Uzasadnienie
Pismem z [...] czerwca 2021 r. V. sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej zwana również skarżącą) wystąpiła z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług.
Na tle przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego skarżąca zwróciła się do organu m. in. z pytaniem, czy udostępnienie stacji ładowania samochodów elektrycznych stanowi dostawę towarów czy świadczenie usług w rozumieniu odpowiednio art. 7 i art. 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm. – dalej w skrócie: "ustawa o PTU"). Skarżąca wyraziła przy tym pogląd, że czynność tego rodzaju stanowi świadczenie usług, a nie dostawę towarów.
Wydając zaskarżoną interpretację, organ uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. Uznano, że w sprawie występuje tzw. świadczenie złożone. W ocenie Dyrektora dla użytkownika pojazdu elektrycznego najistotniejsze jest naładowanie go, a więc pobranie odpowiedniej ilości energii niezbędnej do jego napędu. Za świadczenie główne należy zatem w jego ocenie uznać dostawę energii elektrycznej, natomiast za pomocnicze pozostałe usługi oferowane przez skarżącą. W konsekwencji (powołując się m. in. na art. 2 pkt 6 ustawy o PTU) stwierdzono, że w przypadku sprzedaży energii elektrycznej następuje dostawa towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o PTU.
W skardze na zaskarżoną interpretację podniesiono m. in. zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 oraz art. 8 ustawy o PTU poprzez błędną wykładnię tych przepisów polegającą na uznaniu, że głównym świadczeniem realizowanym na stacjach ładowania na rzecz użytkowników pojazdów elektrycznych jest dostawa energii elektrycznej, tj. dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ustawy, podczas gdy wykładnia niniejszych przepisów powinna prowadzić do uznania, że głównym świadczeniem realizowanym na rzecz użytkowników pojazdów elektrycznych jest usługa, o której mowa w art. 8 powołanego aktu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Postępowanie należało zawiesić z urzędu.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 – dalej w skrócie: "p.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Kluczowe dla prawidłowej wykładni przytoczonego przepisu jest zawarte w nim słowo "zależy", zgodnie z którym, jeśli coś zależy od danej sytuacji, to ona decyduje o tym lub ma na to decydujący wpływ. Nie chodzi przy tym o jakikolwiek wpływ, ale o wpływ przewidziany prawem. Rozstrzygnięcie sprawy zależy od innego postępowania wówczas, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym.
W takim przypadku w sprawie występuje zagadnienie wstępne, którego uprzednie rozstrzygnięcie może wpływać na wynik postępowania. W orzecznictwie podnosi się, że zawieszenie postępowania z przewidzianych w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyczyn ma charakter fakultatywny i zależy od uznania sądu. Zawieszenie powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej. Rozstrzygając o zawieszeniu postępowania, sąd powinien jednak oceniać wszelkie przesłanki w kontekście konieczności rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być także istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania [tak: postanowienie NSA z 19 października 2010 r., II FSK 912/10].
Tutejszemu Sądowi jest z urzędu wiadomym, że NSA postanowieniem z 23 lutego 2022 r., I FKS 1712/18 wystąpił to Trybunału Sprawiedliwości UE z pytaniem prejudycjalnym, czy świadczenie złożone realizowane na punktach ładowania na rzecz użytkowników pojazdów elektrycznych obejmujące:
- a) udostępnienie urządzeń do ładowania (w tym integrację ładowarki z systemem operacyjnym pojazdu),
- b) zapewnienie przepływu energii elektrycznej o odpowiednio dostosowanych parametrach do akumulatorów pojazdu elektrycznego,
- c) niezbędne wsparcie techniczne dla użytkowników pojazdów,
- d) udostępnienie użytkownikom specjalnej platformy, strony internetowej czy aplikacji, służących do rezerwacji danego konektora, podglądu historii transakcji i dokonanych płatności, a także możliwości korzystania z tzw. e-portfela, służącego do dokonywania płatności należności za poszczególne sesje ładowania
- - stanowi dostawę towarów w rozumieniu art. 14 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE seria L z 2006 r. Nr 347/1, ze zm.), czy też świadczenie usług w rozumieniu art. 24 ust. 1 tej dyrektywy?
W ocenie Sądu udzielenie odpowiedzi na pytanie prejudycjalne NSA ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, w której spór pomiędzy skarżącą a organem dotyczy tego, czy udostępnienie stacji ładowania samochodów elektrycznych stanowi dostawę towarów czy świadczenie usług w rozumieniu odpowiednio art. 7 i art. 8 ustawy o PTU. W świetle powyższego, po dokonaniu oceny z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej należy stwierdzić, że zawieszenie postępowania jest w pełni uzasadnione. Zawieszenie postępowania do czasu udzielenia przez Trybunał Sprawiedliwości UE odpowiedzi na pytanie prejudycjalne NSA pozwoli tutejszemu Sądowi na wydanie poprawnego merytorycznie rozstrzygnięcia, zgodnego z regulacjami dyrektywy 112.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 131 i art. 16 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.