Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania "A" Co. Ltd. (określanej dalej jako: strona skarżąca, Spółka) na decyzję Naczelnika Urzędu Celnego (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty depozytowej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
Jak wynika z akt sprawy Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] września 2016 r. znak: [...], ustalił "A" Co. Ltd. opłatę w wysokości 115.279,00 zł za przechowanie zatrzymanych towarów w depozycie urzędu celnego za okres od dnia 22 września 2016 r. do dnia 28 września 2016 r. i wezwał do jej uiszczenia spółkę reprezentowaną na terenie Polski przez B. Z. z Kancelarii Prawnej [...].
W sprawie ustalono, że funkcjonariusze Urzędu Celnego w [....], Oddziału Celnego w [...] dokonując w dniu 20 września 2016 r. rewizji celnej towarów nieunijnych przedstawionych wraz ze zgłoszeniem tranzytowym o numerze [...] stwierdzili towar w postaci telefonów komórkowych z napisem SAMSUNG w ilości 1477 sztuk. Zgodnie z dokumentacją towarzyszącą przesyłce nadawcą towaru była firma "B", natomiast odbiorcą firma "A"
W związku z podejrzeniem, iż towary te naruszają prawo własności intelektualnej należące do firmy "A", w dniu 20 września 2016 r. poinformowano o tym fakcie uprawnionego przedstawiciela "A".- B. Z. z Kancelarii Prawnej [...], w pierwszej kolejności telefonicznie. Następnie tego samego dnia, na prośbę B. Z., przesłano na jego adres mailowy dokumentację fotograficzną przedmiotowego towaru.
Decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego, działając w oparciu o przepisy Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 608/2013 z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej przez organy celne oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1383/2003 (Dz. Urz. UE L Nr 181 z dnia 29 czerwca 2003r.) zatrzymał ww. towary.
W tym samym dniu tj. 21 września 2016 r. zatrzymany towar w postaci telefonów z napisem SAMSUNG w ilości 1477 szt., o łącznej wartości 15.309.314,00 UAH (wartości celnej 2.305.583,00 PLN), został przyjęty do depozytu Urzędu Celnego w [....] zgodnie z pokwitowaniem seria [...] nr [...], o którym to fakcie został w tym samym dniu poinformowany B. Z. z Kancelarii Prawnej [...].
Pismem z dnia 22 września 2016 r. nr [...] B. Z. poinformował organ celny pierwszej instancji, że firma "A" zajęła jednoznaczne stanowisko, iż zakwestionowany w niniejszej sprawie towar nie narusza jej praw i tym samym wyraża zgodę na zwolnienie zatrzymanych towarów.
W związku z powyższym organ celny pierwszej instancji zakończył czynności kontrolne i poinformował właściciela towaru, reprezentowanego przez "C", o możliwości objęcia zatrzymanych towarów procedurą tranzytu. W dniu 28 września 2016 r. zatrzymany wcześniej towar został odebrany z depozytu organu celnego i zwolniony do procedury tranzytu wg noty tranzytowej o numerze [...].
Od wskazanej na wstępie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika wniosła odwołanie.
Dyrektor Izby Celnej decyzją nr [...] z dnia [...]stycznia 2017 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ celny pierwszej instancji. Podejmując rozstrzygnięcie organ odwoławczy zważył, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem zasad postępowania określonych przepisami Unijnego Kodeksu Celnego, w szczególności nie zapewniono Stronie czynnego udziału w postępowaniu, w wyniku którego nałożono na nią obowiązek zapłaty opłaty za przechowywanie towaru w magazynie depozytowym. Wskazał również na konieczność poczynienia prawidłowych ustaleń co do okresu przechowywania towarów w magazynie depozytowym.
Decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego ustalił opłatę depozytową w kwocie 115.279,00 zł, stanowiącą równowartość opłaty za przechowanie w depozycie celnym w okresie od dnia 21 września 2016 r. do dnia 22 września 2016 r. towarów w postaci 1477 sztuk telefonów z napisem SAMSUNG, zatrzymanych na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] i przyjętych do magazynu depozytowego na podstawie pokwitowania seria [...] nr [...] z dnia 21 września 2016 r. (doręczono ją 25 lipca 2017 r.).
Również od tej decyzji zostało wniesione odwołanie.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej rozpatrując po raz kolejny sprawę i wniesione zarzuty uznał, iż decyzja organu I instancji nie narusza obowiązujących przepisów prawa, w tym wskazanych w odwołaniu, a zatem brak jest podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.
