Uzasadnienie
Decyzjami z dnia [...] listopada 2004 r. o numerach: [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego określił wysokość zwrotu podatku od towarów i usług za czerwiec 2001 r. w kwocie 5300 zł; [....]wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za maj 2001 r. w kwocie 2284 zł; [...]-wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za kwiecień 2001 w kwocie 2292 zł; [...]-wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za marzec 2001 r. w kwocie 1643 zł; [...]- wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za luty 2001 r. w kwocie 227 zł; [...]- wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2000 r. w kwocie 1625 zł; [...]- wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za listopad 2000 r. w kwocie 1428 zł; [...]- wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za październik 2000 r. w kwocie 2134 zł; [...]-wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za wrzesień 2000 r. w kwocie 153 zł; [...]- wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za sierpień 2000 r. w kwocie 305 zł; [...]-wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za lipiec 2000 r. w kwocie 958 zł; [...]- wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za czerwiec 2000 r. w kwocie 408 zł; [...]-wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za maj 2000 r. w kwocie 779 zł.
W odwołaniach od powyższych decyzji z dnia [...] grudnia 2004 r. podatnik zawarł również wniosek o wstrzymanie ich wykonania.
Postanowieniami z dnia [...] grudnia 2004 r. od numeru [...] do numeru [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji z uwagi na fakt, że podatnik z dniem 1 stycznia 2004 r. zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej.
Na powyższe postanowienia w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania wyżej wymienionych decyzji, podatnik w dniu 10 stycznia 2005 r. wniósł zażalenia do Dyrektora Izby Skarbowej za pośrednictwem organu I instancji.
Postanowieniami z dnia [...] lutego 2005 r. od numeru [...] do numeru [...] Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził niedopuszczalność zażaleń.
W uzasadnieniu przedmiotowych postanowień podniesiono, że z treści art. 236 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.)-zwanej dalej Ord. pod. wynika, iż na wydane w toku postępowania postanowienie zażalenie służy tylko wówczas, gdy ustawa tak stanowi. W Ord. pod. brak jest przepisu z którego wynikałoby uprawnienie strony do zaskarżenia w drodze zażalenia postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania decyzji. Przedmiotowe postanowienie nie jest bowiem postanowieniem kończącym postępowanie lub rozstrzygającym sprawę co do istoty. Podatnik nie jest pozbawiony prawa do zaskarżenia takiego postanowienia organu I instancji, gdyż zgodnie z art. 237 Ord. pod., postanowienie na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć w odwołaniu.
Na przedmiotowe postanowienia organu odwoławczego S.Ś. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego domagając się ich zmiany poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji, ewentualnie o ich uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący zarzucił naruszenie art. 123 § 1 w związku z art. 165 § 2 Ord. pod. oraz art. 187 § 1 i 200 § 1 tej ustawy poprzez pozbawienie strony możliwości czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu podatkowym, a także art. 122 Ord. pod. przez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.
W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko i wnosił o ich oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 poz. 1269/ i art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. kontrola zaskarżonej decyzji dokonywana jest przez Sąd pod względem zgodności z prawem, z uwzględnieniem stanu prawnego w brzmieniu mającym zastosowanie do okoliczności faktycznych występujących w sprawie.
Należy w pełni podzielić pogląd organu II instancji, iż na postanowienie wydane w trybie art. 224 § 2 Ord. pod. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonych postanowień organu II instancji w związku z treścią art. 236 § 1 tej ustawy nie przysługiwało zażalenie.
Ponieważ przedmiotowe postanowienie nie jest też postanowieniem kończącym postępowanie- w zasadzie rozstrzyga ono kwestię incydentalną, ani też rozstrzygającym sprawę co do istoty. Stosowanie do treści art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty. Powołane wyżej ustawowe uregulowania oznaczają, że na postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie przysługuje. Podobne stanowisko zajął NSA - Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie w postanowieniu z dnia 17.06.1998 r. sygn. Akt SA/Rz 824/98-opubl. w POP 1999/12/23 i Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie w wyroku z dnia 24.11 1998r. sygn. Akt SA/Lu 1431/98, mając na względzie treść art. 16 ust. 1 pkt.2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).
Należy przyjąć, że pogląd ten nie stracił na aktualności wobec identycznej treści art. 16 ust. 1 pkt 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym i art. 3 § 2 p.p.s.a.
Z uwagi na powyższe skargi podlegały odrzuceniu w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.