Uzasadnienie
Skarżąca A. P. wystąpiła z wnioskiem o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W złożonym, na urzędowym formularzu PPF, oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym podała, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem i dwiema córkami, z których jedna jest osobą małoletnią. Źródłem utrzymania całej rodziny jest wynagrodzenie za pracę skarżącej i jej męża, z którego to tytułu uzyskują oni łączny dochód w wysokości 3 742 zł miesięcznie netto.
Skarżąca zadeklarowała, że zgromadzony przez nią i jej małżonka majątek obejmuje: dom o pow. 120 m2, o wartości ok. 150 000 zł, oraz nieruchomość rolną o pow. 3 ha.
Jeżeli chodzi o wydatki, to skarżąca podała, że ich łączna suma, w ujęciu miesięcznym, wynosi ponad 4 500 zł.
Referendarz sądowy, zarządzeniem z dnia 11 lutego 2016 r., wezwała skarżącą do złożenia dodatkowego oświadczenia o stanie majątkowych oraz wskazanych dokumentów źródłowych, między innymi przez wyjaśnienie przyczyny różnicy wysokości wydatków i deklarowanych dochodów, przedłożenie kopii deklaracji podatkowych, jak również wyciągów z rachunków bankowych. Skarżąca nie ustosunkowała się do przedmiotowego wezwania.
Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie wynosi 200 zł.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Poprzez wykazanie spełnienia przesłanek, o których mowa w powołanym wyżej przepisie, należy rozumieć złożenie pełnego, jasnego i wiarygodnego oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym, a także, na wezwanie, dodatkowego oświadczenia i odpowiednich dokumentów źródłowych, w celu wyjaśnienie wszelkich rozbieżności oraz wątpliwości.
Skarżąca w niniejszej sprawie w ogóle nie ustosunkowała się do wezwania o złożenie dodatkowego oświadczenia, które było niezbędne, gdyż informacje płynące z pierwotnie złożonego oświadczenia są niepełne i niejasne, zwłaszcza jeżeli chodzi o relację dochodów i wydatków w gospodarstwie domowym skarżącej. Ignorując to wezwanie skarżąca przesądziła więc negatywne załatwienie jej wniosku.
W związku z powyższym stwierdzić należy, że brak jest podstaw do przyznania skarzącej prawa pomocy chociażby w zakresie częściowym, dlatego też, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.