Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. I SA/Rz 1041/15, Sąd oddalił skargę G. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) sierpnia 2015 r., określającą mu zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym, z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego, w wysokości 24 272 zł.
Skargę kasacyjną od wyżej wskazanego wyroku wniósł G. C., domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Jednocześnie skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej, z dnia (...) sierpnia 2015 r. podnosząc, że jej wykonanie pociągnie za sobą wyrządzenie mu znacznej szkody, jak również spowoduje trudne do odwrócenia skutki dla niego, jak i jego rodziny.
Uzasadniając wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej skarżący podkreślił, że już w 2010 r. zaniechał prowadzenia działalności gospodarczej, związanej z handlem samochodami. Obecnie świadczy jedynie usługi, na podstawie umowy cywilnoprawnej, w firmie prowadzonej przez jego żonę, z którą pozostaje w rozdzielności majątkowej. Jego jedyny dochód stanowi wynagrodzenie, z tytułu świadczenia usług, wynoszące 1 750 zł brutto. Do tego dorabia jeszcze jako kierowca, z czego uzyskuje dochód wynoszący od 500 do 1 000 zł miesięcznie. Skarżący zaznaczył też, że aktualnie, wraz z żoną, spłaca kredyt na dom, którego miesięczna rata wynosi ok. 800 zł. Oprócz tego dopłaca do utrzymania ojca, przebywającego w ośrodku opiekuńczym (pokrywa różnicę wynikającą z kosztów utrzymania ojca, wynoszących 2 300 zł, a jego emeryturą, w wysokości 1 650 zł, kupuje też dla niego leki).
Z uwagi na powyższe skarżący stwierdził, że wykonanie zaskarżonej decyzji narazi jego samego i jego rodzinę, pozostającą na jego utrzymaniu, na trudne do odwrócenia skutki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a./ wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
W okolicznościach niniejszej sprawy brak jest podstaw do udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej, ze względu na rodzaj obowiązku, wynikającego z zaskarżonej decyzji, jak i przedstawiony przez skarżącego obraz jego sytuacji majątkowej oraz potencjalne skutki, spowodowane wykonaniem zaskarżonego aktu.
I tak, na wstępie należy zaznaczyć, że z zaskarżonej decyzji wynika obowiązek zapłaty określonej kwoty pieniężnej, tytułem podatku akcyzowego. W sytuacji więc wyeliminowania z obrotu prawnego przedmiotowego rozstrzygnięcia skarżący otrzyma zwrot uiszczonego na jej podstawie podatku. Nie sposób więc przyjąć, że z uwagi na rodzaj obowiązku, objętego zaskarżonym aktem, trudne do odwrócenia skutki mogą wynikać z samej istoty tego obowiązku.
Brak jest też podstaw do zaakceptowania stanowiska skarżącego, że konieczność zapłaty podatku, który wynika z zaskarżonej decyzji, pozbawi jego rodzinę środków do życia, narażając ich na niebezpieczeństwo doznania znacznej szkody. Nie wynika to bowiem z opisu sytuacji materialnej rodziny, przedstawionego we wniosku, który to opis jest niepełny, wybiórczy oraz wewnętrznie sprzeczny. Skarżący utrzymuje bowiem, że utrzymuje żonę i dzieci, jednocześnie przyznaje, że pracuje u żony, której sytuacji majątkowej nie przedstawia, powołując się na zawarcie umowy o rozdzielności majątkowej. Na tej podstawie nie sposób stwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje skutki, od jakich ustawodawca uzależnia przyznanie stronie ochrony tymczasowej.
W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.