Uzasadnienie
Przedmiotem skargi E. S. i W. S. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2015r., nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania potrącenia zaległości podatkowej
Decyzja ta została doręczona zarówno E. S., jak i W. S. w dniu 12 października 2015r., co potwierdzają zwrotne potwierdzenia odbioru.
Skarga na opisaną wyżej decyzję została nadana w palcówce Poczty Polskiej w dniu 16 listopada 2015r. Z uwagi na fakt, że pod skargą został umieszczony tylko jeden podpis, który nie pozwalał na jego identyfikację z osobą, która go złożyła, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Skarżący zostali wezwani do podpisania skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwania zostały doręczone w dniu 21 grudnia 2015r. Pomimo bezskutecznego upływu terminu, opisany wyżej brak formalny nie został usunięty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) - określanej dalej jako P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Jak stanowi zaś art. 58 § 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja została doręczona osobno dla każdego ze Skarżących w dniu 12 października 2015r. Zatem termin do wniesienia skargi upływał w dniu 12 listopada 2015r.
Skarżący nadali przesyłkę zawierającą skargę w dniu 16 listopada 2015r.
a więc z opóźnieniem. Zgodnie zaś z art. 83 § 3 P.p.s.a., oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu.
Tym samym skarga została wniesiona do Sądu po upływie ustawowego terminu do jej złożenia. W tej sytuacji należało wydać postanowienie o odrzuceniu skargi.
Niezależnie od powyższego w niniejszej sprawie zaistniała również inna podstawa do odrzucenia skargi a mianowicie nieuzupełnienie braku formalnego w postaci braku podpisu Skarżących.
Na podstawie art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Brak formalny pisma polegający na jego niepodpisaniu podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. W przypadku skargi, skutek niewykonania w terminie nałożonego przez Sąd obowiązku określa art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którym, Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
W niniejszej sprawie skarga E. S. i W. S. nie została podpisana w sposób, który pozwalałby na identyfikację złożonego znaku z imieniem i nazwiskiem któregoś ze Skarżących. Widniejący pod skargą podpis uniemożliwiał odczytanie, kto tak naprawdę go złożył. W związku z powyższym Skarżący zostali wezwani o podpisanie skargi w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a.
Skarżący pomimo prawidłowego wezwania, nie uzupełnili braku formalnego skargi i nie podpisali ww. środka zaskarżenia. W konsekwencji skardze nie można było nadać dalszego biegu, gdyż nie spełniała podstawowych wymagań, jakie zostały przewidziane dla pisma procesowego w art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a.
Mając na względzie powyższe Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 3 i § 3 w zw. z art. 53 § 1 P.p.s.a.