W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że stosownie do przepisu art. 93 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo celne, organ celny pobiera opłaty, stanowiące dochody budżetu państwa, za przechowywanie towarów w depozycie. Kwoty opłat, o których mowa w art. 93, są ustalane przez organ celny w drodze decyzji (art. 93a ust. 1 ustawy Prawo celne).Wysokość opłaty ustalana jest na podstawie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 22 lutego 2017 r. w sprawie stawek opłat oraz sposobu ich obliczania (Dz. U. z 2017 r. poz. 375), zgodnie z którym za przechowywanie towarów niewspólnotowych w depozycie pobiera się opłatę w wysokości 5% ich wartości celnej - za każdy rozpoczęty miesiąc.
W ocenie organu odwoławczego analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego potwierdziła, że organ celny pierwszej instancji dokonując w dniu 21 września 2016 r. zatrzymania towaru w postaci telefonów komórkowych z napisem SAMSUNG w ilości 1477 sztuk, działał zgodnie z wolą [...] Co. Ltd., która uprzednio wystąpiła z wnioskiem o ochronę swojego prawa własności intelektualnej i uzyskała decyzję ochronną nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. Tym samym "A" zobowiązała się do pokrycia wszelkich kosztów poniesionych przez organy celne w trakcie działań podjętych w celu egzekwowania jej praw.
Organ I instancji dokonał zatrzymania towaru w oparciu o art. 17 Rozporządzenia nr 608/2013 stanowiący, iż w przypadku gdy organy celne zidentyfikują towary podejrzane o naruszenie prawa własności intelektualnej objętego decyzją uwzględniającą wniosek, zawieszają zwolnienie towarów lub zatrzymują je. Korzystając z uprawnień wynikających z art. 20 powyższego Rozporządzenia nr 608/2013 organ celny I instancji przyjął towar do magazynu depozytowego. Stosownie zaś do treści art. 17 ust. 3 tegoż Rozporządzenia nr 608/2013 powiadomieniem z dnia 21 września 2016 r. poinformował posiadacza decyzji o zatrzymaniu towaru.
Z treści powyższego powiadomienia wynika, że towar został zatrzymany w dniu 20 września 2016 r., zaś decyzja w sprawie zatrzymania towaru została wydana w dniu 21 września 2016 r. i w tym dniu towar został przyjęty do depozytu, na potwierdzenie czego wystawione zostało pokwitowanie Seria [...]. Nr [...].
W dniu 22 września 2016 r. organ celny I instancji został poinformowany przez właściciela praw o wyrażeniu zgody na zwolnienie zatrzymanych towarów.
Okres przechowywania towarów, liczony od dnia przyjęcia towaru do magazynu tj. od 21 września 2016 r. do dnia powiadomienia organu celnego o uznaniu zatrzymanych towarów za oryginalne tj. 22 września 2016 r., wyniósł 2 dni. Prawidłowo więc organ I instancji obliczył opłatę: za jeden rozpoczęty miesiąc, w wysokości 5% wartości celnej zajętych towarów.
Stosownie do treści § 2 ust. 1 wyżej cyt. rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 22 lutego 2017 r. wartość zatrzymanych towarów określono metodą ostatniej szansy stosując art.74 ust.3 UKC. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności zaś opisane pokwitowanie z dnia 21 września 2016 r., potwierdza fakt przyjęcia do depozytu towaru w ilości 1477 sztuk telefonów. §4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lipca 2014 r. w sprawie depozytu urzędu celnego, stanowi że przyjęcie towaru potwierdza pokwitowanie.
Organ odwoławczy podkreślił, że organ celny postępował zgodnie z postanowieniami Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 608/2013, stosując się w szczególności do przytoczonych powyżej regulacji, w tym art. 29 tegoż Rozporządzenia. Przede wszystkim organ ten posiadał uprawnienie do zatrzymania towaru. Organ celny miał uzasadnione i potwierdzone przez posiadacza decyzji podstawy do zatrzymania, a mianowicie podejrzenie naruszenia prawa własności intelektualnej. W tej sytuacji prawidłowo zastosował przepisy Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 608/2013 z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej przez organy celne oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1383/2003 (Dz. Urz. UE L Nr 181 z dnia 29 czerwca 2003r.), które zobowiązują organ celny do zatrzymania towaru do czasu powiadomienia przez posiadacza decyzji o poczynionych ustaleniach i dalszych czynnościach w odniesieniu do zatrzymanych towarów.
