Uzasadnienie
S. W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł do tut. Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] lipca 2015r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Porsche Cayenne w wysokości 11.048zł
W skardze na tę decyzję S. W. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej podnosząc, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w stosunku do Skarżącego i jego rodziny. Skarżący nie posiada dochodów i oszczędności, które pozwoliłyby mu na zapłatę ustalonego w decyzji zobowiązania podatkowego w kwocie 11.048zł wraz z odsetkami. Wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje najprawdopodobniej zajęcie uzyskiwanych przez Skarżącego poborów, co spowoduje istotny i trudny do odwrócenia uszczerbek w utrzymaniu koniecznym dla Skarżącego i jego rodziny. Skarżący jest wdowcem i utrzymuje się jedynie ze skromnego wynagrodzenia. Na jego utrzymaniu pozostaje bezrobotny syn. Skarżący pomaga także finansowo swojej matce, której nie stać na zakup leków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., określanej dalej jako P.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Pod pojęciami znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. J. P. Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Warszawa 2006, s. 190).
Analizując treść uzasadnienia ww. wniosku Sąd doszedł do przekonania, że Skarżący nie wykazał, aby w sprawie zachodziły przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy natomiast zaznaczyć, że to na Skarżącym zwłaszcza, że jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, spoczywał obowiązek wykazania, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wystąpienia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Skarżący co prawda we wniosku przedstawił okoliczności, które jego zdaniem miały przemawiać z uwzględnieniem zgłoszonego przez niego żądania, tj. niskie wynagrodzenie, które w połączeniu z brakiem wystarczających oszczędności nie pozwoliłoby mu na uiszczenie zobowiązania podatkowego bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania zwłaszcza, że Skarżący pomaga finansowo bezrobotnemu synowi oraz matce.
Jednak do wniosku nie zostały dołączone jakiekolwiek dokumenty, które uprawdopodabniałyby przedstawione przez Skarżącego tezy. Przede wszystkim Skarżący nie przedstawił żadnego dowodu wskazującego na wysokość pobieranego wynagrodzenia. Informacja w tym przedmiocie jest natomiast niezwykle istotna dla oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Aby ocenić, czy w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy skonfrontować wysokość określonego zobowiązania podatkowego z wysokością dochodów, jaką może dysponować Skarżący. Stwierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wystąpienia następstw określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. jest uzależnione od tego, w jakiej proporcji pozostaje wysokość zobowiązania podatkowego do wysokości otrzymywanych przez Skarżącego dochodów, w połączeniu z innymi opisanymi przez Stronę okolicznościami. Wysokość ciążących na stronie zobowiązań podatkowych jest wartością względną w zależności od tego, jakimi środkami finansowymi Skarżący może dysponować.
Skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzestał na stwierdzeniu, że pobiera niskie pobory i nie ma oszczędności, które pozwoliłyby mu na zapłatę ustalonego w decyzji zobowiązania. Gołosłowne stwierdzenia nie mogą stanowić dla Sądu wystarczającej podstawy do uwzględnienia takiego żądania.
W związku z powyższym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.