Uzasadnienie
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie, zarządzeniem z dnia 5 lipca 2017r., I SA/Rz 1070/16, pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego M.P. o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym - poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych.
Powodem pozostawienia wniosku bez rozpoznania był brak formalny wniosku - braku podpisu - który pomimo wezwania nie został uzupełniony w wyznawczym terminie.
Sprzeciw od zarządzenia referendarza wniósł skarżący, powołując argumenty przemawiające, w jego ocenie, za uwzględnieniem wniosku, nie odnoszące się jednakże do podstawy faktycznej i prawnej wydanego zarządzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 tej ustawy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jak stanowi zaś § 2 tego przepisu w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Zgodnie z art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w przedmiotowej sprawie złożony został w formie kserokopii. Nie zawierał zatem własnoręcznego podpisu skarżącego i jako taki wymagał uzupełnienia. Stosowne wezwanie (pismo z dnia 21 kwietnia 2017r.) zostało nadane na podany przez skarżącego adres, na który uprzednio dokonywano skutecznych doręczeń, a wobec braku jego podjęcia, pomimo dwukrotnego awizowania, zostało zwrócone na adres sądu. Zgodnie z treścią art. 73 § 1 P.p.s.a. doręczenie wezwania uważa się za dokonane z dniem 12 maja 2017r. Tym samym brak zadośćuczynienia wezwaniu obciąża skarżącego.
Skoro opisany brak nie został uzupełniony, wniosek należało pozostawić bez rozpoznania.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 260 § 1 oraz § 3 w zw. z art. 257 P.p.s.a. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.