Uzasadnienie
Kazimierz C. w pismach, które złożył w dniu 31 grudnia do Urzędu Skarbowego w M. twierdził, iż z dniem 1 stycznia 1997 r. pozostaje przy zryczałtowanym podatku, a nadto wnosił o uznanie z lat ubiegłych strat w wysokości 20.000 zł w rozliczeniu końcowym w roku 1996 przy złożeniu PIT-28.
W wyniku kontroli zeznania rocznego PIT-28 Kazimierza C. za 1996 r. Urząd Skarbowy w M. wezwał stronę w celu wyjaśnienia odliczonej od przychodu straty z lat ubiegłych w wysokości 20.000 zł. Odliczona strata wzbudziła wątpliwość, ponieważ podatnik od 1994 r. był opodatkowany zryczałtowanym podatkiem dochodowym od uzyskanych przychodów, a w złożonym zeznaniu rocznym PIT-33 za 1993 r. wykazał dochód z działalności gospodarczej w wysokości 77.265.715 st.zł.
Podatnik wyjaśnił, że strata odliczona od przychodu w wysokości 20.000 zł dotyczy poniesionych kosztów na zakup paliwa i remont samochodu ciężarowego Star 244 w 1996 roku, którym świadczył usługi transportowe. Wartość zużytych części strona oszacowała na ok. 24.000 zł i koszty te podatnik kwalifikował jako stratę w wysokości 20.000 zł odliczając ją w zeznaniu PIT-28 za 1996 r.
Następnie Kazimierz C. poprawił zeznanie roczne i obliczył zryczałtowany podatek dochodowy w prawidłowej wysokości. Urząd stwierdził, że odliczenie od przychodu straty w zeznaniu rocznym PIT-28 spowodowało zmniejszenie zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym za 1996 r. z 1.230,60 zł na 33,70 zł. Podatnik nie dokonywał wpłat zryczałtowanego podatku dochodowego za 1996 r. w obowiązujących terminach.
W związku z tym Urząd Skarbowy w M. decyzją z dnia 10 marca 1997 r. (...) na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ określił wysokość nie wykonanego przez Kazimierza C. zobowiązania podatkowego z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od działalności gospodarczej osób fizycznych za 1996 r. w wysokości 1.004,23 zł.
Odwołanie od tej decyzji złożył podatnik i podtrzymując twierdzenie o stracie wnosił o uznanie zeznania podatkowego w pierwotnej wersji.
Izba Skarbowa w G.W. decyzją z dnia 19 czerwca 1997 r. (...) na podstawie art. 1, art. 3 ust. 1, art. 30 ust. 1 pkt 6 i ust. 4, art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ i art. 5 ust. 3 ustawy o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486/ oraz par. 1 ust. 3 pkt 1 lit. "a", par. 4 ust. 3, par. 16 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 grudnia 1995 r. w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych oraz od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne /Dz.U. nr 148 poz. 719/ utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy stwierdził, iż odwołujący od 1994 r. jest podatnikiem podatku zryczałtowanego. Istotą tego opodatkowania jest ewidencjowanie wszelkich przychodów bez uwzględniania jakichkolwiek kosztów. Brak jest zatem możliwości pomniejszenia przychodu o koszty uzyskania przychodu, a więc wydatki poniesione na zakup części do remontu samochodu ciężarowego nie stanowią w tym przypadku kosztów, a tym samym straty osiągniętej z działalności gospodarczej w 1996 r.
Skargę na powyższą decyzję złożył Kazimierz C. i zarzucił błędne zastosowanie przepisów prawa materialnego przez Izbę Skarbową, a w szczególności twierdził, iż rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 14 grudnia 1995 r. w sprawie podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych "nie dotyczy Izby", oraz że "uprawnia podatnika do odliczeń strat od przychodu" (...).
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie (...).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga Kazimierza C. nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią przepisu art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem.
Przede wszystkim należy stwierdzić, iż przepisy prawa podatkowego stosuje się zarówno do podatników jak i organów skarbowych. Zatem twierdzenie skarżącego, że rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 14 grudnia 1995 r. w sprawie podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych nie dotyczy Izby Skarbowej jest oczywiście niezasadne.
Także zarzut skarżącego, iż mógł odliczyć stratę z działalności gospodarczej od przychodu jest niezasadny. Trafnie bowiem zauważa organ odwoławczy, iż skarżący w 1996 r. był opodatkowany podatkiem zryczałtowanym. Zaś stałą cechą takiej formy opodatkowania jest nie ewidencjonowanie kosztów uzyskania przychodów oraz nie pomniejszanie o nie przychodów. Skarżący uczynił coś wręcz przeciwnego: pomniejszył przychód o wydatki na remont samochodu ciężarowego, a nie dokonał odliczenia strat z lat ubiegłych.
Ponadto skarżący myli pojęcie "straty" z pojęciem "koszty uzyskania przychodu". W świetle treści przepisu art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./, jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica między nimi jest stratą ze źródła przychodów. W tej sprawie występuje nie strata, lecz koszt uzyskania przychodu /wydatki na remont samochodu/.
Zatem, skarżący nie miał prawa, będąc opodatkowany w sposób zryczałtowany, pomniejszyć uzyskanych przychodów o wydatki niewątpliwie stanowiące koszt uzyskania przychodów.
Słusznie też organy podatkowe zwracają uwagę, iż podatnik wielokrotnie był informowany o zasadach opodatkowania podatkiem zryczałtowanym oraz o możliwości zrzeczenia się ryczałtu i rozliczania się metodą kosztową na zasadach ogólnych.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę oddalił.