Uzasadnienie
Przedmiotami skarg w sprawach (I SA/Rz 1028/14, I SA/Rz 1029/14, I SA/Rz 1030/14, I SA/Rz 1031/14, I SA/Rz 1032/14, I SA/Rz 1033/14, I SA/Rz 1034/14, I SA/Rz 1035/14) – połączonych do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia na rozprawie w dniu 29 stycznia 2015r., na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) – są następujące decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia [...] września 2014r.:
- 1) [...], którą organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez I. K. (dalej: również jako Skarżąca lub Podatnik), od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. (dalej zamiennie: organ I instancji) z dnia [...] września 2013r. nr [...], określającej Podatnikowi w podatku od towarów i usług za marzec 2008r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 13.679zł, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji,
- 2) [...], którą organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Skarżącą, od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. z dnia [...] września 2013r. nr [...], określającej Podatnikowi w podatku od towarów i usług za kwiecień 2008r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 0zł, zobowiązanie podatkowe w wysokości 15.247zł, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji,
- 3) [...], którą organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Skarżącą, od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. z dnia [...] września 2013r. nr [...], określającej Podatnikowi w podatku od towarów i usług za maj 2008r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 0zł, zobowiązanie podatkowe w wysokości 19.716zł, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji,
- 4) [...], którą organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Skarżącą, od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. z dnia [...] września 2013r. nr [...], określającej Podatnikowi w podatku od towarów i usług za czerwiec 2008r., zobowiązanie podatkowe w wysokości 25.098zł, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji,
- 5) [...], którą organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Skarżącą od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. z dnia [...] września 2013r. nr [...], określającej Podatnikowi w podatku od towarów i usług za sierpień 2008r. zobowiązanie podatkowe w wysokości 57.698zł, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji,
- 6) [...], którą organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Skarżącą od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. z dnia [...] września 2013r. nr [...], określającej Podatnikowi w podatku od towarów i usług za wrzesień 2008r. zobowiązanie podatkowe w wysokości 34.448zł, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji,
- 7) [...], którą organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Skarżącą od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. z dnia [...] września 2013r. nr [...], określającej Podatnikowi w podatku od towarów i usług za październik 2008r. zobowiązanie podatkowe w wysokości 26.278zł, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji,
- 8) [...], którą organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Skarżącą od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. z dnia [...] września 2013r. nr [...], określającej Podatnikowi w podatku od towarów i usług za listopad 2008r., zobowiązanie podatkowe w wysokości 7.511zł, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W postępowaniu administracyjnym ustalono następujący stan faktyczny:
J.K., prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą Skup Sprzedaż Surowców Wtórnych J.K., pomniejszyła kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego na podstawie faktur VAT: z dnia 26 marca 2008r. nr 13/03/2008, z dnia 28 marca 2008r. nr 14/03/2008, z dnia 31 marca 2008r. nr 15/03/2008, z dnia 30 kwietnia 2008r. nr 6/04/2008 i nr 7/04/2008, z dnia 3 czerwca 2008r. nr 1/06/2008, z dnia 6 czerwca 2008r., nr 2/06/2008, z dnia 1 sierpnia 2008r. nr 1/08/2008, z dnia 4 sierpnia 2008r. nr 3/08/2008, z dnia 20 sierpnia 2008r. nr 17/08/2008, z dnia 21 sierpnia 2008r. nr 18/08/2008, z dnia 24 sierpnia 2008r. nr 21/08/2008, z dnia 15 września 2008r., nr 16/09/2008, z dnia 17 września 2008r. nr 17/09/2008, z dnia 22 września 2008r. nr 20/09/2008, z dnia 1 października 2008r. nr 1/10/2008, z dnia 2 października 2008r. nr 2/10/2008, z dnia 27 października 2008r. nr 14/10/2008, z dnia 9 października 2008r. nr 243/01/2008, z dnia 19 listopada 2008r. nr 252/01/2008, z dnia 20 listopada 2008r. nr 253/01/2008 i z dnia 28 listopada 2008r. nr 254/01/2008 – wystawionych przez R.R., zam. w C., NIP: [...], prowadzącego działalność pod nazwą P.H.U. A..
