Uzasadnienie
J.K. (dalej: skarżący), reprezentowany przez doradcę podatkowego, wezwany do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej na decyzję opisaną w sentencji postanowienia, ponowił wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Uzasadniając go skarżący wskazał, że nie jest w stanie pokryć całości kosztów wysokiego wpisu sądowego, dochód w całości (zadeklarowano kwotę 3600 zł z tytułu umowy o pracę oraz z wynajmu nieruchomości średnia za miesiąc w 2014 r. 8266 zł, tj. łącznie 11.866,00 zł) przeznacza na utrzymanie rodziny, tj. niepracującej żony i dwóch córek w wieku 5 i 2 lata oraz wyłącznie na niezbędne artykuły i opłaty (mieszkanie, samochód, przedszkole starszej córki). Zgodnie z oświadczeniem kwota kosztów sądowych przewyższa możliwości płatnicze skarżącego i w żadnej mierze nie pozostaje na poziomie zapewniającym skarżącemu dostęp do sądu w jego sprawie.
Skarżący nie posiada, jak podał żadnych oszczędności, cennych przedmiotów, nie dysponuje również gotówką pozwalająca na pokrycie tychże kosztów. Jako jedyny majątek skarżący oświadczył dom o pow. 300 m² i samochód osobowy marki Mazda 6. Z treści wniosku wynika, że skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną i z dziećmi.
Z uwagi na nasuwające się wątpliwości związane z możliwościami finansowymi skarżącego (deklarowany brak możliwości finansowych w konfrontacji z aktami sprawy), na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwana dalej P.p.s.a., został on wezwany do przedłożenia dokumentów i złożenia wyjaśnień (pismo z dnia 25 lutego 2015 r., k. 39 akt sądowych). Skarżący wezwanie przemilczał, w konsekwencji czego milczenie skarżącego potraktowane zostało jako odmowę ujawnienia swojej rzeczywistej sytuacji materialnej i życiowej, uniemożliwiając ustalenie istnienia przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy i ostatecznie skutkowało odmową przyznania prawa pomocy (prawomocne postanowienie z dnia 4 maja 2015 r.).
Wniosek złożony przy skardze kasacyjnej jest drugim żądaniem w zakresie przyznania prawa pomocy, identycznym w swojej treści jak wniosek rozpoznany postanowieniem z dnia 4 maja 2015 r. i w związku z tym dla jego rozpoznania również koniecznym było zwrócenie się o dodatkowe informacje i dokumenty, uprawdopodobniające brak możliwości finansowych w partycypowaniu w kosztach sądowych, a na obecnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego jest to wpis od skargi kasacyjnej, wynoszący połowę kwoty wpisu od skargi, tj. 7.317 zł. Należało bowiem dokonać porównania sytuacji majątkowej i możliwości finansowych istniejących w dacie zgłoszenia pierwszego wniosku z sytuacją przedstawioną w niniejszym wniosku, ponieważ aktualny wniosek skarżącego należało potraktować jako wniosek o zmianę prawomocnego postanowienia odmawiającego przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
W takiej sytuacji, skoro dane i informacje zawarte w treści formularza PPF są zgodne z treścią uprzednio rozpoznanego wniosku, informacje o sytuacji materialnej i majątkowej, w tym użyte w nich sformułowania językowe są niemal identyczne, zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)- zwanej dalej P.p.s.a.
Zgodnie z tym przepisem postanowienia niekończące postępowania w sprawie – a do takiej kategorii należy zaliczyć postanowienia w przedmiocie prawa pomocy- mogą być uchylane lub zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Należy podkreślić, że bez zmiany okoliczności sprawy sąd nie może zmienić lub uchylić swego postanowienia, nawet gdyby doszedł do wniosku, że jego poprzednia ocena tych okoliczności była błędna (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 listopada 1970 r., sygn. II CZ 139/70, OSPiKA 1971, nr 10, poz. 178). Przez pojęcie "zmiany okoliczności sprawy", zgodnie z orzecznictwem i doktryną, należy rozumieć wszelkie zmiany w okolicznościach faktycznych sprawy, jak i obowiązujących przepisach prawnych, które uzasadniają wydanie postanowienia odmiennej treści niż uprzednio wydane (por. T.Ereciński, w: T. Ereciński (red)., Komentarz..., Warszawa 1997, s. 514). W przypadku sprawy dotyczącej prawa pomocy zmiana musiałaby być tego rodzaju, by przyznanie prawa pomocy stało się zasadne.
W rozpoznawanej sprawie, skarżący nie wskazał na okoliczności, które mogłyby zostać ocenione w taki sposób, że uzasadniałyby wzruszenie prawomocnego postanowienia z dnia 4 maja 2015 r., tj. nie wypełnił wezwania z dnia 29 października 2015 r. o wyjaśnienie czy jego sytuacja materialna i życiowa uległa zmianie i w jaki sposób, od czasu rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy wymienionym postanowieniem z dnia 4 maja 2015 r. i nie przedłożył żądanych wyjaśnień i dokumentów. Natomiast z porównania wniosków złożonych na formularzach PPF, tj. wniosku z dnia 20 lutego 2015 r. (k.
29) i 22 października 2015 r. (k. 141) wynika, że zarówno stan majątkowy, jak też wysokość dochodów skarżącego nie uległy zmianie. Powyższe stanowi przeszkodę do zmiany postanowienia z dnia 4 maja 2015 r., sygn. I SA/Rz 166/15 i przyznania prawa pomocy.
Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 165 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.