Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 3 grudnia 2013 r. S. P. zwrócił się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej przez siebie do tutejszego Sądu decyzji Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia [...] września 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia składek na ubezpieczenie wypadkowo – chorobowe w kwocie 126 zł i na ubezpieczenie emerytalno – rentowe w kwocie 249 zł za okres od 2 kwietnia 2013 r. do 2 czerwca 2013 r., powołując się na ciężką sytuację finansową.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z zasadą postępowania sądowoadministracyjnego, ustaloną w przepisie art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie Ppsa, wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Ustawodawca uregulował jednakże instytucję wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jako środek tymczasowej ochrony sądowej w sprawach administracyjnych. Stosownie do przepisu art. 61 § 3 Ppsa, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o jakim mowa w ww. przepisie oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu.
Przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś, (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2008, str. 338; Z. Kmieciak, Ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, PiP 2003, z. 5, poz. 18). Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się więc do wykonania, a tym samym nie stwarza zagrożeń dających podstawę do wstrzymania jego wykonalności.
Decyzja o odmowie umorzenia należności z tytułu niezapłaconych składek na ubezpieczenie nie korzysta z atrybutu wykonalności, gdyż nie generuje obowiązku konkretnego zachowania się (działania, zaniechania) jego adresata. Przedmiotem rozstrzygania w niniejszej sprawie ani też przedmiotem wniosku o wstrzymanie nie jest decyzja ustalająca lub określająca zobowiązanie skarżącej z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ale jedynie decyzja o odmowie umorzenia tych składek. Decyzja o odmowie umorzenia składek nie podlega wykonaniu ani egzekucji. Takiemu wykonaniu i egzekucji podlega decyzja wymiarowa w zakresie składek, a taka nie jest przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie.
W okolicznościach niniejszej sprawy skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji utrzymującej w mocy decyzję wydaną w I instancji, odmawiającą umorzenia należności z tytułu określonych składek. Zaskarżona decyzja ma charakter odmowny i nie nakłada na skarżącą żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Decyzja taka nie nadaje się więc do wykonania, a tym samym brak jest podstaw do wstrzymania jej wykonania na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt II GZ 190/07, Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach cbois.nsa.gov.p).
Mając powyższe na względzie, na mocy art. 61 § 3 Ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji.