Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] października 2016r. nr [...], którym wymieniony organ, po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez M.P.. (dalej: Skarżąca) na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2016r. [...], stwierdzające że do stanu faktycznego opisanego we wniosku z dnia 27 kwietnia 2016r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zastosowania zwolnienia przedmiotowego zastosowanie znajduje interpretacja ogólna Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2016r. [...], w związku z czym wniosek jest bezprzedmiotowy, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Minister Finansów w uzasadnieniu zaskarżonego do Sądu postanowienia podał że Minister Finansów, na podstawie art. 14a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r. poz. 613 ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa), w celu zapewnienia jednolitego stosowania prawa podatkowego przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej w zakresie zwolnienia od opodatkowania świadczeń pieniężnych otrzymanych w ramach Programu Dobrowolnych Odejść wydał interpretację ogólną z dnia 23 czerwca 2016r. nr [...] (opublikowaną w Dz.Urz. Ministra Finansów z dnia 28 czerwca 2016r. poz. 50).
W myśl art. 14b § 5a Ordynacji podatkowej, jeżeli przedstawione we wniosku: stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe odpowiadają zagadnieniu będącemu przedmiotem interpretacji ogólnej wydanej w takim samym stanie prawnym, wydaje się postanowienie o stwierdzeniu, że do stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanych we wniosku ma zastosowanie interpretacja ogólna, z jednoczesnym stwierdzeniem bezprzedmiotowości wniosku. W tym przypadku w postanowieniu wskazuje się oznaczenie interpretacji ogólnej wraz z podaniem miejsca jej publikacji.
Organ dalej wskazał, że w przedmiotowej sprawie istnieją podstawy do zastosowania art. 14b § 5a Ordynacji podatkowej.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na postanowienie Ministra Finansów wniosła M.P..
Zarzuciła:
- - naruszenie prawa materialnego przez dopuszczenie się błędu wykładni, a to art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012r. poz. 361 ze zm.; dalej: ustawa) poprzez uznanie, że wbrew literalnemu brzmieniu tego przepisu wynikające z niego zwolnienie nie obejmuje odpraw,
- - naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisu art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy przez uznanie, że przepis ten nie ma zastosowania do odpraw wypłacanych w ramach Programu Dobrowolnych Odejść, co w konsekwencji doprowadziło do obciążenia Skarżącej podatkiem dochodowym od osób fizycznych,
- - naruszenie prawa materialnego przez dopuszczenie się błędu wykładni, a to art. 14b § 5a Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że wniosek złożony przez Skarżącą jest bezprzedmiotowy, w sytuacji gdy w momencie kiedy Skarżąca złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie obowiązywała interpretacja ogólna.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz postanowienia pierwszoinstancyjnego z powodu zarzuconych naruszeń oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju i Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, zauważając że w zaskarżonym postanowieniu, jak i w postanowieniu go poprzedzającym nie naruszono w żaden sposób art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy, gdyż nie dokonywano wykładni tego przepisu, a jedynie badano tożsamość opisanych we wniosku okoliczności z zagadnieniem przedstawionym w interpretacji ogólnej. Po wydaniu interpretacji ogólnej organ nie mógł już wydać interpretacji indywidualnej, mimo że w czasie gdy Skarżąca przedstawiła wniosek interpretacja ogólna nie była jeszcze wydana. Od momentu złożenia wniosku do daty wydania postanowienia z dnia 20 lipca nie upłynął trzymiesięczny termin, o którym mowa w art. 14d § 1 Ordynacji podatkowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Skarga nie jest uzasadniona.
Z mocy art. 14b § 5a Ordynacji podatkowej, jeżeli przedstawione we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe odpowiadają zagadnieniu będącemu przedmiotem interpretacji ogólnej wydanej w takim samym stanie prawnym, wydaje się postanowienia o stwierdzeniu, że do stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanych we wniosku ma zastosowanie interpretacja ogólna, z jednoczesnym stwierdzeniem bezprzedmiotowości wniosku. W tym przypadku w postanowieniu wskazuje się oznaczenie interpretacji ogólnej wraz z podaniem miejsca jej publikacji.
Sąd dokonał analizy złożonego przez Skarżącą wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oraz interpretacji ogólnej, na którą powołuje się organ. Nie można zarzucić organowi, że błędnie przyjął że przedstawiony we wniosku stan faktyczny odpowiada zagadnieniu będącemu przedmiotem interpretacji ogólnej wydanej w takim samym stanie prawnym. Przeciwnie stanowisko organu jest prawidłowe, a tej okoliczności nie kwestionuje nawet Skarżąca.
Sformułowane zarzuty naruszenia art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy poprzez błąd wykładni i niewłaściwą ocenę co do zastosowania są nieuzasadnione. Organ w zaskarżonym postanowieniu i postanowieniu go poprzedzającym nie dokonywał wykładni tego przepisu ani nie wypowiadał się co do jego zastosowania w przedstawionym stanie faktycznym. Dokonywał natomiast oceny czy zaistniały przesłanki do zastosowania art. 14b § 5a Ordynacji podatkowej.
Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 14b § 5a Ordynacji podatkowej poprzez wydanie przewidzianego w tym przepisie postanowienia w sytuacji, gdy w czasie kiedy Skarżąca zgłosiła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie obowiązywała interpretacja ogólna. Zasadnie, w odpowiedzi na skargę, a poprzednio w uzasadnieniu zaskarżonego do Sądu postanowienia, organ wskazał, że art. 14b § 5a Ordynacji podatkowej ma również zastosowanie w takich sytuacjach. Ustawodawca w omawianym przepisie nie ograniczył jego zastosowania tylko do takich sytuacji, kiedy interpretacja ogólna została wydana i opublikowana przed złożeniem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Taka konstatacja w zakresie wykładni tego przepisu wynika nie tylko z dyrektywy wykładni językowej, ale również celowościowej i funkcjonalnej. Organ, w motywach zaskarżonego postanowienia i w odpowiedzi na skargę, szczegółowo i trafnie wskazał na ratio legis instytucji z art. 14b § 5a Ordynacji podatkowej, skutkach wydania interpretacji ogólnej i Sąd tę argumentację w pełni akceptuje.
Z uwagi na powyższe okoliczności i argumenty Sąd – na postawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) – skargę oddalił. Celem wyjaśnienia Skarżącej wskazuje, że konsekwencją oddalenia skargi było również nieuwzględnienie wniosku o zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, gdyż, z mocy art. 200 P.p.s.a., Skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania tylko w razie uwzględnienia skargi.