Uzasadnienie
[...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skargę na wskazaną wyżej odpowiedź Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] dotyczącą sposobu załatwienia skargi.
Skarżący nie zgadzał się z wykładnią przepisów k.p.c. dokonaną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...]. Podkreślił on, że wstąpił w prawa innego podatnika i składa w jego miejsce oświadczenie – decyzję o zwrocie nadpłaty VAT. Tymczasem organ pominął wskazany art. 887 k.p.c.
Skarżący zarzucił w skardze wydanie rozstrzygnięcia bez oparcia w przepisach prawa i błędną analizę materiału dowodowego. Błędne zastosowanie w sprawie trybu skargowego bez zwrócenia się do skarżącego o wyjaśnienie czy jego wolą było zaskarżenie rozstrzygnięcia, czy wniesienie skargi. Błędne potraktowanie środka zaskarżenia jako zwykłej skargi. Błędne pominięcie przepisów o materialnoprawnym uprawnieniu do wstąpienia wierzyciela w miejsce dłużnika na etapie postępowania egzekucyjnego. Brak uwzględnienia skuteczności żądania zwrotu VAT.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna.
Zakres właściwości rzeczowej wojewódzkiego sądu administracyjnego wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.". Z treści art. 3 § 1 i 2 pkt 1 - 8 tej ustawy wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg, które mogą dotyczyć aktu administracyjnego, wydanego w postępowaniu administracyjnym (decyzje i postanowienia - pkt 1 i 2 oraz w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym (postanowienia, na które służy zażalenie - pkt 3).
Ponadto zaskarżalne są inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa - pkt 4, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach – pkt 4a, akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej - pkt 5, inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej - pkt 6, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego - pkt 7, bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a wskazanego przepisu - pkt 8. Katalog skarg na określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność, rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują sądową kontrolę (§ 3).
Odpowiedź Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] lipca 2013 r., będąca przedmiotem skargi, wydana została na podstawie art. 237 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej "k.p.a.", w związku ze złożoną przez skarżącego skargą w sprawie pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...]. Została ona zatem wydana w trybie postępowania skargowego przewidzianego w art. 227 i następnych Działu VIII k.p.a.
Przedmiotem skargi o której mowa w art. 227 i następnych ww. ustawy może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw.
Należy uznać, iż odpowiedź dotycząca sposobu załatwienia skargi w trybie art. 227 k.p.a. nie jest objęta zakresem przedmiotowym art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. Pogląd powyższy jest zgodny z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, który stoi na stanowisku, iż postępowanie w sprawie skarg i wniosków z Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego nie podlega kontroli sądów administracyjnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lipca 2001 roku, sygn. akt II SAB 213/00, LEX nr 54555).
Sąd podzielając przedstawiony powyżej pogląd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.