W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej postępowanie organu celnego pierwszej instancji było zgodne z wolą oraz dobrze rozumianym interesem Strony i miało na celu niedopuszczenie do działań niezgodnych z prawem, a przede wszystkim niekorzystnych dla posiadacza decyzji.
Zdaniem organu odwoławczego nie budzi też wątpliwości prawo organu celnego do obciążenia właściciela praw kosztami poniesionymi w związku z przechowywaniem zatrzymanych towarów, w depozycie organu celnego w okresie od dnia 21 września 2016 r. do dnia 22 września 2016 r., tj. od dnia przyjęcia towaru do depozytu i powiadomienia posiadacza decyzji o tym fakcie do dnia poinformowania organu celnego przez uprawnionego przedstawiciela posiadacza decyzji o uznaniu zatrzymanych towarów za oryginalne i odstąpieniu od dalszego dochodzenia praw. Organ zauważył, że z chwilą powiadomienia organu celnego o uznaniu towarów za oryginalne, tj. z dniem 22 września 2016 r., ustały okoliczności uzasadniające zatrzymanie towaru, w ramach ochrony prawa własności intelektualnej należącego do "A", a co za tym idzie koszty ponoszone przez organ celny w związku z dalszym dozorem i przechowywaniem przedmiotowych towarów nie obciążyły posiadacza decyzji.
Pismem z dnia 3 lutego 2018 r. Spółka, działając przez pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie żądając uchylenia decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] grudnia 2017 r. znak [...] w całości, wstrzymanie jej wykonania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono:
Obrazę przepisów prawa procesowego, tj.:
- 1) art. 210 § 1 pkt 4 w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 22 lutego 2017 r., w sprawie stawek opłat oraz sposobu ich obliczania (Dz.U. z 2017, poz. 375), polegający na niewskazaniu w powoływanej podstawie prawnej decyzji w zakresie § 2 rozporządzenia, który z czterech ustępów tego paragrafu regulujących różne podstawy prawne naliczania opłat w różnych wysokościach za przechowywanie towarów, stanowi przedmiot rozstrzygnięcia organu,
- 2) art. 187 ustawy Ordynacja Podatkowa poprzez orzekanie w oparciu o częściowo zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności w oparciu o wybiórczo przeprowadzony przez organ I instancji dowód zgłoszony przez skarżącą we wniosku z dnia 29 grudnia 2016 r. i nieustosunkowanie wobec całości tego wniosku w zakresie żądania przedłożenia do akt sprawy przez organ: dokumentacji potwierdzającej przyjęcie na magazyn depozytowy, przechowywanie oraz wydanie zatrzymanych w sprawie towarów, w szczególności księgi magazynowej i innej dokumentacji inwetaryzacyjnej na okoliczność faktycznego przyjęcia oraz wydania przedmiotowych towarów, daty i godziny przyjęcia oraz wydania przedmiotowych towarów z magazynu, komu towary zostały wydane, kto przyjął towary na magazyn i od kogo (wskazanie osób z imienia i nazwiska), dokumentacji zawierającej dokładny opis przyjmowanych/wydawanych towarów, określającej wielkość zajmowanej powierzchni magazynowej, co skutkowało orzekaniem w oparciu o materiał dowodowy zebrany w sposób niewyczerpujący.
