Uzasadnienie
Opisanym w sentencji postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012r. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił podatnikowi S.P. sprostowania decyzji własnej z dnia [...] listopada 2011r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2005r. i postanowił wyjaśnić jej treść.
W treści tego postanowienia, organ zawarł pouczenie o środkach zaskarżenia. Wyjaśnił podatnikowi, że wydane postanowienie nie jest ostateczne i że przysługuje mu prawo wniesienia zażalenia, które w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia należy wnieść do Dyrektora Izby Skarbowej.
Pismem z 22 stycznia 2012r. S.P. za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, zażalenie na opisane wyżej postanowienie tego organu z dnia 13 stycznia 2012r.
W przesłanej wraz z przedmiotowym pismem odpowiedzi na skargę, organ podatkowy wniósł o odrzucenie skargi, uzasadniając iż jest ona przedwczesna i została wniesiona z naruszeniem toku instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 3 §1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej ustawą - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na decyzje i postanowienia organów administracyjnych. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy, skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W niniejszej sprawie od postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [....] stycznia 2012r. nr [....], zgodnie z przepisem art. 215 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja Podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r., nr 8 poz. 60), przysługiwało skarżącemu zażalenie do tego samego organu, o czym został on wyraźnie pouczony w treści zaskarżonej decyzji. Przedmiotowe zażalenie, w nieprzekraczalnym terminie 7 dni od daty otrzymania postanowienia, należało zatem wnieść do Dyrektora Izby Skarbowej.
Wniesienie przedmiotowego zażalenia do sądu administracyjnego z pominięciem toku instancji, które zgodnie z art. 3 §1 i 2 rozpoznawać można jedynie jako wniesienie skargi, nastąpiło z naruszeniem przepisów normujących tryb wnoszenia skarg do sądu administracyjnego, co czyni przedmiotową skargę niedopuszczalną i stanowi podstawę do jej odrzucenia. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 58 § 1 pkt 6 ustawy, sąd odrzuca skargę jeśli jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Jednoczenie zauważyć należy, że zgodnie z art. 222 ustawy, nie żąda się opłat od pisma, jeśli już z jego treści wynika, że podlega ono odrzuceniu. Z tego też względu sąd uznał za niecelowe wzywanie skarżącego do uzupełnienia braków fiskalnych wniesionego pisma jak również jego braków formalnych. Samo bowiem wniesienie skargi z naruszeniem toku instancji przesądza o konieczności jego odrzucenia.
Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy, orzeczono jak w sentencji.