Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] prowadził względem "A" sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej zwanej również skarżącą) postępowanie zabezpieczające na podstawie wystawionego przez ten organ zarządzenia zabezpieczenia z [...] października 2020 r., nr [...] i nr [...] Podstawą zarządzenia zabezpieczenia była decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z [...] października 2020 r., nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia.
W toku postępowania zabezpieczającego zawiadomieniem z [...] października 2020 r. dokonano zajęcia zabezpieczającego wierzytelności z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych w Banku B S.A. Zawiadomienie to doręczono skarżącej 13 listopada 2020 r.
Spółka [...] listopada 2020 r., powołując się na art. 33 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm. – dalej w skrócie: "u.p.e.a."), złożyła pismo oznaczone jako zarzuty w sprawie zarządzenia zabezpieczenia na podstawie decyzji zabezpieczającej z [...] października 2020 r., w którym podniosła w odniesieniu do zarządzeń zabezpieczających szereg zarzutów w tym m. in., że zostały wydane przez organ niewłaściwy miejscowo, opatrzono je błędnym podpisem, błędnie wskazano przepisy prawa, wskazano okoliczności nieznajdujące potwierdzenia w treści decyzji zabezpieczającej. Ponadto podniesiono, że wystąpiły nieprawidłowości w zakresie prowadzonego postępowania kontrolnego, podatkowego, błędnie zinterpretowano wpisy w KRS oraz błędnie określono właściwość miejscowej organów, w tym organu egzekucyjnego.
Pismo potraktowano jako zarzuty na postępowanie zabezpieczające oraz skargę na czynność egzekucyjną wniesioną w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a.
W zakresie złożonych zarzutów na postępowanie zabezpieczające organ pierwszej instancji wydał postanowienie z [...] grudnia 2020 r.
Natomiast w sprawie skargi na czynności egzekucyjne podjęte w związku z wykonaniem zarządzenia zabezpieczenia z [...] października 2020 r., nr [...] Naczelnik odmówił wszczęcia postępowania.
Rozstrzygnięcie to zostało uchylone postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] marca 2021 r., a sprawa przekazana organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ nadzoru wskazał, że Naczelnik rozpatrując ponownie sprawę winien wyjaśnić szczegółowo zakres żądania skarżącej.
Naczelnik pismem z [...] kwietnia 2021 r. wezwał skarżącą do sprecyzowania żądania zawartego w piśmie z [...] listopada 2020 r., zaznaczając, że brak odpowiedzi skutkować będzie przyjęciem, że wskazane pismo stanowi skargę na czynność zabezpieczającą dokonaną zawiadomieniem z [...] października 2020 r. wniesioną w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. Skarżąca nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie.
Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] postanowieniem z [...] czerwca 2021 r., nr [...] oddalił skargę skarżącej na zajęcie zabezpieczające wierzytelności z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych w Banku B S.A. dokonane zawiadomieniem z [...] października 2020 r.
W uzasadnieniu organ wskazał, że w postępowaniu wszczętym skargą na czynności zabezpieczające ocenie podlegać mogą zastrzeżenia odnoszące się do prawidłowości zastosowania konkretnej czynności zabezpieczającej oraz zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności zabezpieczającej. Brak jest podstaw do merytorycznego odniesienia się do argumentów skarżącej nieuwzgledniających charakteru skargi na czynność zabezpieczającą dotyczących m. in. właściwości organu kontrolnego, podatkowego i egzekucyjnego czy zasadności wszczęcia postępowania zabezpieczającego. Zaznaczono, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w postanowieniu z [...] kwietnia 2021 r. zajął stanowisko w zakresie właściwości miejscowej organu egzekucyjnego i organu wydającego zarządzenia zabezpieczające.
W ocenie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] zajęcie zabezpieczające wierzytelności z rachunków bankowych w Banku B S.A. zostało dokonane prawidłowo, tj. zgodnie z art. 80 u.p.e.a. Zawiadomienie o zajęciu wierzytelności pieniężnej na rachunku bankowym zawierało wszystkie niezbędne informacje i pouczenia (art. 67 § 2 i 2a u.p.e.a.), a także zostało sporządzone na właściwym formularzu wynikającym z rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 lipca 2020 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. poz. 1314 – dalej w skrócie: "rozporządzenie MF"). Zawiadomienie zostało przesłane do dłużnika zajętej wierzytelności za pośrednictwem systemu elektronicznego Ognivo 29 października 2020 r. Zawiadomienie zostało również doręczone skarżącej 13 listopada 2020 r. zgodnie z art. 46 § 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U z 2020 r. poz. 256 ze zm. – dalej w skrócie: "k.p.a."). Dłużnik zajętej wierzytelności pismem z [...] października 2020 r. zawiadomił, że nie prowadzi rachunku bankowego dla skarżącej.