Obrazę przepisów prawa materialnego, tj.:
- 1) art. 91 ust. 3 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z deklaracją 17 Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (2012/C 326/01) polegającą na naruszeniu reguły pierwszeństwa prawa unijnego nad ustawami krajowymi i zastosowaniu przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 22 lutego 2017 r., w sprawie stawek opłat oraz sposobu ich obliczania jako podstawy do rozliczeń za przechowywanie towarów przez organy celne, podczas gdy Konstytucja RP przyznaje hierarchiczne pierwszeństwo aktom normatywnym prawa unijnego, w tym rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady UE nr 608/2013 z dnia 12 czerwca 2013 r., w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej przez organy celne, które to rozporządzenie posługuje się odmiennym przedmiotem rozliczeń za przechowywanie towarów (koszty poniesione za przechowywanie towarów) niż rozporządzenie krajowe (opłaty),
- 2) art. 29 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE nr 608/2013 z dnia 12 czerwca 2013 r., w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej przez organy celne oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1383/2003 (Dz. Urz. UE L 181 z dnia 29 czerwca 2013 r.) w zw. z art. 93 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - prawo celne (Dz.U. 2016, poz. 1880 ze zm.), poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, ze przepis art. 29 ust. 2 rozporządzenia 608/2013 uprawnia organ celny do żądania zwrotu opłat za przechowywanie towarów, podczas gdy treścią normy art. 29 ust. 2 rozporządzenia jest uprawnienie organu do żądania zwrotu kosztów poniesionych przez organy celne (...), w konsekwencji naruszenie:
- 3) § 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 22 lutego 2017 r., w sprawie stawek opłat oraz sposobu ich obliczania (Dz.U. z 2017, poz. 375), poprzez jego zastosowanie jako podstawy prawnej naliczania kosztów poniesionych za przechowywanie:
- - podczas, gdy rozporządzenie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 22 lutego 2017 r, w sprawie opłat oraz sposobu ich obliczania (Dz.U. z 2017, poz. 375) weszło w życie w dniu 01 marca 2017 r., zaś do zatrzymania towarów doszło we wrześniu 2016 r, czyli na długo przed obowiązywaniem niniejszego rozporządzenia i pod rządami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 października 2012 r., w sprawie opłat pobieranych przez organy celne oraz sposobu ich obliczania;
- - podczas, gdy do zawieszania zwolnienia towarów doszło na podstawie przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE nr 608/2013 z dnia 12 czerwca 2013 r., w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej przez organy celne oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1383/2003, które odmiennie w art. 29 ust. 2 reguluje kwestie rozliczeń pomiędzy właścicielem znaku towarowego, a organem celnym za przechowywanie towarów.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje
Skarga jest bezzasadna.
W pierwszym rzędzie Skarżąca kwestionuje fakt aby towar w postaci telefonów, faktycznie został złożony do magazynu depozytowego organu.
Podniosła, że pokwitowanie, na które powołuje się organ, zgodnie z jego treścią jest jedynie dokumentem zajęcia towarów, a nie dokumentem przyjęcia towaru na magazyn. Z treści akt administracyjnych wynika zatem, że doszło jedynie do zajęcia towaru przez organ celny, a nie do jego przyjęcia do depozytu. Skarżąca podniosła również, iż w trakcie postępowania jej pełnomocnik, domagał się od organu I instancji przedstawienia dokumentacji potwierdzającej faktyczne przyjęcie, przechowywanie oraz wydanie zatrzymanych towarów na magazyn depozytowy, w szczególności dołączenia wyciągu z księgi magazynowej lub innej dokumentacji inwetaryzacyjnej, czego organ nie uczynił.
Zdaniem Skarżącej pomiędzy organem a osobą która oddaje towar do depozytu, powstaje umowa przechowania. Umowa przechowania to umowa realna, a nie konsensualna, do jej zawarcia konieczne jest, oprócz złożenia oświadczeń woli, wydanie rzeczy przechowawcy.
Zdaniem Sądu na fakt złożenia towaru do magazynu depozytowego wskazuje pokwitowanie zalegające w aktach administracyjnych (k. 160).
Zgodnie z § 4 Rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 19 lipca 2004r. w sprawie depozytu urzędu celnego (Dz.U. z 2004, Nr 169, poz. 1771 oraz Dz.U. z 2016r. poz. 611), przyjęcie towarów do przechowania w depozycie organ celny potwierdza pokwitowaniem, którego wzór stanowi załącznik nr 1 do rozporządzenia.
Zalegające w aktach pokwitowanie, zostało sporządzone według wzoru określonego w załączniku nr 1 do rozporządzenia.
Zgodnie z § 4 pkt 2 wyżej opisanego Rozporządzenia stanowi druk ścisłego zarachowania, który sporządza się w trzech egzemplarzach.
Skarżąca nie zdołała przeprowadzić przeciwdowodu aby zakwestionować moc wiążącą powyższego pokwitowania, stanowiącego dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej.
Następnie Skarżąca wskazała, że z art. 17 Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej można wywieść regułę pierwszeństwa zastosowania prawa stanowionego przez Wspólnotę Europejską, w przypadku rozbieżności pomiędzy prawem krajowym, a wspólnotowym.
