Uzasadnienie
Decyzją z dnia (...) października 2016 r., nr (...), Dyrektor Izby Skarbowej określił skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r., w wysokości 540 zł, odmawiając stwierdzenia nadpłaty w tym podatku, w kwocie 540 zł. Składając skargę na przedmiotowe rozstrzygnięcie skarżąca wystąpiła jednocześnie z wnioskiem o udzielenie jej ochrony tymczasowej, poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Wniosek ten nie został jednak uzasadniony w jakikolwiek sposób.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Jak wynika z przytoczonego wyżej przepisu przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co do zasady chodzi tutaj o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia wyżej wymienionych okoliczności obciąża wnioskodawcę, który w tym celu powinien przedstawić konkretne argumenty, przemawiające za zasadnością jego wniosku, w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a.
W niniejszej sprawie skarżąca, formułując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie uzasadniła tego wniosku w jakikolwiek sposób, dlatego też nie sposób jest stwierdzić, jakie w istocie będą konsekwencje wykonania skierowanej do niej decyzji. Brak jest więc podstaw do udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej.
Niezależnie od powyższego, w tym miejscu należy zaznaczyć, że wysokość zobowiązania podatkowego skarżącej została określona w zaskarżonej decyzji na kwotę 540 zł, a więc jest ona relatywnie niewysoka, w związku z tym nie sposób jest przyjąć, że konieczność uiszczenia takiej kwoty, nieodpowiadającej nawet połowie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę, mogłaby spowodować skutki, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Mając na względzie powyższe, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.