Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej, postanowieniem z dnia (...) października 2013 r., nr (...), po rozpatrzeniu zażalenia A. M. na postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) lipca 2013 r., nr 3/(...), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
A.M. wniósł do Sądu skargę na wyżej opisane postanowienie, którą zawarł w piśmie z dnia 14 listopada 2013 r., obejmującym również skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) października 2013 r., nr (...), w przedmiocie uznania za bezzasadne zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Skarżący nie wskazał numerów zaskarżonych rozstrzygnięć organu odwoławczego, jednakże podał numery utrzymanych nimi w mocy postanowień Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) lipca 2013, tj. 2/(...) i 3/(...), przy czym nr 2/(...) zawarty był w treści samej kserokopii (takiej formie było pierwotnie złożone pismo z dnia 14 listopada 2013 r.), natomiast nr 3/2013 został odręcznie na niej dopisany.
Z uwagi na fakt, że pismo z dnia 14 listopada 2013 r. (skargi) nie zostało złożone w oryginale, lecz w postaci kserokopii, a więc nie zostało opatrzone własnoręcznym podpisem skarżącego, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 grudnia 2013 r. wezwano go do uzupełnienie tego braku formalnego skargi, poprzez jej podpisanie lub nadesłanie oryginału, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Identyczne wezwanie zostało skierowane w sprawie I SA/Rz 1148/13, dotyczącej skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) października 2013 r., nr (...), utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) lipca 2013 r., nr 2/(...).
Odpis wezwania o usunięcie braku formalnego skargi w niniejszej sprawie (I SA/Rz 1149/13) został doręczony skarżącemu w dniu 27 grudnia 2013 r. Zakreślony - siedmiodniowy termin do jego wykonania upłynął z dniem 3 stycznia 2014 r. Wezwanie nie zostało wykonane.
W sprawie I SA/Rz 1148/13 skarżący ustosunkowując się do wezwania o uzupełnienie braku formalnego skargi przedłożył jej oryginał, w którego treści brak jest numeru decyzji Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) lipca 2013 r., nr 3/(...).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Z mocy art. 57 § 1 i art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a./ skarga powinna zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W sytuacji, gdy skarga nie jest podpisania przewodniczący wydziału lub upoważniony sędzia, na podstawie art. 49 § 1 i art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., wzywa stronę o uzupełnienie tego braku formalnego, pod rygorem odrzucenia skargi, przy czym zakreśla dla uzupełnienia braku siedmiodniowy termin.
Jeżeli chodzi o podpis to trzeba zaznaczyć, że musi on być własnoręczny, przez co należy rozumieć znak ręczny określonej osoby, noszący indywidualne i powtarzalne cechy, pozwalające odróżnić go od innych i umożliwiające identyfikację osoby podpisującego oraz zbadanie autentyczności podpisu (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2011 r., sygn. OZ 368/11, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), dlatego też nie można utożsamiać go z jakiegokolwiek mechanicznym odwzorowaniem tego znaku czy przedstawieniem jego kserokopii.
Skarga złożona w przedmiotowej sprawie nie została podpisana, w związku z czym skarżący został wezwany do uzupełnienia tego braku formalnego, którego to wezwania nie wykonał. Z tego też względu jego skarga podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Niezależnie od powyższego, w tym miejscu należy również nadmienić, że kolejnym zarządzeniem z dnia 19 grudnia 2013 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braku fiskalnego skargi, poprzez uiszczenie należnego od niej wpisu, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, który to brak również nie został uzupełniony w zakreślonym terminie. Tak więc nawet gdyby skarga została podpisana, podlegałby ona odrzuceniu z uwagi na jej nieopłacenie.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.