Zdarzenia gospodarcze opisane na tych dokumentach (fakturach) nie miały miejsca pomiędzy wskazanymi na nich kontrahentami. R.R. w ogóle nie prowadził w 2008r. działalności gospodarczej w zakresie obrotu złomem, zatem nie mógł realizować sprzedaży tego towaru na rzecz Podatniczki ("zeznania" R.R. złożone w toku śledztwa [...], włączonych jako dowód w sprawach przez organ I instancji, a także jego zeznania złożone w toku postępowania kontrolnego, zeznania Z. R., J. R.). W ocenie organu odliczenie podatku naliczonego wykazanego w dokumentach dotyczących operacji gospodarczych, które nie miały miejsca, stanowi naruszenie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011r. nr 177, poz. 1054 ze zm. [dalej: ustawa o VAT] – w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawach), co oznacza że wymienione faktury nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.
W związku z tymi ustaleniami uznano prowadzoną przez Skarżącą ewidencję zakupów dla celów podatku naliczonego za nierzetelną w części dotyczącej zaewidencjonowania zakupów udokumentowanych wymienionymi fakturami i nie uznano je w tej części za dowód w rozumieniu art. 193 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2011r. poz. 749 ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa).
Zweryfikowano rozliczenia Skarżącej za wymienione miesiące: marzec 2008r. - zmniejszono wykazany podatek naliczony do odliczenia o kwotę 25.128zł, określając nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 13.679zł; kwiecień 2008r. - zmniejszono wykazany podatek naliczony do odliczenia o kwotę 41.503zł, określając nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 0zł i zobowiązanie w wysokości 15.247zł; maj 2008r. - zmniejszono wykazany podatek naliczony do odliczenia o kwotę 26.256zł, określając nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 0zł i zobowiązanie podatkowe w wysokości 19.716zł; czerwiec 2008r. - zmniejszono wykazany podatek naliczony do odliczenia o kwotę 21.833zł, i określono zobowiązanie podatkowe w wysokości 25.098zł; sierpień 2008r. - zmniejszono wykazany podatek naliczony do odliczenia o kwotę 40.508zł i określono zobowiązanie podatkowe w wysokości 57.698zł; wrzesień 2008r. - zmniejszono wykazany podatek naliczony do odliczenia o kwotę 23.318zł i określono zobowiązanie podatkowe w wysokości 34.448zł; październik 2008r. - zmniejszono wykazany podatek naliczony do odliczenia o kwotę 19.672zł i określono zobowiązanie podatkowe w wysokości 26.279zł; listopad 2008r. - zmniejszono wykazany podatek naliczony do odliczenia o kwotę 4.731zł i określono zobowiązanie podatkowe w wysokości 7.511zł.
J.K., wnosząc odwołania od decyzji organu I instancji, niezależnie od zarzutów dotyczących oceny dowodów i okoliczności dokonanej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R., wniosła o przesłuchanie świadków: T.P., D.M., J.G., S.K., G.S.. W toku rozpatrzenia sprawy w postępowaniu odwoławczym Dyrektor Izby Skarbowej w R. przeprowadził dowód z przesłuchania świadków J.J., J.G., G.S. oraz T.P..
Skarżąca w toku postępowania odwoławczego złożyła wniosek dowodowy o przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków: S.K., K.J., K.J., T.K., Z.L. i L.P.
Dyrektor Izby Skarbowej w R. (postanowienie z dnia [...] lipca 2014r. nr [...]) odmówił przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków: D.M., S.K., S.K., K.J., K.J., T.K., Z.L., L.P. oraz powołania grafologa na okoliczność wiarygodności sporządzonych przez R.R. dokumentów.
Organ odwoławczy zauważył również, że inspektor kontroli skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w R. J.Z. w piśmie z dnia [...] listopada 2013r. nr [...], skierowanym do Izby Skarbowej w R. wskazał, że organ postępowania przygotowawczego w UKS prowadzi dochodzenie przeciwko J.K., podejrzanej o przestępstwo z art. 76 § 2 w zw. z art. 62 § 2 w zw. z art. 6 § 2 K.k.s., polegające na nieprawidłowym rozliczeniu VAT w marcu, kwietniu, maju, czerwcu, sierpniu, wrześniu, październiku i listopadzie 2008r. i narażeniu na nienależny zwrot podatku naliczonego za te okresy w łącznej kwocie 145,025zł (w dniu 22 października 2013r. ogłoszono J.K. postanowienie o przedstawieniu zarzutów i przesłuchano ją w charakterze podejrzanej).
Dodał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w N., w związku z zaistnieniem przesłanki, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, zawiadomił J.K. o zawieszeniu z dniem 23 września 2013r. biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego powstałego w podatku od towarów i usług za: marzec, kwiecień, maj, czerwiec, sierpień, wrzesień, październik i listopad 2008r. (zawiadomienie to zostało doręczone w dniu 6 grudnia 2013r.). Tym samym bieg terminu przedawnienia został skutecznie zawieszony.
