Uzasadnienie
Przedmiotem skargi J. M. jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 13 grudnia 2021 r. nr 1801-I E W.711.18.2021, którym:
- - uchylono postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia 6 sierpnia 2021 r. nr 1815-SER.711.1.2021 w części dotyczącej oddalenia zarzutu odnoszącego się do postępowania zakończonego decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia 4 lutego 2020 r. nr 1815-SER.4123.1.2019 orzekającą o solidarnej odpowiedzialności podatkowej J. M., jako prezesa zarządu C. spółka z o.o. z siedzibą w R. wraz z wymienioną spółką, za zaległości podatkowe tej spółki z tytułu podatku od towarów i usług za okresy od maja do października 2016 r. i grudzień 2016 r. oraz odsetki za zwłokę od ww. zaległości i koszty postępowania egzekucyjnego, utrzymaną w mocy przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie decyzją z dnia 29 marca 2021 r. nr 1801-1 E W.4123.18.2020, z uwagi na treść art. 34 § 2 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm. dalej jako u.p.e.a.), tj. w przypadku, gdy zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym, i w tym zakresie stwierdzono niedopuszczalność zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym,
- - utrzymano w mocy wyżej wymienione postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia 6 sierpnia 2021 r. w części dotyczącej oddalenia zarzutu o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a., tj. braku wymagalności obowiązku w przypadku wystąpienia innej przyczyny, niż określona w lit. a i b przywołanego artykułu.
Jak wynika z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. decyzją z dnia 4 lutego 2020 r. orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej J.M., jako prezesa zarządu C. spółka z o.o. z siedzibą w R. wraz z wymienioną spółką, za zaległości podatkowe tej spółki z tytułu podatku od towarów i usług należnego do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm.) za okresy od maja do października 2016 r. i grudzień 2016 r. oraz odsetki za zwłokę od ww. zaległości naliczone do dnia wydania decyzji i koszty postępowania egzekucyjnego. Decyzja ta, w związku z wniesionym odwołaniem została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 29 marca 2021 r.
Skarżący, nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie, złożył na nie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.
Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w R. działając jako organ egzekucyjny, wszczął wobec J.M. postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez wierzyciela - Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. w dniu 10 czerwca 2021 r. obejmujących zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za okresy od maja do października 2016 r. oraz za grudzień 2016 r. Należności objęte tymi tytułami wykonawczymi wynikały z ww. ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia 4 lutego 2020 r.
Odpisy ww. tytułów wykonawczych zostały doręczone zobowiązanemu w dniu 12 lipca 2021 r. wraz z zawiadomieniami, o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego należącego do zobowiązanego.
Pismem z dnia 19 lipca 2021 r. J. M., wniósł podanie zatytułowane: "Skarga na czynność egzekucyjną", w którym wniesiono zarzuty na prowadzoną egzekucję administracyjną na podstawie ww. tytułów wykonawczych.
Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2021 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. oddalił zarzut wniesiony przez J.M. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie ww. tytułów wykonawczych z dnia 10 czerwca 2021 r.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie w wyniku rozpoznania zażalenia na powyższe postanowienie, postanowieniem z dnia 13 grudnia 2021 r. orzekł jak wskazano na wstępie niniejszego uzasadniania.
W skardze na to postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie zarzucając, że wierzytelność w stosunku do jego osoby nigdy nie istniała, wystawione tytuły obarczone są wadą prawną, ponadto nie może on odpowiadać za przestępstwo S. C., ponieważ on przyznał się do winy i został za to ukarany.
Wskazał, że wszelkie niewyjaśnione kwestie powinien wyjaśnić Wojewódzki Sąd Administracyjny, gdzie będzie wnosił o pełnomocnika z urzędu, ponieważ jego sytuacja finansowa jest tragiczna a on nie zna się na prawie i artykułach podatkowych i dopiero po wyznaczeniu pełnomocnika z urzędu w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym, będę mógł się w całości odnieść do zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 - dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne kontrolują zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z przepisami postępowania administracyjnego, a także kontrolują prawidłowość zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 30 lipca 2020 r., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie.
