Uzasadnienie
Skarżący Ł. S., reprezentowany przez adwokata, pismem z dnia 1 kwietnia 2016 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazane w sentencji niniejszego orzeczenia postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. W petitum skargi skarżący wniósł m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, przy czym w żaden sposób nie uzasadnił tego wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 - dalej w skrócie: "P.p.s.a") wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Sąd rozpatrując powołane przesłanki w odniesieniu do zaskarżonego postanowienia w przedmiocie nadania rygoru wykonalności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...], mocą której określono skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od maja do grudnia 2010 r. stwierdza, że skoro wskazana w art. 61 § 3 P.p.s.a. szkoda lub trudne do odwrócenia skutki mają być rezultatem wykonania podjętego w sprawie rozstrzygnięcia to uznać należy, że wstrzymaniu wykonania mogą podlegać wyłącznie akty, które nadają się do wykonania. Tymczasem przedmiot skargi w rozpatrywanej sprawie stanowi postanowienie nadające rygor natychmiastowej wykonalności. Postanowienie to ogranicza się wobec tego jedynie do stwierdzenia natychmiastowej wykonalności decyzji, a udzielenie ochrony tymczasowej, może mieć zastosowanie jedynie w odniesieniu do aktów lub czynności, które mają przymiot wykonalności, a więc stwierdzają lub tworzą po stronie swoich adresatów obowiązki prawne lub uprawnienia (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt I FZ 403/11, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Nie ulega wątpliwości, że zaskarżone postanowienie nie jest wykonalne w przedstawionym wyżej rozumieniu, a zatem wniosek o wstrzymanie wykonania tego postanowienia, jako niedopuszczalny, podlega oddaleniu.
Ubocznie Sąd zauważa także, że strona skarżąca, mimo reprezentowania przez profesjonalnego pełnomocnika, we wniosku nie przywołała nawet przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., a zatem nie wskazała, czy w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym z wniosku w istocie nie wynika z jakiego powodu - zdaniem strony skarżącej - wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jest konieczne. W związku z powyższym niemożliwe jest dokonanie merytorycznej oceny wniosku.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.