Skargi na powyżej opisane decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w R. wniosła J.K., zarzucając:
- 1) naruszenie przepisów prawa podatkowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 120, art. 121, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia spraw w postępowaniu podatkowym poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów i naruszenia zasady prawdy materialnej, a także rozpatrzenia wszystkich okoliczności sprawy,
- 2) naruszenie art. 193 § § 1, 2 i 4 oraz art. 207 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że księgi podatkowe prowadzone przez Skarżącą za okres kontrolowany w części dotyczącej nabycia towarów i kwot podatku naliczonego nie mogą stanowić dowodu w sprawie jako prowadzone nierzetelnie lub w sposób wadliwy.
Wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości "i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Dyrektora Izby Skarbowej w R. ".
W uzasadnieniach skarg podniesiono, że niekorzystne dla Skarżącej decyzje opierają się na sprzecznych z sobą zeznaniach R.R., wskazując na rozbieżności w jego zeznaniach składanych podczas przesłuchania w charakterze świadka przez funkcjonariuszy ABW i w wyjaśnieniach złożonych przed pracownikami UKS w R. Temu dowodowi przeczą zeznania Skarżącej i świadków: G.S. i J.G., którym organ bezpodstawnie odmówił wiarygodności, pomimo faktur dokumentujących nabycie złomu.
Ponadto organ odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, gdyż w jego ocenie dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, pozwoliły na prawidłowe określenie podstawy opodatkowania. Zdarzenia gospodarcze opisane w przedmiotowych fakturach faktycznie wystąpiły, nie wykazano różnic inwentaryzacyjnych, a zatem towar był w posiadaniu Skarżącej. Przyjęte domniemanie o pochodzeniu towaru z niezaewidencjonowanych źródeł opiera się jedynie na domysłach. Organ przekroczył granicę swobodnej oceny dowodów argumentując, że o niewiarygodności faktur świadczy to, że jedynie R.R. otrzymywał gotówkę jako jedyny spośród kontrahentów Skarżącej. Organ II instancji odmówił przesłuchania świadków: S.K., K.J., K.J., T.K., Z.L. i L.P. na okoliczność poświadczenia "handlu złomem przez R.R. ".
W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Skarbowej w R. wniósł o ich oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Zauważył, że organ odwoławczy uzupełnił materiał dowodowy, przesłuchując świadków (t. III dok. 37, 44, 45) i dowody te, wespół z materiałem zgromadzonym wcześniej, stworzyły spójny obraz potwierdzający postawiony przez organ I instancji tezę, że faktury wystawione dla Skarżącej przez R.R. nie potwierdzają czynności w nich opisanych. Odmowa przeprowadzenia wnioskowanych dowodów została należycie udokumentowana.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Skargi zasługują na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż w nich wskazane.
Z mocy art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z woli ustawodawcy więc, niezależnie od podniesionych w skardze zarzutów, sąd administracyjny jest zobowiązany do kompleksowej kontroli zaskarżonego aktu, pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.). Nie budzi wątpliwości ugruntowany już pogląd w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zaaprobowany w literaturze przedmiotu i doktrynie, że sąd administracyjny I instancji (tj. wojewódzki sąd administracyjny) dokonując całościowej kontroli pod względem zgodności z prawem, obejmuje tą kontrolą nie tylko zaskarżony akt, ale również postępowanie poprzedzające wydanie tego aktu. W realiach przedmiotowych spraw oznacza to, że sąd w pierwszej kolejności objął kontrolą okoliczności, mające pierwszorzędne znaczenie i poprzedzające z punktu widzenia dokonywanej oceny zarzuty sformułowane w skargach.
Rzecz mianowicie w tym, że zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego w którym upłynął termin płatności podatku. Biorąc pod uwagę, że zobowiązanie w podatku od towarów i usług powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania (art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej), to pozostaje poza sporem, że zobowiązanie w podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień, maj, czerwiec, sierpień, wrzesień, październik i listopad 2008r. przedawnia się z upływem 31 grudnia 2013r. W tej sytuacji zaskarżone decyzje z dnia [...] września 2014r., doręczone Skarżącej w dniu 22 września 2014r., zostały wydane po upływie okresu, o którym mowa w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Ustawodawca w art. 70 Ordynacji podatkowej przewidział jednak wypadki, kiedy bieg terminu przedawnienia zobowiązania nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, a taka sytuacja zachodzi z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania (art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej).
Bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe (art. 70 § 7 Ordynacji podatkowej). Sąd wskazał brzmienie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej obowiązujące od dnia 13 października 2013r. – to jest do czasu wejścia w życie ustawy z dnia 30 sierpnia 2013r. (Dz.U. poz. 1149). Przed wskazaną datą zmiany, art. 70 § 6 pkt 1 miał takie brzmienie, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania (od 9 listopada 2010r.), zaś wcześniej: bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania (od 1 września 2005r.).
Trybunał Konstytucyjny, wyrokiem z dnia 17 lipca 2012r. P.30/12 (OTK ZU 2012/7A poz.81) orzekł, między innymi, że art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. 2002r. nr 169 poz. 1387 oraz Dz.U. 2007 nr 221 poz. 1650), w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 – Ordynacja podatkowa, jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu wyroku Trybunał wskazał, że z upływem pięcioletniego terminu przedawnienia podatnik musi zostać poinformowany, że przedawnienie nie następuje, bo jego bieg został zawieszony w związku z wszczęciem postępowania karno-skarbowego.
Ustawodawca uchwalił zmiany Ordynacji podatkowej polegające na tym, że od dnia 15 października 2013r. obowiązuje art. 70c Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem, wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia.
Kwestia przedawnienia zobowiązania podatkowego jest kwestią najdalej idącą, ponieważ, w razie jego wystąpienia organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania (art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej). Dostrzegł to Dyrektor Izby Skarbowej w R., gdyż część motywacyjną swoich rozważań w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji rozpoczął właśnie od tej kwestii. Wskazał, że ze znajdującego się w aktach sprawy pisma Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w R. J.Z. z dnia [...] listopada 2013r. nr [...], skierowanego do Izby Skarbowej w R., wynika że organ postępowania przygotowawczego w urzędzie prowadzi dochodzenie przeciw J.K. podejrzanej o przestępstwo z art. 76 § 2 w związku z art. 62 § 2 w związku z art. 6 § 2 K.k.s., polegające na nieprawidłowym rozliczeniu "podatku VAT" w marcu, kwietniu, maju, czerwcu, sierpniu, wrześniu, październiku i listopadzie 2008r. i narażeniu na nienależny zwrot podatku naliczonego za te okresy w łącznej kwocie 145 025 zł. Jednocześnie poinformowano, że w dniu 22 października 2013r. ogłoszono J.K. postanowienie o przedstawieniu zarzutów i przesłuchano w charakterze podejrzanej.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w N., w związku z zaistnieniem przesłanki o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, "po otrzymaniu zawiadomienia Inspektora Kontroli Skarbowej J.Z. z dnia [...].11.2013r., znak: [...]", pismem z dnia [...] grudnia 2013r. nr [...], zawiadomił J.K. o zawieszeniu z dniem 23 września 2013r. biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego powstałego w podatku od towarów i usług za okresy: marzec, kwiecień, maj, czerwiec, sierpień, wrzesień, październik i listopad 2008r. Zawiadomienie to zostało doręczone w dniu 6 grudnia 2013r.
Tym samym bieg terminu przedawnienia zobowiązania za badany okres 2008r. został skutecznie zawieszony i nie biegnie dalej, gdyż nie doszło do prawomocnego zakończenia postępowania karnego skarbowego (art. 70 § 7 pkt 1 Ordynacji podatkowej), a rozliczenie za analizowany okres nie uległo przedawnieniu.
Odnosząc się do powyższych uwag Dyrektora Izby Skarbowej w R. należy podkreślić, że sąd administracyjny wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a. (art. 133 § 1 P.p.s.a.).
W przedmiotowych sprawach nie nastąpiła sytuacja, o której mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a. a więc Sąd orzekał na podstawie przedstawionych przez organ akt administracyjnych. Odnośnie do kwestii przedawnienia zobowiązań podatkowych, w aktach sprawy znajdują się pismo z dnia [...] września 2013r. nr [...]skierowane przez Dyrektora UKS w R. do Skarżącej (t. II, k. 268), które zostało doręczone adresatowi 1 października 2013r., o takiej treści, że wskazany organ w związku z zaistnieniem przesłanki określonej w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej informuje, że z dniem 23 września 2013r. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za 2008r. uległ zawieszeniu; pismo z dnia [...] listopada 2013r. nr [...]skierowane przez Inspektora Kontroli Skarbowej w UKS w R. J.Z. do Izby Skarbowej w R. (tom III, k.
