Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. skarżąca Spółka wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] listopada 2013 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.
Postanowieniem z dnia 25 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne z urzędu.
W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2014 r. skarżąca wystąpiła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu.
W uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować utratę płynności finansowej Spółki, a ponadto może wyrządzić Spółce znaczną i nieodwracalną szkodę. Ze względu na dokonane przez Urzędy Celne zatrzymania urządzeń, wydawanie decyzji oraz tytułów wykonawczych, kondycja finansowa Spółki została mocno naruszona powodując stratę. Taka sytuacja może doprowadzić do szybkiej upadłości Spółki, a więc niewątpliwie do sytuacji w której ani wygranie sporu, ani późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, nie przywróci pierwotnego stanu rzeczy i nie naprawi szkody.
Skarżąca na chwilę obecną ponosi duże straty nie tylko nie osiągając planowanych zysków z zatrzymanych urządzeń, ale ponosząc straty finansowe. Uiszczanie kar pieniężnych na obecnym etapie postępowania, kiedy to w ogóle dokonania czynu z art. 107 k.k.s. nie udowodniono żadnym prawomocnym orzeczeniem, dodatkowo pogorszy sytuację finansową Spółki i będzie niewspółmierne do zaistniałych okoliczności. Wobec powyższego, Spółka zasługuje na tymczasową ochronę w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny o losie przepisów będących podstawą do wymierzenia Spółce kary pieniężnej, skoro postępowanie w tym przedmiocie zostało już przez NSA zainicjowane.
Ponadto, w stosunku do skarżącej prowadzone są już liczne postępowania egzekucyjne w oparciu o dotychczas wydane tytuły wykonawcze (ok. [...] tytułów wykonawczych na [...] lub [...] zł) co bardzo utrudnia normalne funkcjonowanie Spółki m.in. z uwagi na zajęcia ruchomości czy rachunków bankowych oraz dokonywanie przez Spółkę wpłat na poczet kar, które są dla Spółki ogromnym ciężarem finansowym. W świetle uzasadnienia postanowienia NSA z dnia 15 stycznia 2014 roku i skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego wszystkie wydane dotychczas decyzje administracyjne nakładające na Spółkę kary pieniężne zostały wydane w oparciu o przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Wobec czego dalsze nakładanie na Spółkę decyzjami administracyjnymi kar i nie wstrzymywanie ich wykonania grozi Spółce nieodwracalną szkodą. Zdaniem skarżącej oceniając przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a należy stwierdzić, iż chodzi tu nie tylko o szkodę grożącą samemu skarżącemu, ale również każdą inną szkodę, w tym szkodę grożącą Skarbowi Państwa.
Na poparcie swojego stanowiska skarżąca podniosła, iż w odpowiedzi na poselską interpelację nr 23112 wiceminister finansów Jacek Kapica poinformował, że w latach 2010 - 2013 Służba Celna zajęła 13 221 automaty, na których nielegalnie urządzano gry hazardowe. Jeśli przemnożyć to przez 12 tys. zł kary od każdego automatu, wychodzi na to, że w razie przegranej w trybunale budżet musiałby oddać prawie 160 mln zł.
W świetle powyższego wykonanie wszystkich prawomocnych i wykonalnych kar pieniężnych naraża Skarb Państwa na niepowetowaną i znaczną szkodę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z zasadą określoną w art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi na decyzję organ, który wydał decyzję, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 P.p.s.a.). Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja czy postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może zatem nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy zostały spełnione przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności (por. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2004 r., FZ 138/04, niepubl.).
Przepis art. 61 P.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/2004, LEX nr 281811).
Podkreślenia wymaga kwestia, że Sąd rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien uwzględniać wszystkie okoliczności, nawet te nie podniesione we wniosku, o ile są możliwe do wyinterpretowania na podstawie akt sprawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2005 r. w sprawie o sygn. akt II Oz 750/05, niepubl.).
W rozpoznawanej sprawie skarżąca uzasadniła przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Dodatkowo należy wskazać, że Sąd zawiesił postępowanie w sprawie, bowiem w analogicznej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014 r. o sygn. akt II GSK 686/13, na podstawie art. 193 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne następującej treści: "czy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) są zgodne: a) z art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) z art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?"
W ocenie Sądu w badanej sprawie zachodzi konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, do czasu udzielenia przez Trybunał Konstytucyjny odpowiedzi na przedstawione pytanie prawne. Ponadto rozstrzyganie w przedmiocie tzw. ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 P.p.s.a. powinno stanowić wyraz wyważenia interesu publicznego oraz słusznego interesu strony skarżącej.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.