Uzasadnienie
Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] P. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do listopada 2011 r.
Mocą zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 10 kwietnia 2014 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie [...] zł, w kasie Sądu albo na rachunek bankowy Sądu, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis powyższego zarządzenia został skutecznie doręczony skarżącemu w dniu 15 kwietnia 2014 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 62 akt sąd.).
Pismem z dnia 22 kwietnia 2014 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe zarządzenie, którym został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 25 kwietnia 2014 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych zażalenia, poprzez nadesłanie odpisu tego środka, w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Próbę doręczenia skarżącemu odpisu powyższego zarządzenia na wskazany w skardze adres podjęto dwukrotnie, tj. w dniach 2 maja 2014 r. (pierwsze awizo) i 12 maja 2014 r. (powtórne awizo). Przesyłka nie została przez skarżącego podjęta w terminie 14 dni od dnia pozostawienia w skrzynce oddawczej pierwszego awiza, w związku z czym w dniu 20 maja 2014 r. nastąpił jej zwrot do Sądu, co dokumentuje załączona do akt sprawy koperta adresowana do strony skarżącej (k. 68 akt sąd.).
Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2014 r. WSA w Poznaniu, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 oraz art. 194 § 3 w zw. z art. 47 i art. 16 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a."), stwierdził, że zażalenie z dnia 22 kwietnia 2014 r. zawierało braki formalne, które nie zostały uzupełnione przez skarżącego w wyznaczonym przez Sąd terminie, i odrzucił zażalenie. Odpis tego postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 9 czerwca 2014 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 78 akt sąd.).
Skarżący pismem z dnia 16 czerwca 2014 r., nadanym w dniu 18 czerwca 2014 r. (data stempla pocztowego na kopercie, k. 85 akt sąd.), złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, w którym wskazał, że w związku z wyjazdem służbowym do W. w dniu 5 maja 2014 r. przez okres 2 tygodni przebywał poza miejscem swojego zamieszkania i nie mógł odebrać korespondencji. Wyjaśnił przy tym, że jego żona nie mogła odebrać skierowanej do niego przesyłki, gdyż nie posiadała stosownego pełnomocnictwa. Ponadto skarżący wskazał, że w dniu 22 maja 2014 r. udał się do urzędu pocztowego celem odbioru korespondencji, jednakże awizowana do niego przesyłka została wcześniej odesłana do nadawcy. Wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu skarżący przedłożył zażalenie z dnia 22 kwietnia 2014 r. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału wzywające do uiszczenia wpisu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje
Wniosek o przywrócenie terminu należy odrzucić.
Zgodnie z art. 85 P.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Od negatywnych skutków uchybienia terminu strona może bronić się składając wniosek o przywrócenie terminu. Warunki przywrócenia terminu do dokonania spóźnionej czynności procesowej regulują przepisy art. 86 i art. 87 P.p.s.a. Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 3 P.p.s.a.).
Z powołanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. wniesienie wniosku w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, dopełnienie czynności, dla której był ustanowiony termin oraz brak winy w uchybieniu terminu.
Z kolei w myśl art. 88 P.p.s.a. (zdanie pierwsze) spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Mając na względzie powyższe uwagi natury ogólnej, Sąd w pierwszej kolejności zbadał kwestię dopuszczalności wniosku o przywrócenie terminu, albowiem od tego zależy możliwość jego merytorycznego rozpoznania.
Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że postanowienie tut. Sądu z dnia 3 czerwca 2014 r., odrzucające zażalenie skarżącego z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych w ustawowym terminie, zostało doręczone skarżącemu w dniu 9 czerwca 2014 r. (druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, k. 78 akt sąd.), a zatem siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia z dnia 22 kwietnia 2014 r. upływał z dniem 16 czerwca 2014 r. Tymczasem skarżący złożył przedmiotowy wniosek dopiero w dniu 18 czerwca 2014 r. (data stempla pocztowego na kopercie, k. 85 akt sąd.), a zatem już po upływie terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a. Tym samym wniosek skarżącego o przywrócenie terminu, jako spóźniony, należy odrzucić.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 88 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.