skarżącego z dnia [...], o przyznanie prawa pomocy stało się zbędne, a zatem postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy należy umorzyć.
Wobec powyższego na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 §1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.