Spółka złożyła zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z [...] czerwca 2021 r., w którym wniosła m. in. o uchylenie zaskarżonego postanowienia, stwierdzenie braku właściwości miejscowej do przeprowadzonych czynności przez organ egzekucyjny oraz stwierdzenie braku właściwego upoważnienia imiennego dla zastępcy Naczelnika Urzędu Skarbowego.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z [...] września 2021 r., nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z [...] czerwca 2021 r., które sprostował postanowieniem z [...] listopada 2021 r.
Organ odwoławczy stwierdził, że skarga na czynności egzekucyjne (zabezpieczające) ma charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia. Przedmiotem skargi nie mogą być okoliczności stanowiące podstawę do złożenia innych środków, takich jak np. zarzuty. W tym kontekście zauważono, że żaden z argumentów podniesionych w piśmie skarżącej z [...] listopada 2020 r. nie dotyczy czynności zabezpieczającej. Podobnie w treści zażalenia skarżąca kwestionuje zasadność rozstrzygnięcia w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w zakresie zarzutów, wniesionych w trybie art. 33 u.p.e.a. na postępowanie zabezpieczające, stanowiące przedmiot odrębnego postępowania. Wyjaśniono, że wbrew twierdzeniom skarżącej organ pierwszej instancji rozpatrzył merytorycznie skargę z [...] listopada 2020 r. na czynność zabezpieczającą z [...] października 2020 r. Kwestionowane zajęcie zabezpieczające wierzytelności z rachunku bankowego w Banku B S.A. zostało dokonane prawidłowo, zawierało wszystkie niezbędne informacje i pouczenia, a także zostało sporządzone na właściwym formularzu. Ponadto stwierdzono, że zastępca Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] R. S. działał w sprawie na podstawie upoważnienia z [...] września 2020 r.
Pismem z [...] października 2021 r. spółka wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] września 2021 r., w której wniesiono m. in. o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, przeprowadzenie rozprawy zdalnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego na rzecz skarżącej od organu według norm prawem przepisanych.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:
- 1) art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 156 § 1 pkt 1, art. 107 § 1 i art. 268a k.p.a. poprzez podpisanie postanowienia organu pierwszej i drugiej instancji przez osoby do tego nieuprawnione;
- 2) art. 54 § 4 pkt 1 u.p.e.a. poprzez oddalenia skargi w zakresie zgłoszonego zarzutu wobec zawiadomienia skargi na zajęcie zabezpieczające innej wierzytelności pieniężnej z [...] lutego 2020 r. podjęte w związku z wykonaniem zarządzenia zabezpieczenia z [...] października 2020 r. Naczelnika Urzędu Skarbowego [...]
- 3) art. 22 § 2 u.p.e.a. poprzez naruszenie właściwości organu egzekucyjnego i organu wydającego zarządzenie zabezpieczające w sprawie, prowadzenie postępowania przez organ niewłaściwy terytorialnie dla skarżącej;
- 4) art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia przez organ pierwszej instancji do tego nieuprawniony z naruszeniem właściwości miejscowej;
- 5) art. 107 § pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia bez dokładnej daty, ograniczając się jedynie do miesiąca i roku;
- 6) art. 156 § 1 pkt 1 w zw. z art. 17 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1500 ze zm. – dalej w skrócie "u.k.r.s.") oraz art. 201 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 505 ze zm. – dalej w skrócie: "k.s.h.") poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na pominięciu dopuszczalności obalenia domniemania danych zawartych w rejestrze przedsiębiorców w sytuacji uzyskania dowodów przeciwnych (tu: notatki służbowej urzędników organu, złożonych formularzy VAT-R, NIP-8, wydania potwierdzenia VAT EU i plików JPK) i przyjęciu, że zmiana adresu prowadzenia działalności jest skuteczna dopiero po ujawnieniu w KRS, a nie na podstawie zabranego materiału dowodowego przez organ pierwszej instancji;
- 7) art. 156 § 1 pkt 1 w zw. z art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a., tj.:
- – niezastosowanie w sprawie i nieuchylenia postanowienia wydanego z naruszeniem właściwości miejscowej organu pierwszej instancji;
- – naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych poprzez fakt, że w rożnych postępowaniach ten sam adres uważa za właściwy w zakresie doręczania postanowień i decyzji, a jednocześnie ten sam adres (ul. [...], [...]) nie stanowił podstawy do zmiany właściwości miejscowej organu pierwszej instancji, mimo ewidentnie zebranego materiału dowodowego w szeregu innych postępowań;
- – poprzez tendencyjnie prowadzone postępowanie w kierunku z góry postawionej tezy, że organ pierwszej instancji działa zawsze zgodnie z literą prawa i najnowszym orzecznictwem sądów administracyjnych w zakresie ustalenia właściwości miejscowej;
- – poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny materiał dowodowy, bez wszechstronnej oceny materiału dowodowego i zaniechania podjęcia działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia sprawy, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego w zakresie właściwości organu pierwszej instancji;
- 8) art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a i art. 78 Konstytucji RP poprzez uznanie za poprawne wydanie postanowienia, mimo iż nastąpiło to w związku z rażącym naruszeniem prawa, a tym samym akceptację oczywistych i wyraźnych uchybień organu pierwszej instancji, czym wzbudził w skarżącej uzasadnione przekonanie, że postępowanie odwoławcze ma charakter wyłącznie iluzoryczny, a rozstrzygnięcia organów podatkowych nie podlegają w istocie kontroli instancyjnej, skarżąca wskazuje na występowanie pozornej relacji dwuinstancyjności między Naczelnikiem i Dyrektorem, a tym samym wadliwe rozwiązanie prawne prowadzące w skutkach do niedopuszczalnej sytuacji, że organ państwa rozstrzyga w swojej sprawie;
- 9) art. 156 § 1 pkt 2, art. 107 § 1 i art. 268a k.p.a poprzez uznanie prawidłowości podpisania postanowienia organu pierwszej instancji przez osoby do tego nie uprawnione, zakres upoważnienia zastępcy Naczelnika nie zawiera bowiem prawa do wydawania postanowienia w zakresie odmowy wszczęcia postępowania;
- 10) art. 156 § 1 pkt 2, art. 107 § 1 i art. 268a k.p.a poprzez podpisanie postanowienia organu drugiej instancji przez osoby do tego nie uprawnione.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga okazała się bezzasadna.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.
Rozstrzygnięcie sporu wymaga dokonania kontroli zgodności z prawem postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] oddalające skargę na zajęcie zabezpieczające wierzytelności z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych w Banku B S.A. dokonane zawiadomieniem z [...] października 2020 r. W ocenie organów kwestionowane zajęcie zostało dokonane w sposób prawidłowy. Kwestionując legalność zapadłych w sprawie postanowień skarżącą podnosi w petitum skargi szereg zarzutów naruszenia prawa.
Rację w sporze należało przyznać organom administracji publicznej.
Zgodnie z art. 166b u.p.e.a. w postępowaniu zabezpieczającym stosuje się odpowiednio przepisy działu I i art. 168d.
Podstawą prawną skargi na czynności zabezpieczające organu egzekucyjnego są stosowane odpowiednio postanowienia art. 54 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem, zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest: 1) dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy;
2) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej (§ 1). Skarga na czynność egzekucyjną określa zaskarżoną czynność egzekucyjną, zakres żądania i jego uzasadnienie (§ 2). Skargę na czynność egzekucyjną wnosi się do organu egzekucyjnego, który dokonał tej czynności, nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu dokumentu stanowiącego podstawę dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej (§ 3). Organ egzekucyjny wydaje postanowienie, w którym: 1) oddala skargę na czynność egzekucyjną;
2) uwzględnia skargę na czynność egzekucyjną: a) w całości, b) w części i w pozostałym zakresie oddala skargę (§ 4). Na postanowienie w sprawie skargi na czynność egzekucyjną przysługuje zażalenie (§ 5). W przypadku uwzględnienia skargi na czynność egzekucyjną organ egzekucyjny: 1) uchyla zaskarżoną czynność egzekucyjną w całości albo w części;
2) usuwa stwierdzoną wadę czynności egzekucyjnej (§ 6). Wniesienie skargi na czynność egzekucyjną nie wstrzymuje dalszej realizacji środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano zaskarżonej czynności egzekucyjnej. W uzasadnionych przypadkach organ egzekucyjny może wstrzymać dalszą realizację tego środka egzekucyjnego do dnia, w którym postanowienie w sprawie skargi na czynność egzekucyjną stanie się ostateczne (§ 7).
Postanowienia art. 54 § 1 u.p.e.a. nie pozostawiają wątpliwości, że przedmiotem skargi wnoszonej na jego podstawie mogą być jedynie czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego. W przypadku stosowania tego przepisu odpowiednio w postępowaniu zabezpieczającym należy zaś stwierdzić, że przedmiotem skargi wnoszonej na podstawie art. 54 § 1 w zw. z art. 166b u.p.e.a. mogą być jedynie czynności zabezpieczające organu egzekucyjnego. Przez czynność egzekucyjną zgodnie z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. należy rozumieć wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Stosując omawianą definicję odpowiednio w ramach postępowania zabezpieczającego, przyjąć należy, że przez czynność zabezpieczającą rozumieć należy wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zrealizowania zabezpieczenia. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne (zabezpieczające) – stanowiącym w istocie fragment postępowania egzekucyjnego (zabezpieczającego) – ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej (zabezpieczającej).
