Uzasadnienie
W skardze z dnia [...] kwietnia 2016 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonych postanowień w całości z uwagi na zachodzące niebezpieczeństwo spowodowania przez nich trudnych do odwrócenia skutków po stronie skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 - dalej: "P.p.s.a.") sąd administracyjny może na wniosek strony skarżącej wstrzymać wykonanie w całości lub części decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym udzielenie przez sąd administracyjny ochrony tymczasowej może odnosić się wyłącznie do sfery prawnej wykonania aktu administracyjnego.
W orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wskazać należy, że przedmiotem wstrzymania mogą być wyłącznie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają tego wykonania, a tym samym takie, które wywołują skutki materialnoprawne (vide: postanowienie NSA z dnia 5 maja 2005 r., sygn. akt I OZ 371/05). Przez pojęcie "wykonania aktu administracyjnego" należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.).
Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (vide: T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295). Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186).
W rozpoznawanej sprawie żądaniem wstrzymania wykonania zostało objęte postanowienie wydane w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zaskarżone postanowienie jest stricte aktem proceduralnym i nie nakłada na skarżącego żadnych praw i obowiązków, które nadawałyby się do wykonania.
W świetle powołanego wyżej przepisu prawa oraz charakteru zaskarżonego postanowienia, w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie jego wykonanie. Zaskarżone postanowienie, które określa granice niniejszej sprawy, nie posiada atrybutu wykonalności, zatem Sąd nie mógł wstrzymać wykonania tego postanowienia. Skoro zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, to nie może wywołać bezpośrednich następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Sąd wyjaśnia natomiast, że kwestia zgodności bądź braku zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia nie może być badana w toku postępowania wpadkowego, jakim jest postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania aktu. Przesłanki umożliwiające wstrzymanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. nie odwołują się w żaden sposób do merytorycznej zasadności działań podjętych w toku postępowania podatkowego.
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a orzekł jak w sentencji.