Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] 2014 r. skarżący złożył skargę do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...]. nr [...]. W skardze tej jako adres do doręczeń skarżącego wskazano adres "[...]", pomimo to nie doszło do skutecznego doręczenia skarżącemu odpowiedzi na skargę oraz wezwania do wypełnienia formularza "PPf". Jak wynika bowiem ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy (k. [...] i [...] akt sądowych), skarżący wyprowadził się spod wyżej wskazanego adresu, który to sam wskazał jako adres do doręczeń.
Mając powyższe na uwadze Sąd wystąpił do Urzędu Miejskiego w P. o podanie na podstawie prowadzonej przez Urząd ewidencji ludności aktualnego miejsca pobytu stałego lub czasowego skarżącego. Jak wynika z odpowiedzi Urzędu Miasta (k. [...] akt sądowych), skarżący jest zameldowany na pobyt stały w [...], pod adresem "[...]".
Mając na uwadze powyższe ustalenia, odpowiedź na skargę, wraz z wezwaniem do wypełnienia formularza "PPf" zostało nadane pod adres wskazany przez Urząd Miasta, jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. [...] akt sądowych) doręczenie to należy uznać za dokonane z dniem [...] 2014 r., bowiem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie figurują jakiekolwiek informacje które mogłyby świadczyć o tym, że skarżący nie zamieszkuje pod wskazanym adresem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 nr 270 ze zm. – dalej w skrócie "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Stosownie natomiast do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyło one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie z kolei do regulacji zawartej w § 2 omawianego artykułu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy uznać, że skarga jest niedopuszczalna albowiem przed jej złożeniem skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia, mając powyższe na uwadze w sprawie mamy do czynienia z sytuacją o której mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Należy w tym miejscu zauważyć, że przedmiotem skargi skarżącego jest wymieniona w rubrum niniejszego postanowienia decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. odmawiająca wznowienia postępowania kontrolnego, decyzja ta jest decyzją wydaną w pierwszej instancji, w związku z tym stosownie do postanowień art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (tj. Dz. U. z 2011 r. nr 41, poz. 214 ze zm.) - od decyzji, o których mowa w art. 24 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, wydanych przez Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej oraz od decyzji w sprawach stwierdzenia nieważności decyzji, uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej oraz o wznowieniu postępowania, wydanych przez Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej albo przez dyrektora urzędu kontroli skarbowej, nie służy odwołanie.
Podkreślić w tym miejscu należy, że przedmiotem skargi skarżącego jest właśnie decyzja wydana przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w sprawie wznowienia postępowania, a więc decyzja objęta hipotezą wyżej zacytowanego przepisu prawa. W takiej sytuacji stosownie do regulacji zawartej w art. 26 ust. 3 ustawy o kontroli skarbowej - od decyzji, o których mowa w ust. 2, stronie służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ, który wydał decyzję. Do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa dotyczące odwołań.
Oznacza to, że skarżącemu w stosunku do zaskarżonej przez niego decyzji przysługiwał środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenia sprawy, do którego to stosuje się odpowiednio przepisy ordynacji podatkowej dotyczące odwołań, o czym skarżącego pouczono w treści zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze ten fakt, należy stwierdzić, że skarżący przed wniesieniem skargi do Sądu był zobowiązany do wyczerpania drogi odwoławczej uregulowanej wskazanymi powyżej przepisami. Nie wyczerpanie z kolei przysługujących stronie środków zaskarżenia przed złożeniem skargi skutkuje niedopuszczalnością skargi o której to mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Warto zauważyć także, że w aktach postępowania administracyjnego znajduje się wniosek o ponowne rozpatrzenia sprawy z dnia [...] 2014 r. (k. [...] akt administracyjnych) a także, decyzja z dnia [...] 2014 r. (k. [...] akt sądowych) utrzymująca w mocy zaskarżoną przed skarżącego decyzję, należy jednak zauważyć, że w aktach postępowania administracyjnego brak jest zwrotnego potwierdzenia odbioru tejże decyzji, mając to na uwadze należy stwierdzić że decyzja ta nie została skutecznie doręczona skarżącemu, w związku z czym nie weszła ona do obrotu prawnego, a zatem nie rozpoczął się nawet bieg terminu do wniesienia przez skarżącego skargi do sądu administracyjnego na tą decyzje.
Mając na uwadze ponadto fakt, że skarga skarżącego datowana jest na dzień [...] 2014 r. a wiec na dzień na który to nawet nie wydano decyzji załatwiającej wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie jest możliwe przyjęcie takiej interpretacji skargi zgodnie z którą przedmiotem skargi jest decyzja ostateczna, wydana w wyniku rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] 2014 r., rozwiązanie takie byłoby tym bardziej niedopuszczalne albowiem jak wskazano powyżej w aktach sprawy administracyjnej brak jest na chwilę obecną dowodu wskazującego na doręczenie skarżącemu decyzji wydanej w wyniku złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenia sprawy.
Kończąc rozważania należy wskazać również, że stosownie do postanowień art. 222 p.p.s.a. nie żąda się opłat od pisma, jeżeli już z niego wynika, że podlega ona odrzuceniu. Wzywanie w takiej sytuacji do uiszczenia opłaty mijałoby się z celem, ponieważ wniesiony wpis i tak podlegałby zwrotowi z urzędu [tak: Postanowienie NSA z dnia 22 marca 2011 r. sygn. akt II OZ 181/11].
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.