W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego (zabezpieczającego), ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia [por. wyrok NSA z 05 marca 2015 r., II FSK 290/13]. Nie ma podstaw, aby skargę na czynności egzekucyjne (zabezpieczające) traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania (zabezpieczającego) [por. wyrok NSA z 02 kwietnia 2015 r., II FSK 749/13]. Skarga na czynności egzekucyjne (zabezpieczające) nie będzie przysługiwać w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie zarzutów, zażalenia na postanowienia, żądania wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego spod egzekucji (zajęcia) czy też wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego (zabezpieczającego) albo w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie pozwu do sądu.
Oznacza to, że składana w trybie art. 54 u.p.e.a. skarga nie może stanowić konkurencyjnego – w stosunku do wskazanych wyżej – środka zaskarżenia, a jej ograniczony zakres sprawia, że w ramach skargi nie mogą być badane zarzuty materialnoprawne związane z nieistnieniem egzekwowanego (zabezpieczanego) obowiązku, skutkujące umorzeniem postępowania egzekucyjnego (zabezpieczającego).
Tryb zajmowania wierzytelności z rachunku bankowego został uregulowany przez postanowienia art. 80 u.p.e.a. Zgodnie z art. 80 § 1 zd. pierwsze powołanego aktu organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Jak stanowi zaś art. 80 § 1 zd. drugie u.p.e.a., organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz niezwłocznie: po upływie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zajęciu przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych (pkt 1); nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zajęciu zawiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego (pkt 2); po powstaniu wierzytelności, jeżeli jej wysokość przekracza kwotę wolną od egzekucji, a zajęta kwota nie wystarcza na zaspokojenie egzekwowanych należności pieniężnych, zawiadomił o zbiegu egzekucji (pkt 3).
Jak stanowi zaś art. 80 § 2 analizowanego aktu, zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1 i obejmuje również środki pieniężne: których nie było na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia (pkt 1); które zostały wpłacone na inny rachunek, otwarty po dokonaniu zajęcia (pkt 2). Zgodnie zaś z art. 80 § 3 u.p.e.a. jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego.
W ocenie Sądu czynność zabezpieczająca w postaci zajęcia rachunków bankowych prowadzonych przez Bank B S.A. została dokonana prawidłowo, tj. zgodnie z postanowieniami art. 80 u.p.e.a. Wystosowane zawiadomienie zawierało wszystkie niezbędne informacje i pouczenia, a także zostało sporządzone na właściwym formularzu wynikającym z rozporządzenia MF. Zawiadomienie to zostało przesłane do dłużnika zajętej wierzytelności [...] października 2020 r. oraz doręczone skarżącej w trybie art. 46 § 6 k.p.a. 13 listopada 2020 r. Co przy tym istotne dłużnik zajętej wierzytelności pismem z [...] października 2020 r. zawiadomił, że nie prowadzi rachunku bankowego dla skarżącej. W tego rodzaju sytuacji nie sposób również przyjąć, aby zastosowany środek zabezpieczający był środkiem zbyt uciążliwym, skoro jego zastosowanie w istocie w żaden sposób nie zmieniło sytuacji skarżącej. Podkreślić również należy, że zaskarżone postanowienie,wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu pierwszej instancji jak i zawiadomienie o zajęciu z [...] października 2020 r. zostały podpisane przez upoważnione do tego osoby.
Upoważnienie D. S. do podpisania zaskarżonego postanowienia wynika z upoważnienia nr [...] z [...] lutego 2021 r. udzielonego przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (k. [...]-[...] akt sądowych). Upoważnienie R. S. do podpisania postanowienia wydanego w imieniu organu pierwszej instancji wynika z upoważnienia tego organu z [...] września 2020 r., nr [...] (k. [...]-[...] akt sądowych). Z kolei upoważnienie A. P. do wystawienia zawiadomienia o zajęciu wynika z upoważnienia z [...] listopada 2019 r., nr [...] (k. [...] akt sądowych) udzielonego mu przez organ pierwszej instancji. Upoważnienie dla J.S. do działania w imieniu Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wynika zaś z upoważnienia tego organu z [...] stycznia 2021 r., nr [...] (k. [...] akt sądowych).
