Uzasadnienie
Prezydent S., decyzją z dnia 7 sierpnia 2018 r. określił (....) (dalej (...) zobowiązanie z tytułu opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, za (...) położone w obrębie (...), za okres od lipca do października 2013 r., od marca do października 2014 r., a także od marca do maja 2015 r. OZP PZD złożył odwołanie od tego rozstrzygnięcia, po rozpatrzeniu którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [.], decyzją z dnia [.] listopada 2018 r., uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [.] z [.] listopada 2018 r. wniósł Prezydent S. wskazując, że dotyczy ona "odwołania" od tego rozstrzygnięcia. Jednocześnie wniósł on o utrzymanie w mocy swojej decyzji z 7 listopada 2018 r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [.], w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej odrzucenie podnosząc, że do wniesienia skargi nie jest uprawniony organ, działający w tejże sprawie w oparciu o swoje kompetencje administracyjne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). W myśl natomiast art. 3 ust. 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Sądowoadministracyjną kontrolę legalności aktu administracyjnego lub czynności organu administracji publicznej inicjuje skarga, do której wniesienia, zgodnie z art. 50 § 1 P.p.s.a., uprawnionym jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
Zgodnie z art. 50 § 2 P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
W niniejszej sprawie skargę na ostateczną, w administracyjnym toku instancji decyzję, o charakterze kasatoryjnym, wystosował Prezydent Miasta S., który w tejże sprawie działał jako podmiot administracyjnoprawnego stosunku prawnego, w pozycji organu administracji publicznej I instancji, wydającego decyzję adresowaną do (...) – podmiotu stosunku administracyjnoprawnego, obciążonego określonymi obowiązkami. W tej sytuacji stwierdzić więc należy, że jego skarga jest niedopuszczalna, gdyż sądowoadministracyjna kontrola działalności administracji publicznej ze swej istoty nie obejmuje rozstrzygania rozbieżności, w sprawach konkretnych podmiotów zewnętrznych, pomiędzy załatwiającymi daną sprawę organami, w ramach ich właściwości instancyjnej, w dodatku w sytuacji, gdy ze skargą nie występuje ten właśnie podmiot zewnętrzy, ale organ I instancji, niezależnie od jego rodzaju i prawnego statusu.
Oprócz tego zauważyć również należy, że Prezydent Miasta S., będący organem wykonawczym jednostki samorządu terytorialnego (gminy), nie legitymuje się w niniejszej sprawie interesem prawnym do wystąpienia ze skargą do Sądu. Jeżeli bowiem chodzi o kwestię ustalanie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, to przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1454 z późn. zm.), w szczególności art. 6 ust. 7 tego aktu, powierzają wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta rolę organu administracji, właściwego do rozstrzygania w tej kwestii. Realizując więc wynikające z tego obowiązki działa on w ramach swoich władczych kompetencji i w tym zakresie zabezpiecza interesy jednostki samorządu terytorialnego, a nie jako jej reprezentant, jako podmiotu praw i obowiązków.
W związku z powyższym skarga Prezydenta Miasta S. na decyzję organu odwoławczego, uchylającą jego własne rozstrzygnięcie jest niedopuszczalna, w świetle art. 3 ust. 1 i art. 50 ust. 1 P.p.s.a. i jako taka podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., który stanowi iż sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-5, wniesienie skargi jest niedopuszczalne
Na marginesie niniejszych rozważań zauważyć także należy, że skarga w imieniu Prezydenta Miasta S. została podpisana przez powołującego się na otrzymane od Prezydenta upoważnienie Naczelnika Wydziału Gospodarki Odpadami. Wraz ze skargą jednak nie zostało jednak przedłożone pełnomocnictwo dla Naczelnika do reprezentowania Prezydenta przed Sądem. W tym miejscu podkreślić zaś należy, że upoważnienie udzielone przez Prezydenta dla Naczelnika Wydziału Gospodarki Odpadami, do wydawania w imieniu Prezydenta decyzji w zakresie gospodarki odpadami, a także innych aktów administracyjnych w tym zakresie i dokonywania określonych czynności, nie stanowi umocowania do sporządza w jego imieniu skarg do sądu administracyjnego. Do dokonywania tego rodzaju czynności konieczne jest uzyskanie umocowania do dokonywania tego rodzaju czynności.
Brak umocowania do wniesienia w imieniu Prezydenta skargi do Sądu, zgodnie z P.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, podlegającym uzupełnieniu w trybie przewidzianym przepisami tej ustawy. Sąd odstąpił jednak od wzywania o uzupełnienie tego braku, gdyż sama skarga, ze względu na brak legitymacji Prezydenta do jej wniesienia, podlega odrzuceniu.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., odrzucił skargę.