Uzasadnienie
Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...]. ustalił wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. podatniczce W.D. Pismem z dnia 22 października 2012 r. W.D. i jej mąż E.D. zwrócili się z wnioskiem o umorzenie m.in. III i IV raty zaległości podatkowych ustalonych ww. decyzją. Organ podatkowy I instancji decyzją z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] odmówił umorzenia przedmiotowych zaległości, kierując wydaną decyzję wyłącznie do W.D. jako podatniczki, a organ odwoławczy –Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) utrzymało to rozstrzygnięcie w mocy decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...].
Na powyższą decyzję skargę wnieśli W.D. i E.D., w której zawarli także wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie sądowoadministracyjne zainicjowane może być i toczyć się wyłącznie na podstawie skutecznie wniesionej skargi. Sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu dopuszczalność skargi, dokonując ustaleń, czy nie zachodzi żadna z przesłanek jej odrzucenia, wymienionych w art. 58 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej zwana P.p.s.a.). Odrzucenie skargi jest następstwem jej niedopuszczalności, tj. sytuacji, w której sąd administracyjny nie może przyjąć skargi do jej merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia.
Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest jej wniesienie przez uprawniony (legitymowany) podmiot.
Zgodnie z art. 32 P.p.s.a. w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Przez pojęcie "skarżący" należy rozumieć podmiot uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu administracyjnego, bądź inny akt wymieniony w art. 3 § 2 P.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie, równolegle ze stroną skarżącą, skargę wniósł podmiot, który nie posiada statusu skarżącego, tj. E.D. – mąż podatniczki. Jak wynika z uzasadnienia decyzji z dnia 25 stycznia 2012 r. ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne za 2012 r. opodatkowane nieruchomości figurują w ewidencji gruntów i budynków jako własność W.D. Zatem to W.D. podlega obowiązkowi podatkowemu jako właścicielka tych nieruchomości (i nieruchomości rolnych). Konsekwencją powyższego jest również, że to wyłącznie W.D. jest stroną z wniosku o umorzenie należności określonej w decyzji za 2012 r. i tym samym posiada wyłączną legitymację do wniesienia skargi w przedmiocie odmowy umorzenia III i IV raty łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. Brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, że to indywidualne uprawnienie strony postępowania zostało w jakikolwiek sposób przeniesione na jej męża.
Natomiast zauważyć należy, że E.D. jest podatnikiem podatku rolnego jako współwłaściciel z W.D. i tym samym stroną postępowania ze skargi na decyzję o odmowie umorzenie zaległości w tym podatku (sygn. I SA/Rz 1012/14, I SA/Rz 1014/14). Wniosek z 22 października 2012 r. obejmował bowiem żądanie umorzenia również innych zobowiązań podatkowych ciążących na obojgu małżonkach D. Z powyższych przyczyn Sąd odrzucił skargę E.D. na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a, o czym orzeczono w pkt I sentencji postanowienia
Z kolei, z przepisu art. 247 P.p.s.a. wynika, że prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Skoro skarga E.D. kwalifikuje się do odrzucenia z przyczyn powyżej wymienionych, to również oznacza jej oczywistą bezzasadność w rozumieniu art. 247 P.p.s.a. W związku z tym na podstawie cytowanego przepisu należało oddalić wniosek E.D. o przyznanie prawa pomocy.