Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2014r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania J. P. (dalej: wnioskodawca/skarżący) od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] maja 2014r., nr [...], w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotwego samochodu osobowego marki Mitsubishi Pajero w wysokości 2.828,00 zł, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Uzasadniając wniosek skarżący podniósł, że postępowanie podatkowe dotknięte jest licznymi uchybieniami, a organ podatkowy błędnie ustalił stan faktyczny, w związku z czym przedmiotowa decyzja nie może się ostać. Organ podatkowy nie uprawdopodobnił w sposób dostateczny, że przedmiotowe zobowiązanie podatkowe nie zostanie uiszczone. Ponadto podatnik wskazał, że nie toczyły się w stosunku do niego żadne postępowania egzekucyjne, nie posiada zobowiązań wobec banków, czy osób trzecich oraz posiada znaczny majątek zarówno ruchomy, jak i nieruchomości. Stwierdził również, że nie istnieje podejrzenie, że przedmiotowa należność w zakresie podatku akcyzowego nie zostanie uiszczona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek strony nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę. Aby wniosek mógł zostać uwzględniony musi on wykazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. W interesie wnioskodawcy leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Ponadto twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte odpowiednimi dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2014r., sygn. akt II FZ 1419/14, LEX nr 1530225 oraz z 3 lipca 2014r., sygn. akt I FZ 197/1, LEX nr 1494648).
W ocenie Sądu, wnioskodawca nie uprawdopodobnił istnienia ustawowych przesłanek wstrzymania zaskarżonej decyzji. Z podanych przez skarżącego okoliczności nie wynika, że natychmiastowe wykonanie decyzji może spowodować znaczną szkodę, czy trudne do odwrócenia skutki.
Podnoszona przez skarżącego okoliczność braku przesłanek do domniemania, że przedmiotowa należność w podatku akcyzowym nie zostanie uiszczona, nie stanowi przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, gdyż przepis art.61 § 3 P.p.s.a. wskazuje na dwie przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Ponadto w świetle podniesionych we wniosku okoliczności, należy wskazać, że rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, Sąd nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania. Z tych względów przekonanie skarżącego o zasadności skargi nie może być podstawą do pozytywnego dla niego rozpoznania wniosku o wstrzymanie.
Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.