Uzasadnienie
Uzasadnienie
R. K. (dalej: skarżąca), reprezentowana przez pełnomocnika (adwokata), wniosła skargę na decyzję Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu z 16 grudnia 2022 r., nr 408000-COP.4103.57.2021, utrzymującą w mocy decyzję tego organu z 28 września 2021 r., nr 408000-408000-CKK-1.4.4103.2.2021, w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od kwietnia 2015 r. do sierpnia 2017 r.
Za akt sprawy wynika, że decyzję z 16 grudnia 2022 r., doręczono pełnomocnikowi skarżącej 30 grudnia 2022 r. za pośrednictwem e-PUAP (UPD - Urzędowe Poświadczenie Doręczenia – k. 158 akt administracyjnych).
W dniu 11 stycznia 2023 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik skarżącej zgłosił organowi wniosek o uzupełnienie rozstrzygnięcia decyzji z "30" grudnia 2022 r., nr 408000-COP.4103.57.2021, przez wskazanie wysokości łącznego zobowiązania skarżącej w podatku od towarów i usług za okres od kwietnia 2015 r. do sierpnia 2017 r. – w trybie art. 213 § 1 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej.
W dniu 25 stycznia 2023 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik skarżącej wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, za pośrednictwem organu, skargę na decyzję z 16 grudnia 2022 r.
Postanowieniem z 6 lutego 2023 r., nr 408000-COP-2.4103.64.2023, organ odmówił uzupełnienia decyzji z 16 grudnia 2022 r. (wskazując, że omyłkowo we wniosku podano datę decyzji 30 grudnia 2022 r., zamiast prawidłowej daty 16 grudnia 2022 r.).
Na powyższe rozstrzygnięcie pełnomocnik skarżącej w dniu 17 lutego 2023 r. wniósł zażalenie.
W przedstawionych okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, Sąd uznał, że wniesienie w dniu 25 stycznia 2023 r. przedmiotowej skargi na decyzję z 16 grudnia 2022 r., należy ocenić jako czynność przedwczesną, a skargę – jako niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: P.p.s.a.).
Zgodnie bowiem z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a.
Jednakże zgłoszenie żądania uzupełnienia decyzji w terminie określonym w art. 213 § 1 Ordynacji podatkowej powoduje, że termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a., rozpoczyna bieg dopiero od dnia doręczenia stronie postępowania podatkowego rozstrzygnięcia dotyczącego tego wniosku, tj. niezależnie od jego treści (decyzji uwzględniającej wniosek lub postanowienia odmawiającego jego uwzględnienia). Taki skutek jednoznacznie wynika z przepisów art. 213 § 1, § 4 i § 5 Ordynacji podatkowej.
Oznacza to, że wniesienie przez pełnomocnika skarżącej w dniu 11 stycznia 2023 r. wniosku o uzupełnienie rozstrzygnięcia decyzji z 16 grudnia 2022 r., miało wpływ na zmianę terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Skarga nadana w dniu 25 stycznia 2023 r., została wniesiona przedwcześnie, kiedy termin do dokonania tej czynności procesowej nie rozpoczął ponownie biegu. Skuteczne wniesienie skargi będzie możliwe dopiero po doręczeniu pełnomocnikowi skarżącej postanowienia wydanego przez organ podatkowy po rozpatrzeniu jego zażalenia na postanowienie z 6 lutego 2023 r., w przedmiocie odmowy uzupełnienia własnej decyzji z 16 grudnia 2022 r.
Z przedstawionych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 53 § 1 P.p.s.a., Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną - wniesioną przedwcześnie.
O zwrocie wpisu Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.