8) informujące, że finansowy organ postępowania przygotowawczego z Urzędu Kontroli Skarbowej w R. prowadzi dochodzenie – [...] przeciwko J.K., właścicielce firmy Skup-Sprzedaż Surowców Wtórnych J.K. K., podejrzanej o przestępstwo z art. 70 § 2 w zw. z art. 62 § 2 w zw. z art. 6 § 2 K.k.s., polegające na nieprawidłowym rozliczeniu "podatku VAT" w marcu, kwietniu, maju, czerwcu, sierpniu, wrześniu, październiku i listopadzie 2008r. i narażeniu na nienależny zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług za kwiecień, maj, czerwiec, sierpień, wrzesień, październik i listopad 2008r., w łącznej kwocie 145 025zł. W dniu 22 października 2013r. ogłoszono J.K. postanowienie o przedstawieniu zarzutu i przesłuchano ją w charakterze podejrzanej. Dyrektor Izby Skarbowej w R., pismem z dnia [...] listopada 2013r. nr [...] zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. (tom III, k. 10), że zgodnie ze znowelizowanymi przepisami Ordynacji podatkowej, zgodnie z art. 70c Ordynacji podatkowej, koniecznym jest ponowienie zawiadomienia przez właściwy organ J.K. o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia w podatku od towarów i usług za wymienione okresy 2008r. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że "do akt postępowania odwoławczego nie dołączono dokumentów, na podstawie których stwierdzono zaistnienie przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej". Analogiczne pismo, o tym samym numerze, z tym że z daty [...]listopada 2013r. (tom III, k.
13) Dyrektor Izby Skarbowej skierował ponownie do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S.. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. wspomniane pismo Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia [...] listopada 2013r. przesłał, zgodnie z właściwością miejscową, do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nisku (tom III, k. 15 – pismo z dnia [...] grudnia 2013r. nr [...]).
Naczelnik Urzędu Skarbowego w N., pismem z dnia [...] grudnia 2013r. nr [...] (tom III, k. 16; BA:45444/2013) poinformował Dyrektora Izby Skarbowej w R., że zgodnie z art. 70c Ordynacji podatkowej, w związku z zaistnieniem przesłanki o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, pismem z dnia [...]grudnia 2013r. nr [...]zawiadomił J.K. o zawieszeniu z dniem 23 września 2013r. biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego powstałego w podatku od towarów i usług za okresy: marzec, kwiecień, maj, czerwiec, sierpień, wrzesień, październik i listopad 2008r. Dodał, że zawiadomienie to doręczone zostało Podatnikowi (pełnoletniemu domownikowi) w dniu 6 grudnia 2013r.
Do akt nie dołączono odpisu pisma skierowanego do J.K., ani też dokumentów wykazujących doręczenie tego pisma.
Sąd jest nie tylko uprawniony, ale i zobowiązany do skontrolowania prawidłowości twierdzeń organu, czy w sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, również w zakresie daty rozpoczęcia zawieszenia, jak też doręczenia stosownych zawiadomień (informacji) Skarżącej. Jak już wyżej wskazano w aktach sprawy brak jest dokumentów, na podstawie których stwierdzono zaistnienie przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, co zresztą zauważył Dyrektor Izby Skarbowej w R., a co uniemożliwia Sądowi kontrolę zgodności z prawem zaskarżonych decyzji w tym zakresie. Brak jest również dokumentów wykazujących doręczenia Skarżącej zawiadomienia, o których mowa w art. 70c Ordynacji podatkowej, jak też odpisu tego zawiadomienia, co również uniemożliwia Sądowi kontrolę w tym zakresie. Powyżej stwierdzone uchybienia przesądzają o takim naruszeniu przepisów postępowania, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). To stwierdzone naruszenie obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonych decyzji.
Ponownie rozpatrując sprawy organ uzupełni materiał o brakujące dokumenty, w zakresie, jak to wyżej wskazano.
Z uwagi na stwierdzone naruszenie przepisów, stanowiące podstawę do uchylenia zaskarżonych decyzji Sąd nie może odnieść się do zarzutów sformułowanych w skargach, gdyż jest to niedopuszczalne, jako przedwczesne. Sąd orzekł również po myśli art. 152 P.p.s.a. o niewykonywaniu uchylonych decyzji do dnia uprawomocnienia się wyroku.
Skarżąca nie zgłosiła wniosku o przyznanie należnych kosztów przed zamknięciem rozprawy, a wobec tego utraciła uprawnienie do żądania zwrotu kosztów (art. 210 § 1 P.p.s.a.). O treści art. 210 § 1 P.p.s.a. była pouczona.