Uzasadnienie
Przedmiotem skargi A. N. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2018 r. nr [...], w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalność zgłoszonego zarzutu oraz odmowy uwzględnienia zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym.
Skarga została wniesiona drogą elektroniczną z wykorzystaniem elektronicznej skrzynki podawczej e-PUAP - Izby Administracji Skarbowej i opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym.
Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 listopada 2018 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez podpisanie skargi.
Skarżący odmówił przyjęcia powyższego wezwania w dniu 8 listopada 2018 r., zgodnie z adnotacją dokonaną przez pracownika Poczty Polskiej S.A.
W odpowiedzi skarżący przesłał drogą elektroniczną pismo z dnia 12 listopada 2018 r., domagając się ponownego, prawidłowego a zarazem skutecznego doręczenia pisma.
Ponadto wyraził stanowisko, że dokument podpisany elektronicznie posiada moc prawną równoważną z dokumentem podpisanym własnoręcznie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Skarga składana do sądu administracyjnego jest pismem procesowym, które aby mogło zostać merytorycznie rozpoznane musi spełniać określone wymogi formalne. Jednym z nich, stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.) - jest podpisanie skargi przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Nieusunięcie pomimo wezwania określonego braku formalnego skargi w wyznaczonym terminie powoduje odrzucenie skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniesionej skargi przez jej podpisanie. Skarżący w dniu 8 listopada 2018 r. odmówił przyjęcia wezwania i nie wykonał wezwania.
Zgodnie z art. 74 § 1 p.p.s.a. jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma, zwraca się je sądowi z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo wraz z adnotacją dołącza się do akt sprawy. W przypadku odmowy przyjęcia, o którym mowa w § 1 ww. przepisu, uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata (art. 74 § 2 p.p.s.a.).
Z uwagi na powyższe należało uznać, że wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 8 listopada 2018 r. w trybie art. 74 § 2 p.p.s.a.
Ponadto należy wskazać, że w aktualnym stanie prawnym ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera przepisów regulujących kwestię stosowania podpisu elektronicznego. Wobec powyższego brak jest podstaw prawnych do uznania za dopuszczalne wniesienie do Sądu pisma (skargi) opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym, zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego zwartym w uchwale z dnia 12 maja 2014 r. I OPS 10/13.
Dla skuteczności zatem pisma wnoszonego przez stronę drogą elektroniczną i zawierającego podpis elektroniczny konieczne jest późniejsze opatrzenie go własnoręcznym podpisem, bowiem tylko taki podpis spełnia wymagania wynikające z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.
Sąd informacyjnie dodaje, że została uchwalona przez Sejm i podpisana przez Prezydenta nowelizacja procedury przed sądami administracyjnymi, która pozwoli na wnoszenie pism drogą elektroniczną z elektronicznym podpisem (profilem zaufanym lub podpisem certyfikowanym). Nowelizacja ta wejdzie jednak w życie dopiero 31 maja 2019 r. Obecnie – jak wskazano wyżej – wymaga się od osób występujących przed sądami administracyjnymi, aby własnoręcznie (bądź przez pełnomocnika) podpisywały składane pisma.
Wobec przedstawionych wyżej argumentów należało stwierdzić, że skoro skarżący pomimo stosownego wezwania Sądu, nie uzupełnił braków formalnych tj. nie podpisał skargi w wyznaczonym terminie, to skargę należało odrzucić stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 58 § 3 orzekł jak w sentencji postanowienia.