Uzasadnienie
W dniu 2 lutego 2004 r. M.L. reprezentowana przez pełnomocnika F. L. złożyła do "Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Rzeszowie" (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie) skargę na decyzję Burmistrza Miasta J. z dnia [...] stycznia 1995 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 1994 r.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) - zwanej dalej jako p.p.s.a. Sąd rozpoznaje skargi na decyzje administracyjne. Skargę można wnieść - w myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. - po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie - art. 52 § 2 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie jak wynika z akt administracyjnych od zaskarżonej decyzji Burmistrza Miasta J. - pomimo pouczenia o trybie i sposobie wniesienia środka odwoławczego do właściwego organu - nie zostało wniesione odwołanie. Skoro zatem skarżąca nie zastosowała się do tego pouczenia i nie wykorzystała przysługujących jej środków prawnych celem wzruszenia zaskarżonej decyzji, skutkuje to niedopuszczalnością złożenia na nią skargi do Sądu.
Z przedstawionych powodów skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.