Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 stycznia 2013 r. tutejszy Sąd odrzucił skargę K. S. na opisaną wyżej decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2012 r., z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie bądź nadesłanie pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego w niniejszej sprawie.
W piśmie z dnia 4 stycznia 2013 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi argumentując, że uchybienie terminu wynikało z niezrozumienia postanowień Sądu. Skarżący wskazał, iż był przekonany, że pełnomocnictwo, którym posługiwano się w toku postępowania administracyjnego jest wystarczające do skutecznego reprezentowania go przez ojca, S. S. Do ww. pisma dołączono także: kserokopię pełnomocnictwa w formie aktu notarialnego, upoważniającego S. S. do reprezentowania K. S., skargę podpisaną przez K. S. oraz pełnomocnictwo dla S. S. do reprezentowania skarżącego w niniejszym postępowaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi nie zasługuje na uwzględnienie.
Z brzmienia przepisu art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a. wynika że Sąd, na wniosek strony, postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona nie dokonała czynności w terminie bez swojej winy. Na podstawie art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
Brak winy w uchybieniu terminu zachodzi jedynie, gdy pomimo dołożenia należytej staranności, strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. Przeszkoda powinna mieć charakter zewnętrzny i obiektywny (np. przerwa w komunikacji, powódź, pożar, nagła choroba strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą), a jej usunięcie musi być niemożliwie nawet przy użyciu największego, możliwego w danych warunkach wysiłku. Strona winna ponadto uprawdopodobnić, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu była od niej niezależna oraz że dochowała należytej staranności, wymaganej od osoby należycie dbającej o własne interesy.
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zachodzi okoliczność, która mogłaby stanowić podstawę przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Podana przez skarżącego przyczyna, tj. niezrozumienie postanowień Sądu nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w pismach z dnia 21.11.2012 r. oraz z dnia 11.12.2012 r. dokładnie wskazano, jakie braki formalne należy uzupełnić, by skarga mogła być merytorycznie rozpoznana. Treść tych wezwań nie wymagała szczególnej znajomości prawa a jedynie dochowania należytej staranności przez stronę. Nie uzupełnienie braków skargi w wyznaczonym przez Sąd terminie świadczy natomiast o niedbalstwie w dokonywaniu czynności procesowych.
Nie można także uwzględnić argumentu skarżącego, iż pozostawał w błędnym przekonaniu, że pełnomocnictwo, którym posługiwano się w toku postępowania administracyjnego jest wystarczające do skutecznego reprezentowania go w niniejszym postępowaniu. Skoro w wezwaniu z dnia 21.11.2012 r. wyraźnie wskazano, że należy złożyć pełnomocnictwo procesowe do działania w imieniu skarżącego przed tut. Sądem, pod rygorem pominięcia czynności procesowych, dokonanych przez pełnomocnika, strona winna była wykonać wezwanie w terminie, zamiast zasłaniać się błędnym przeświadczeniem w tym zakresie.
Mając na względzie powyższe, Sąd odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków skargi i orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.