Uzasadnienie
Dyrektor Izby Celnej, decyzją z dnia (...) października 2014 r., nr (...), utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji w przedmiocie określenia skarżącemu długu celnego. Rozstrzygnięcie to zostało zaskarżone do Sądu przez skarżącego, który jednak nie podpisał skargi (skarga została podpisana przez osobę powołującą się na pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącego /adwokata/, która mimo wezwania, nie wykazała się stosownym umocowaniem do reprezentowania go). W związku z tym, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 5 stycznia 2015 r., wezwano skarżącego do podpisania skargi (podpisania przesłanej mu kserokopii skargi oraz odesłanie jej do Sądu), w terminie dwóch miesięcy od otrzymania przedmiotowego wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie w tym przedmiocie zostało doręczone skarżącemu w dniu 17 stycznia 2015 r., a termin do jego wykonania upłynął bezskutecznie z dniem 17 marca 2015 r. W dniu 3 kwietnia (data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego) skarżący wniósł do Sądu pismo zawierające oświadczenie o cofnięciu skargi.
W dniu 29 grudnia 2014 r, skarżący uiścił wpis od skargi w wysokości 100 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 57 § 1 i art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) skarga powinna spełniać wymogi pisma procesowego, zawierając między innymi podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W sytuacji, gdy skarga nie jest podpisania, przewodniczący wydziału lub upoważniony sędzia, na podstawie art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., wzywa stronę o uzupełnienie tego braku formalnego, pod rygorem odrzucenia skargi, przy czym zakreśla dla uzupełnienia braku siedmiodniowy termin.
Skarga złożona w przedmiotowej sprawie nie została podpisana, w związku z tym skarżący został wezwany do uzupełnienia tego braku formalnego, w terminie dwóch miesięcy, z uwagi na fakt, że nie jest on osobą zamieszkała na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, pod rygorem odrzucenia skargi. Brak ten nie został uzupełniony w zakreślonym terminie, dlatego skarga podlega odrzucenia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Jeżeli chodzi o wniosek skarżącego odnośnie cofnięcia skargi, to stwierdzić należy, że nie może on wywołać skutków procesowych, ponieważ cofnąć można jedynie skargę skutecznie wniesioną – spełniającą wszystkie wymogi formalne. Tymczasem w niniejszej sprawie, skarga nie została podpisana, więc jako niespełniająca tychże wymogów podlega odrzuceniu.
Na podstawie art. 232 §1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd zwrócił skarżącemu kwotę 100 zł, uiszczoną przez niego tytułem wpisu od skargi