Zakres kontroli sprawowanej przez sąd wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Na wstępie wyjaśnić także należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do brzmienia art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest m. in. postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Przedmiotem oceny Sądu skarżący uczynił postanowienie Dyrektora Izby
Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 13 grudnia 2021 r.:
- - uchylające w części postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia 6 sierpnia 2021 r., z uwagi na niedopuszczalność zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym, ze względu na treść art. 34 § 2 pkt 3 lit. a u.p.e.a. tj. w przypadku, gdy zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym
- - utrzymujące w mocy wyżej wymienione postanowienie w części dotyczącej oddalenia zarzutu o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. tj. braku wymagalności obowiązku w przypadku wystąpienia innej przyczyny, niż określona w lit. a i b przywołanego artykułu.
Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonego postanowienia według wskazanych na wstępie kryteriów wykazała, że odpowiada ono prawu.
Na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.
Podstawą zarzutów mogą być okoliczności wymienione w art. 33 § 2 u.p.e.a., tj.:
nieistnienie obowiązku;
określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
- a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
- b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,
- c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
błąd co do zobowiązanego;
brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
brak wymagalności obowiązku w przypadku:
- a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
- b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
- c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit, a i b.
W ocenie Sądu utrzymanie w mocy przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia 6 sierpnia 2021 r. w części dotyczącej oddalenia zarzutu, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a., tj. braku wymagalności obowiązku w przypadku wystąpienia innej przyczyny, niż określona w lit. a i b przywołanego artykułu było zasadne.
Należy tutaj za organem wskazać, że podstawą sporządzenia tytułów wykonawczych z dnia 10 czerwca 2021 r. była decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia 4 lutego 2020 r. o orzeczeniu o solidarnej odpowiedzialności podatkowej J. M., jako prezesa zarządu C. spółka z o.o. z siedzibą w R. wraz z wymienioną spółką, za ww. zaległości podatkowe tej spółki oraz odsetki za zwłokę od tych zaległości i koszty postępowania egzekucyjnego, która została utrzymana przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie decyzją z dnia 29 marca 2021 r.
W momencie wszczęcia postępowania egzekucyjnego w stosunku do ostatecznej decyzji organu II instancji z dnia 29 marca 2021 r. nie zostało ani przez ten organ, jak również przez Sąd wydane postanowienie o wstrzymaniu jej wykonania. Decyzje organu obu instancji nie zostały uchylone.
Także fakt złożenia przez J.M. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z 29 marca 2021 r. nie oznacza, że zobowiązanie nie jest wymagalne.
W świetle powyższego, obowiązek objęty wymienionymi wyżej tytułami wykonawczymi wystawionymi przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. w dniu 10 czerwca 2021 r. dotyczącymi zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za okresy od maja do października 2016 r. oraz za grudzień 2016 r. był wymagalny.
Z tego też względu nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut skarżącego, że wierzytelność w stosunku do jego osoby nigdy nie istniała, a wystawione tytuły wykonawcze obarczone są wadą prawną.
Prawidłowe jest także stanowisko organu odwoławczego, że w postępowaniu egzekucyjnym, nie dokonuje się merytorycznej oceny decyzji będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego. W myśl art. 29 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej. Organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.
Organ odwoławczy słusznie uznał, że sformułowane zarówno w piśmie skarżącego z dnia 19 lipca 2021 r. w którym wniesiono zarzuty na prowadzoną egzekucję administracyjną na podstawie przedmiotowych tytułów wykonawczych, jak i w zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego z dnia 6 sierpnia 2021 r. zarzuty w istocie odnosiły się do kwestii merytorycznych, które były podnoszone przez J. M. zarówno w trakcie postępowania w sprawie jego odpowiedzialności prowadzonego przez organ I instancji, jak również przez organ II instancji (w związku z wniesionym odwołaniem), w związku z czym stały się przedmiotem oceny przez te organy.
Jak wynika z przepisu art. 34 § 2 pkt 3 lit. a u.p.e.a. w przypadku, gdy zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym, wierzyciel wydaje postanowienie, w którym stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.
W tym stanie rzeczy zasadnie organ odwoławczy uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. w części dotyczącej oddalenia zarzutu odnoszącego się do postępowania zakończonego decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia 4 lutego 2020 r. orzekającą o solidarnej odpowiedzialności podatkowej J. M., jako prezesa zarządu C. spółka z o.o. i w tym zakresie stwierdził niedopuszczalność zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym.
Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.