Uzasadnienie
[...] sp. z o.o. w R., reprezentowane przez adwokata J. B., w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r. zawarło wniosek o wstrzymanie jej wykonania.
W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca wskazała, że jest obecnie w fazie restrukturyzacji, która obejmuje racjonalizację obciążeń majątkowych. W związku z tym spółka ogranicza bieżącą działalność, co ma wpływ na gromadzone zasoby finansowe. Spółka nie posiada na rachunku bankowym środków bieżących, które mogłyby zaspokoić zobowiązanie określone w decyzji. Zatem organ niewątpliwie skieruje egzekucję w stosunku do nieruchomości spółki. Przymusowa egzekucja wywoła skutek w postaci utraty nieruchomości, czego nie będzie można odwrócić, jeśli dojdzie do uchylenia decyzji. Ponadto, przy sprzedaży egzekucyjnej organ zazwyczaj nie uzyskuje ceny zbliżonej do realnej wartości nieruchomości. W związku z tym zachodzi obawa wyrządzenia spółce znacznej szkody majątkowej.
Do wniosku strona skarżąca dołączyła wyciągi z rachunku bankowego za okres od sierpnia do października 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., określanej dalej jako P.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania zaskarżonego aktu jest więc instytucją wyjątkową i ma na celu przejściowe zabezpieczenie interesów skarżącego.
Pod pojęciami znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. J. P. Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Warszawa 2006, s. 190).
Analizując treść uzasadnienia ww. wniosku oraz dokumentację przedstawioną przez skarżącego Sąd doszedł do przekonania, że w sprawie zachodzą przesłanki, przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Zobowiązanie podatkowe, którego dotyczy zaskarżona decyzja zostało określone w wysokości 75.402 zł. Jak wynika natomiast z dołączonych do wniosku wyciągów rachunku bankowego spółki, salda końcowe za sierpień, wrzesień i październik 2014 r. wynosiły odpowiednio 6.222,63 zł, 205,79 zł, 1337,40 zł. W świetle zestawienia tych danych z wysokością zobowiązania podatkowego uzasadniony wydaje się argument skarżącego, że spółka nie posiada na rachunku bieżącym środków, które mogłyby zaspokoić spłatę zobowiązania podatkowego. W takiej sytuacji uprawdopodobniona staje się teza, że organ skorzysta ze środka egzekucyjnego, jakim jest egzekucja z nieruchomości należących do spółki zwłaszcza, że jak wynika z decyzji organu I instancji, strona skarżąca dysponuje prawami majątkowymi do wielu nieruchomości.
Skorzystanie z takiego środka egzekucyjnego może wywołać zaś skutki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a., tzn. skutki trudne do odwrócenia, wiążące się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody. Ewentualny zwrot wyegzekwowanej należności nie zrekompensowałby straty, jaka wiązałaby się z wcześniejszą utratą nieruchomości. Utrata praw do nieruchomości w trybie egzekucji administracyjnej prowadziłaby więc do powstania szkody, która nie mogłaby być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, co wypełnia przesłankę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.