Uzasadnienie
R. G., zwany dalej skarżącym, złożył w dniu 9 czerwca 2015 r., w Urzędzie Skarbowym, korektę deklaracji VAT- 7 za maj 2015 r., wykazując nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym, do zwrotu na rachunek bankowy, w wysokości 125 680 zł.
Naczelnik Urzędu Skarbowego, na podstawie upoważnienia z dnia 8 czerwca 2015 r., wszczął wobec skarżącego kontrolę podatkową, w zakresie prawidłowości rozliczania przez skarżącego podatku od towarów i usług. Kontrola ta nie została zakończona do dnia 3 lipca 2015 r., tj. do dnia upływu ustawowego terminu zwrotu nadwyżki, wynikającej z korekty deklaracji VAT-7, za maj 2015 r.
Mając na uwadze niemożność zakończenia kontroli podatkowej w ustawowym terminie zwrotu nadwyżki naliczonego podatku od towarów i usług, nad należnym, Naczelnik Urzędu Skarbowego, postanowieniem z dnia (...) czerwca 2015r., nr (...), przedłużył termin zwrotu przedmiotowej nadwyżki, do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatkowego skarżącego. W przedmiotowym postanowieniu zamieszczono pouczenie, że skarżącemu służy na nie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał postanowienie, w terminie 14 dni, od dnia w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jego wydaniu, do usunięcia naruszenia prawa.
W dniu 9 lipca 2015 r. skarżący zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, w związku z przedłużeniem terminu zwrotu nadwyżki naliczonego podatku od towarów i usług nad należnym i wezwał ten organ do natychmiastowego zwrotu przedmiotowej nadwyżki.
W odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie, pismem z dnia 7 sierpnia 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, że zarzuty skarżącego są bezzasadne i nie znajdują uzasadnienia w okolicznościach sprawy.
W dniu 11 września 2015 skarżący wniósł skargę do Sądu na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego, z dnia (...) czerwca 2015 r., nr (...), domagając się jego uchylenia, nakazania organowi natychmiastowego zwrotu nadwyżki naliczonego podatku od towarów i usług nad należnym oraz stwierdzenia rażącego naruszenia prawa przez pracowników Urzędu Skarbowego.
Naczelnik Urzędu Skarbowego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, wskazując na zasadność przedłużenia terminu do zwrotu nadwyżki naliczonego podatku od towarów i usług nad należnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne orzekają w sprawie skarg na postanowienia wydane w postepowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Brzmienie tego przepisu wyklucza więc możliwość wnoszenia skarg na innego rodzaju postanowienia, niż enumeratywnie w nim wskazane. W związku z tym, postanowienia w sprawie przedłużania terminów do zwrotu nadwyżki naliczonego podatku od towarów i usług nad należnym, jako niezaskarżalne w administracyjnym toku instancji, ani nie merytoryczne czy też kończące postępowanie, nie podlegają kognicji sądów administracyjnych, w myśl przytoczonego wyżej przepisu.
Niezależnie jednak od powyższego zauważyć należy, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2015 r., sądy administracyjne były uprawnione w tym czasie do orzekania w sprawie skarg na inne niż określone w pkt 1-3 tej ustawy akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień i obowiązków, wynikających z przepisów prawa. Tak więc między innymi postanowienie dotyczące przedłużenia terminu do zwrotu nadwyżki naliczonego podatku od towarów i usług nad należnym mieściło się w tej kategorii aktów administracyjnych, podlegających kognicji sądów. Jednakże w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658, zwanej dalej ustawa nowelizującą), którą zmieniono między innymi treść art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, ze zm. zwana dalej Ordynacją podatkową) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
W niniejszej sprawie, w stosunku do skarżącego prowadzona jest kontrola podatkowa, na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej (dział VI, art. art. 281 - art. 292 tej ustawy), w związku z tym zaskarżone postanowienie, wydane w toku tej kontroli, na podstawie Ordynacji podatkowej, nie podlega kognicji sądów administracyjnych.
W tym miejscu należy też zaznaczyć, że art. 2 ustawy nowelizującej stanowi, że wskazane regulacje P.p.s.a., w tym art. 3 § 2 pkt 4, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, mają zastosowanie jedynie do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. po 15 sierpnia 2015 r. W niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte po 15 sierpnia 2015 r., nastąpiło to bowiem wraz z wniesieniem skargi, czyli 11 września 2015 r., tak więc zastosowanie do niego znajdzie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. w jego nowym brzmieniu, zgodnie z którym, jak to już wyżej stwierdzono, na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia (...) czerwca 2015 r., nr (...), nie służy skarga do sądu administracyjnego. Z tego więc względu skargę wniesioną na ten akt należy uznać za niepodlegająca kognicji Sądu, w związku z czym podlega ona odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., odrzucił skargę.