Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga M. i K. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. [...] uchylającą decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] i określającą stronie zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok w wysokości [...].
W petitum powyższej skargi strona wniosła, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., o wstrzymanie wykonania wskazanej decyzji - na wypadek, gdyby organ podatkowy nie uwzględnił tego wniosku. Jednocześnie w uzasadnieniu skargi strona nie zawarła żadnych twierdzeń oraz nie wskazała żadnych dowodów, które mogłyby uprawdopodobnić zaistnienie ustawowych przesłanek udzielenia jej ochrony tymczasowej w toczącym się postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Postanowieniem z dnia 22 października 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S., działając na podstawie art. 239f § 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) odmówił stronie skarżącej wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl zasady ukonstytuowanej przez art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej w skrócie: P.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość.
Z uwagi na treść powyższych norm prawnych, należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W następstwie przyjętej przez ustawodawcę w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasady dyspozytywności, decyzja strony skarżącej o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie jej ochrony tymczasowej przed sądem administracyjnym pociąga za sobą obowiązek uzasadnienia przez nią wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia tej ochrony (vide: postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 339/07).
Zaniechanie przez stronę wykazania zaistnienia po jej stronie okoliczności z art. 61 § 3 P.p.s.a. uniemożliwia uwzględnienie przedmiotowego wniosku przez Sąd, który w tym zakresie nie działa z urzędu, gdyż takie działanie na obecnym etapie postępowania oznaczałoby w pewnym stopniu konieczność rozpoznania meritum sprawy i dokonanie swoistego przesądu. Tymczasem badanie legalności przedmiotowej decyzji może nastąpić dopiero we właściwym stadium postępowania sądowoadministracyjnego, kończącego się wydaniem przez Sąd wyroku po zamknięciu rozprawy (art. 133 § 1 in principio). Tym samym w postępowaniu ubocznym o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie poszukuje okoliczności uzasadniających złożony przez stronę w tym zakresie wniosek (por. postanowienie NSA z 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09).
W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanych norm oraz art. 61 § 5 P.p.s.a., należało orzec, jak w sentencji postanowienia.
/-/ Katarzyna Wolna - Kubicka