Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2004r. Burmistrz Gminy i Miasta odmówił J. N. umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości w kwocie l.951,30 zł.
Po rozpoznaniu odwołania wniesionego od powyższej decyzji przez podatnika J. N., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2005r. uchyliło tę decyzję i postanowiło " przyznać zobowiązanemu ulgę podatkową w formie umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za 2004 rok w kwocie 1463,00 zł".
Burmistrz Gminy i Miasta złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na opisaną wyżej decyzję Kolegium wnosząc o stwierdzenie jej nieważności. Skarżący zarzucił, że ze względu na treść przepisów art. 67 § l w związku z art. 233 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 8 póz. 60 z 2005r./, Kolegium nie było uprawnione do wydania decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie ze względu na to, że skarżący jako orzekający w niniejszej sprawie organ I instancji nie jest uprawniony ani do występowania w charakterze strony w dalszych stadiach postępowania administracyjnego ani do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
W piśmie procesowym z dnia 13 kwietnia 2005r. Burmistrz Gminy i Miasta podtrzymał swoją skargę i dodatkowo wskazał, że jest uprawniony do wniesienia skargi jako reprezentant gminy posiadającej osobowość prawną/ art. 50 § 2, art. 25 § l i art. 26 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 200r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 póz. 1270/.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 50 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 póz. 1270 / - powoływanej dalej jako p.s.a. — uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny /oraz inne podmioty wymienione w tymże przepisie co nie ma znaczenia w niniejszej sprawie/, zaś z mocy § 2 powyższego przepisu uprawnienie takie przysługuje także innym podmiotom, którym takie prawo przyznaj ą ustawy. W niniejszej sprawie obecny skarżący czyli Burmistrz Gminy i Miasta rozstrzygał wniosek podatnika J. N. o umorzenie zaległości w podatku od nieruchomości na podstawie art. 67 § la ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa / Dz.U. nr 8 póz. 60 z 2005r./ działając jako organ podatkowy I instancji z mocy art. 13 § l pkt.l cyt. Ordynacji oraz § 13 ust.l pkt. 5 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2002r. w sprawie właściwości organów podatkowych /Dz.U. nr 240 póz. 2069/ i odmówił umorzenia, natomiast - jak wskazano wyżej - organ II instancji czyli Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględniło wniosek oraz odwołanie podatnika i umorzyło tę zaległość.
Zgodnie z art. 4 ust.l pkt.l"a" ustawy z dnia 13 listopada 2003r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego /Dz.U. nr 203 póz. 19667- w związku z art. 54 ust. l pkt.l ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym /Dz.U. nr 142 póz. 1591 z 2001 r. z późn. zm./- wpływy z podatków od nieruchomości stanowią źródło dochodów własnych gminy. Gmina posiada osobowość prawną i na podstawie własnego budżetu prowadzi samodzielnie gospodarkę finansową /art. 2 ust.2, art. 51 ust. l cyt. ustawy o samorządzie gminnym/. Przytoczone bezpośrednio wyżej przepisy wskazują, że niewątpliwie gmina ma interes w pozyskiwaniu jak największych wpływów z podatków stanowiących jej dochody, gdyż zwiększa to jej budżet. Niemniej jednak ten interes faktyczny nie powoduje, że gmina w sprawach dotyczących tychże podatków staje się stroną postępowania w kolejnej instancji lub też jest uprawniona do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Jak bowiem wskazano wyżej, uprawnienie do wniesienia skargi uzasadnione jest istnieniem po stronie skarżącego interesu prawnego i nie każdy podmiot posiadający zdolność sądową i zdolność procesową/o czym mowa w art. 25 § l i art. 26 § l p.s.a./ taki interes prawny do wniesienia skargi sądowej posiada. Posiadanie interesu prawnego jako legitymacji do wniesienia skargi oznacza, że akt /czynność lub bezczynność/ organu dotyczy własnego, indywidualnego interesu prawnego skarżącego wynikającego z konkretnego przepisu prawa, który to przepis uprawnia dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji czyli do domagania się na drodze sądowej ochrony tegoż interesu naruszonego - w ocenie skarżącego - przez działanie lub bezczynność organu. W sprawie niniejszej skarżący działał - zgodnie z przyznanymi mu ustawowo uprawnieniami -jako organ podatkowy I instancji i żaden przepis obowiązującego prawa nie daje podstawy do przyjęcia, by organ ten w następnych stadiach postępowania administracyjnego oraz w postępowaniu sądowo-administracyjnym mógł stać się jego stroną, gdyż ustrojowa i procesowa rola organu rozstrzygającego daną sprawę jest zupełnie inna niż rola strony tj. podmiotu, którego rozstrzygnięcie tegoż organu dotyczy.
W konsekwencji więc zasadne jest stanowisko, że skarżący w niniejszej sprawie nie posiada uprawnienia do wniesienia skargi do Sądu na rozstrzygnięcie organu II instancji, gdyż nie spełnia przesłanki posiadania interesu prawnego /art. 50 § l p.s.a./ i uprawnienie takie nie wynika także z art. 50 § 2 p.s.a. który to przepis odsyła do innych ustaw a - jak wskazano wyżej -żadne inne ustawy takiego uprawnienia dla skarżącego będącego równocześnie organem I instancji nie przewidują.
Skoro więc skarga została wniesiona przez nieuprawniony na mocy obowiązujących przepisów jjodimpt, to jest ona niedopuszczalna i podlega odrzuceniu w oparciu o art. 5 ,§ JL,pkte.6 p.p.s.a.