Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 24 października 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji, w przedmiocie określenia skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych, z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości, w kwocie 34 036 zł, i określił wysokość tego zobowiązania w kwocie 34 030 zł.
Wnosząc skargę na wyżej opisane rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej skarżąca wystąpiła jednocześnie z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania, z uwagi na fakt, że wykonanie tejże decyzji przed prawomocnym rozstrzygnięciem sprawy przez Sąd, może spowodować niepowetowane dla niej skutki, między innymi pozbawiając ją środków do życia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a./ wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co do zasady chodzi tutaj o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, przy czym ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu sądu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04 (publ. w CBOiS – http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przechodząc do oceny wniosku skarżącej należy stwierdzić na wstępie, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie się wiązało z powstaniem znacznej szkody po stronie skarżącej lub też będzie pociągało za sobą trudne do odwrócenia skutki. Rozstrzygnięcie, które ona kwestionuje, dotyczy bowiem określenia zobowiązania pieniężnego, tak więc w sytuacji jego wyeliminowania z obrotu prawnego możliwy będzie zwrot uiszczonych lub wyegzekwowanych na jego podstawie środków. Skarżąca nie wskazała zaś jakie to inne jeszcze, szczególnie dotkliwe dla niej skutki, wykonanie zaskarżonej decyzji może pociągnąć za sobą. W tym zakresie w zasadzie ograniczyła się bowiem jedynie do ogólnikowych stwierdzeń, będących w istocie przytoczeniem ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania. Okoliczności tych zaś nie sposób domniemywać, w związku z tym brak jest podstaw do udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej, poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.