Wbrew twierdzeniom skargi zapadłe w sprawie rozstrzygnięcia zostały wydane zgodnie z właściwością miejscową organów. Zgodnie z danymi pochodzącymi z KRS od [...] października 2018 r. siedziba skarżącej określona jest jedynie jako miasto P.. Skarżąca nie ma wpisanego żadnego konkretnego adresu siedziby. Skoro wskazanym wpisem wykreślono dotychczasowy adres siedziby skarżącej (., ul. [...], [...]) i jako siedzibę wskazano jedynie ogólnie miasto P., to brak jest podstaw do formułowania twierdzenia o zmianie właściwego dla skarżącej naczelnika urzędu skarbowego. Organem właściwym dla skarżącej pozostał w dalszym ciągu Naczelnik Urzędu Skarbowego [...].
Jak wyjaśniono w wyroku tutejszego Sądu z 07 października 2021 r., sygn. akt I SA/Po [...] zmiana siedziby spółki z ograniczoną odpowiedzialnością wymaga zmiany postanowień tworzącej ją umowy. Skuteczność tej zmiany uwarunkowana jest dokonaniem jej wpisu do KRS. Powyższe stanowisko potwierdza doktryna, wskazując, że przepis art. 255 § 1 k.s.h. wyraźnie uzależnia zmianę umowy spółki od wpisu do rejestru (tak: A. Kidyba (red.), K. Kopaczyńska-Pieczniak, Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Oficyna 2010 - dostęp w programie LEX Omega, dokument nr 113338).
Skoro zarejestrowanie zmiany umowy spółki ma charakter konstytutywny, to z chwilą dokonania wpisu zmiana ta wywołuje skutek zarówno wobec osób trzecich, jak i w stosunkach wewnętrznych spółki (tak: J. Bieniak, M. Bieniak, G. Nita-Jagielski, Kodeks spółek handlowych. Komentarz. Wyd. 4, Warszawa 2015 - Komentarz do art. 256 k.s.h., dostępny w bazie danych Legalis, a także powołana tam literatura).
Z informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z KRS skarżącej nie wynika, aby kiedykolwiek wpisano do rejestru zmianę siedziby skarżącej na adres P., ul[...]. Mając powyższe na uwadze, organem podatkowym właściwym w sprawie był Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] jako organ właściwy miejscowo z uwagi na ostatni wykazany w KRS adres siedziby skarżącej (P., ul. [...], [...]). Wskazana w KRS siedziba skarżącej znajdowała się bowiem w zasięgu działania tego organu, co wynika z lp. 346 załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 24 lutego 2017 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib dyrektorów izb administracji skarbowej, naczelników urzędów skarbowych i naczelników urzędów celno-skarbowych oraz siedziby dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (Dz. U. poz. 393).
W kontekście obszernych wywodów skargi należy podkreślić, że przedmiotem kontroli Sądu jest jedynie zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji. Rozstrzygnięcia te zapadły jedynie w granicach sprawy wywołanej skargą skarżącej na czynność zabezpieczającą w postaci zajęcia zabezpieczającego wierzytelności z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych w Banku B S.A. dokonanego zawiadomieniem z [...] października 2020 r. Kontrolą Sądu w niniejszej sprawie nie mogą być objęte wszelkie działania organów podatkowych prowadzonych wobec skarżącej. W szczególności kontroli Sądu w niniejszej sprawie nie podlegają rozstrzygnięcia organów w przedmiocie przedłużenia terminów zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, jak też prawidłowość wydawanych względem skarżącej decyzji podatkowych. Badaniu w realiach niniejszej sprawy nie może podlegać również prawidłowość decyzji o zabezpieczeniu.
Podsumowując, należy stwierdzić, że wbrew twierdzeniom skargi poddane sądowej kontroli postanowienie wraz z poprzedzającym je postanowieniem wydanym przez organ pierwszej instancji odpowiadają prawu. Organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny zajęcia zabezpieczającego dokonanego zawiadomieniem z [...] października 2020 r. W ocenie Sądu również oczywista omyłka pisarska polegająca na pierwotnym niewskazaniu daty wydania zaskarżonego postanowienia, sprostowana następnie postanowieniem z [...] listopada 2021 r. nie stanowi uchybienia mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wyjaśniono to w odpowiedzi na skargę zaskarżone postanowienie zostało sporządzone w formie elektronicznej i opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym [...] września 2021 r. Z uwagi na powyższe data wydania zaskarżonego postanowienia, mimo jej pierwotnego niewskazania wprost w samej treści dokumentu, nie może budzić żadnych wątpliwości.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329) należało orzec jak w sentencji.