Uzasadnienie
Skarżąca zwróciła się do Sądu z wnioskiem o przyznanie jej prawa pomocy, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W związku z tym złożyła oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym, zgodnie z którym prowadzi samodzielne jednoosobowe gospodarstwo domowe, a źródłem jej utrzymania jest pobierane przez nią świadczenie emerytalne, wynoszące 1 324 zł miesięcznie, dochody z najmu w wysokości 125 zł miesięcznie oraz prowadzona przez nią działalność gospodarcza, z której dochody wynoszą ok 1 305 zł miesięcznie.
Składając deklarację co do posiadanego przez majątku skarżąca wymieniła następujące jego składniki: dom o pow. 90 m2, nieruchomość rolną o pow. 1,03 ha oraz działkę o pow. 4 arów.
Powołując się na wyżej przytoczone okoliczności skarżąca podkreśliła, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych, związanych z przedmiotową sprawą, bez uszczerbku koniecznego utrzymania.
Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie wynosi 200 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Jak stanowi art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ocena spełnienia przesłanek wskazanych w wyżej wymienionym przepisie sprowadza się więc do zestawienia sytuacji majątkowej wnioskodawcy, a zwłaszcza wysokości uzyskiwanych przez niego dochodów, z potencjalną wysokością przedmiotowych kosztów.
W niniejszej sprawie koszty sądowe, zwolnienia od których skarżąca się domaga, nie są wygórowane, o czym świadczy wysokość wpisu od skargi, wynosząca 200 zł. Kwota ta, jak również inne potencjalne wydatki, mieszczące się w katalogu kosztów sądowych, znajduje pełne i wielokrotne pokrycie w łącznej kwocie wszystkich uzyskiwanych przez nią dochodów. Okoliczność ta powoduje, że nie sposób jest stwierdzić, iż konieczność opłacenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie, przekracza zakres możliwości finansowych skarżącej. Brak jest tym samym podstaw do przyznania jej wsparcia ze środków publicznych, co w praktyce oznaczałoby przerzucenie tych kosztów na ogół podatników.
W związku z powyższym stwierdzić należy, że wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, dlatego też Sąd, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.