Uzasadnienie
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie, postanowieniem z dnia 5 stycznia 2016 r., sygn. I SA/Rz 1122/15, odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych. Jak wynika z uzasadnienia przedmiotowego orzeczenia, rozpoznający wniosek referendarz nie zgodził się ze skarżącym, że konieczność opłacenia przez niego kosztów sądowych w przedmiotowej sprawie, w której wpis od skargi wynosi 1 500 zł, pociągnie za sobą skutek w postaci pozbawienia go środków koniecznego utrzymania, gdyż dochody w gospodarstwie domowym skarżącego wynoszą, w ujęciu miesięcznym, ponad 23 000 zł (dochody skarżącego i jego żony z tytułu świadczeń emerytalnych – 3 260, dochody skarżącego z prowadzonej działalności gospodarczej – 20 000 zł). Zdaniem rozpoznającego wniosek, skarżący jest w stanie ponieść koszty sądowe w przedmiotowej sprawie, bez jakichkolwiek wyrzeczeń.
Składając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 5 stycznia 2016 r. skarżący zarzucił temu rozstrzygnięciu naruszenie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; zwanej dalej: P.p.s.a.), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Tym samym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.
W uzasadnieniu sprzeciwu podniesiono, że skarżący prowadzi działalność, która generuje znaczne koszty, do tego spłaca kredyt na samochód, a w 2015 r. wpłacił na rachunek depozytowy organów podatkowych kwotę 76 783 zł, tytułem zabezpieczenia. Aktualnie więc nie dysponuje żadnymi oszczędnościami, w związku z czym uznaje swój wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w przedmiotowej sprawie za zasadny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jak stanowi zaś § 2 tego przepisu w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Jak wynika z przytoczonego wyżej przepisu art. 260 P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego, wydany w przedmiocie prawa pomocy, sąd może albo utrzymać go w mocy, albo orzekając reformatoryjnie, zmienić zaskarżone postanowienie. Ustawodawca nie przewidział dla sądu kompetencji do wydania orzeczenia kasatoryjnego, tj. uchylającego zaskarżone postanowienie. Z tego więc względu wniosek sprzeciwu o uchylenie postanowienia referendarza nie znajduje podstaw prawnych w uregulowaniach P.p.s.a.
Niezależnie jednak od powyższego, oceniając zarzuty sprzeciwu stwierdzić należy, że pomimo wskazania konkretnych przepisów P.p.s.a., które zdaniem jego autora zostały naruszone, to zarzuty te w istocie są gołosłowne, gdyż skarżący nie przytoczył ich uzasadnienia, tj. nie wskazał w czym to naruszenie ma się przejawiać.
Podstawą odmowy uwzględnienia wniosku skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy było stwierdzenie, że z uwagi na osiągane dochody jest on w stanie pokryć wszystkie koszty sądowe, bez uszczerbku dla swojego utrzymania. Ocenę taka należy zaś uznać za prawidłową i znajdująca odzwierciedlenie w okolicznościach sprawy. Bez znaczenia jest tu to czy skarżący dysponuje oszczędnościami i jakie są koszty prowadzonej przez niego działalności. Tak więc przytaczane w sprzeciwie okoliczności, związane właśnie z tymi kwestiami, nie mają znaczenia dla oceny zasadności i prawidłowości zaskarżonego orzeczenia.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości zaskarżonego postanowienia, a tym samym jego zmiany. W związku z tym, na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.