Uzasadnienie
W dniu [...] września 2019 r. M. K., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej wskazaną w rubrum orzeczenia.
Zarządzeniem z dnia [...] października 2019 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wezwał pełnomocnika strony skarżącej do nadesłania pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu stronny skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r poz. 1302 ze zm.) - pod rygorem uznania, że strona działa bez pełnomocnika.
W odpowiedzi, pismem z dnia [...] listopada 2019 r. pełnomocnik strony na podstawie art. 60 p.p.s.a cofnął skargę. Jednak pomimo wezwania nie uzupełnił braków formalnych.
Wobec niewykonania przez pełnomocnika zarządzenia Sądu z dnia [...] października 2019 r. Przewodniczący Wydziału I zarządzeniem z dnia [...] grudnia 2019 r. wezwał skarżącego do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego wezwania braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi, ewentualnie nadesłanie podpisanego jej odpisu. Jednocześnie strona skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi.
W dniu [...] grudnia 2019 r. pełnomocnik strony złożył pismo w którym podtrzymał swój wniosek z [...] listopada 2019 r. o cofnięciu skargi jednocześnie załączając pełnomocnictwo oraz kopie ww. pisma.
W zakreślonym terminie nie zostały uzupełnione przez stronę skarżącą braki formalne i fiskalne skargi.
Sąd zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. dalej w skrócie: "p.p.s.a."), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z takich wymogów wymienionych w art. 46 § 1 pkt 4 ustawy p.p.s.a. jest podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, który przy pierwszej czynności procesowej powinien dołączyć do akt sprawy stosowne pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa (art. 37 § 1 ustawy p.p.s.a.). Ponieważ w rozpoznawanej sprawie działający za stronę pełnomocnik nie wykazał się stosownym umocowaniem do działania w sprawie, umożliwiono stronie skarżącej konwalidowanie czynności dokonanych przez pełnomocnika poprzez podpisanie złożonej skargi, ewentualnie nadesłanie podpisanego jej odpisu. Jednakże kierowane do strony w tym przedmiocie wezwanie pozostało bez odpowiedzi.
Nieuzupełnienie zaś w terminie braków formalnych skargi skutkuje jej odrzuceniem. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Niezależnie od powyższego należy wskazać, że warunkiem skutecznego wniesienia skargi jest uiszczenie wpisu sądowego. Zgodnie bowiem z art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez Sąd na podstawie art. 220 § 3 w/w ustawy.
Odnosząc się natomiast do pisma pełnomocnika strony skarżącej o cofnięciu skargi stwierdzić należy, że dokonanie takiej czynności procesowej skutkuje zwykle oceną umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o art. 60 w zw. z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Niemniej jednak umorzenie jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe zostało prawidłowo i skutecznie wszczęte, co oznacza, że nie istnieją przeszkody formalne do merytorycznego rozpoznania skargi. Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego następuje w momencie skutecznego wniesienia skargi, która nie jest dotknięta brakami formalnymi uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu. W niniejszej sprawie, wobec wniesienia skargi zawierającej braki formalne i ich nieusunięcia, pomimo wezwania, przez stronę skarżącą oraz nieuiszczenia wpisu, postępowanie sądowe nie mogło być skutecznie wszczęte, a tym samym niedopuszczalne było jego umorzenie.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w związku z art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.