Uzasadnienie
Sygn. I SA/Rz 1069/16
Uzasadnienie
Skarżący M.P. w niniejszej sprawie wniósł o przyznanie prawa pomocy w postaci częściowego zwolnienia od kosztów sądowych, uzasadniając wniosek tym, że "stracił firmę" jedyne źródło dochodów, pozostaje na utrzymaniu rodziców, wdrożono wobec niego egzekucję komorniczą, pozostaje w wieku, w którym rynek pracy pozostaje ograniczony. Skarżący oświadczył, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z rodzicami, którzy pobierają emerytury – łącznie jest to kwota 2400 zł. Jako majątek skarżący wskazał samochód osobowy, a jako zobowiązania podał kredyty na kwotę 2500 zł.
Skarżący został wezwany do uzupełnienia swojego oświadczenia w ramach przepisu art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej zwanej P.p.s.a.), tj. o przedłożenie wyciągów ze wszystkich rachunków bankowych i kart kredytowych, rachunków papierów wartościowych, lokat posiadanych przez domowników pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym, z ostatnich trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku,- przedłożenie zeznań podatkowych: skarżącego oraz jego rodziców za 2016, podanie rodzaju wydatków i kwot pieniężnych związanych z kosztami utrzymania, a w szczególności na: żywność, odzież, obuwie, użytkowanie mieszkania, zdrowie, a także przedłożenia kserokopii rachunków za dostarczane media: gaz, energię elektryczną, wodę, kanalizację, telefon, inne opłaty i czynsz, wyszczególnienia i udokumentowania posiadanych zobowiązań oraz wierzytelności (publicznoprawnych i cywilnych) skarżącego i jego rodziców, udzielenia informacji o ewentualnym uzyskiwaniu pomocy materialnej od instytucji, tj. zasiłków, dodatków, zapomóg i przedłożenia dokumentów wskazujących na trudną sytuację materialną, zdrowotną itp. jeśli takowe są w posiadaniu strony oraz o podanie wszystkich innych informacji, mających znaczenie w kwestii postępowania o przyznanie prawa pomocy, a nie ujętych we wniosku złożonym na formularzu, w tym wyjaśnienia czy sytuacja materialna i życiowa skarżącego uległa zmianie i w jaki sposób, od czasu rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy postanowieniem z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. I SA/Rz 1069/16,
Skarżący przemilczał wezwanie.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy stwierdzono:
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., osobie fizycznej przyznane zostaje prawo pomocy z jej wniosku w zakresie częściowym (o taki ubiega się w tej sprawie skarżący żądając częściowego zwolnienia od kosztów sądowych), jeżeli strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zwolnienie z tego obowiązku powoduje uszczuplenie dochodów państwa, zatem jako odstępstwo od obowiązku ponoszenia kosztów może mieć miejsce tylko wówczas, gdy zdobycie środków na pokrycie udziału w postępowaniu sądowym, w jakimkolwiek jego zakresie, jest przez stronę obiektywnie niemożliwe, zaś ciężar dowodu na okoliczność ubóstwa spoczywa na wnioskodawcy, na co wyraźnie wskazuje użyte w przepisie określenie "gdy osoba ta wykaże".
W ocenie rozpoznającego wniosek skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych w jakimkolwiek zakresie. Przede wszystkim skarżący nie wywiązał się z nałożonego w wezwaniu obowiązku. Milczenie skarżącego w kwestiach odnoszących się do jego sytuacji, należy potraktować jako odmowę ujawnienia swojej rzeczywistej sytuacji materialnej i życiowej, uniemożliwiając ustalenie istnienia przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy. Brak wymienionych informacji budzi wątpliwości czy skarżący faktycznie wymaga wsparcia w postaci częściowego zwolnienia od kosztów sądowych, tym bardziej, że skarżący starając się poprzednio o przyznanie prawa pomocy ma świadomość pewnych reguł, a mianowicie, że należy wykazać przesłanki od których ustawodawca uzależnia przyznanie prawa pomocy, rzetelnie i przejrzyście przedstawić swoją sytuację w oparciu o dokumenty, które czyniłyby ową trudną sytuację wiarygodną.
W takim stanie rzeczy, bez dodatkowych informacji, o które był wzywany skarżący, nie można dokonać prawidłowej oceny jego możliwości płatniczych. W związku z powyższym na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.