Skarżąca wskazała na rozbieżność pomiędzy art. 29 ust. 2 rozporządzenia 608/2013, który używa pojęcia "koszty poniesione przez organ", a art. 93 Prawa celnego oraz przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 lutego, które używają pojęcia opłat.
Według Skarżącej w takim przypadku powinno być zastosowane prawo unijne.
Art. 29 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 608/2013 z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej przez organy celne oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1383/2003 (Dz. Urz. UE L z 2013r. Nr 181) stanowiące, że: "W przypadku gdy zwrócą się o to organy celne, posiadacz decyzji zwraca koszty poniesione przez organy celne lub inne strony działające w imieniu organów celnych od chwili zatrzymania lub zawieszenia zwolnienia towarów, w tym koszty przechowywania i obsługi towarów, zgodnie z art. 17 ust. 1, art. 18 ust. 1 i art. 19 ust. 2 i 3, oraz w przypadku przeprowadzenia działań naprawczych, takich jak zniszczenie towarów zgodnie z art. 23 i 26".
Zgodnie natomiast z prawem krajowym, a to art. 93 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne (t.jedn. Dz.U. z 2018r., poz. 167): Pobierane są opłaty, stanowiące dochody budżetu państwa, za:
- 1) przechowywanie towarów w depozycie lub w magazynie czasowego składowania prowadzonym przez organ celny.
Z kolei art. 93 ust. 2 pkt 1 powyższej ustawy stanowi, że: Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi w drodze rozporządzenia stawki opłat oraz sposoby ich obliczania za:
- 1) przechowywanie towarów w depozycie w tym w depozycie o którym mowa w ust. 1a, oraz w magazynie czasowego składowania prowadzonym przez organ celny, uwzględniając wartość celną tych towarów albo wartość towaru identycznego lub podobnego.
W oparciu o powyższe upoważnienie ustawowe wydane zostało Rozporządzenie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 18 października 2012 r., w sprawie stawek opłat pobieranych przez organy celne oraz sposobu ich obliczania (Dz.U. z 2012r., poz. 1145 ze zm.), które w § 2 ust. 1 stanowi, że za przechowywanie towarów nieunijnych w depozycie pobiera się opłatę w wysokości 5% ich wartości celnej - za każdy rozpoczęty miesiąc.
Jednakże nie można się doszukać sprzeczności pomiędzy prawem krajowym a unijnym.
Przepisy prawa krajowego posługują się pojęciem opłat za przechowanie towarów w depozycie, które stanowią w istocie zryczałtowane koszty tego przechowania.
Art. 29 ust. 1 wyżej cyt. Rozporządzenia nr 608/2013 stanowi, że "posiadacz decyzji zwraca koszty poniesione, w tym koszty przechowywania i obsługi towarów. Posługuje się więc pojęciem kosztów w bardzo szerokim znaczeniu.
Ponadto normodawca unijny pozostawia, ustawodawcy krajowemu znaczne swobody w powyższym przedmiocie, skoro art. 20 wyżej cyt. Rozporządzenia nr 608/2013 stanowi, że warunki przechowywania towarów podczas zawieszenia lub zatrzymania są określone przez organy celne.
W komparycji decyzji organu I instancji z dnia 21 lipca 2017r., jako podstawę rozstrzygnięcia podano § 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 22 lutego 2017 r. w sprawie stawek opłat oraz sposobu ich obliczania (Dz. U. z 2017 r. poz. 375), jednakże w uzasadnieniu tej decyzji wskazano już na § 2 ust. 1 tegoż rozporządzenia.
Należy przyznać rację Skarżącej, iż wobec braku przepisów przejściowych w rozporządzeniu z dnia 22 lutego 2017 r. w sprawie stawek opłat oraz sposobu ich obliczania, w sprawie ma zastosowanie obowiązujące w dacie zdarzenia Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 18 października 2012 r., w sprawie opłat pobieranych przez organy celne oraz sposobu ich obliczania. Jednakże zastosowanie nowych przepisów, aczkolwiek błędne nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia, albowiem w § 2 ust. 1 obu tych rozporządzeń przewidziano taką samą wysokość opłat za przechowywanie towarów w depozycie tj. 5% ich wartości za każdy rozpoczęty miesiąc.
Zważywszy na powyższe, ponieważ skarga okazała się bezzasadna, podlegała w oparciu o art. 151 P.p.s.a. oddaleniu.