Uzasadnienie
Uzasadnienie
Skarżący w sprawie ze skargi opisanej w sentencji niniejszego postanowienia zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata, uzasadniając wniosek sytuacją zdrowotną niepozwalającą na podjęcie pracy i niskim świadczeniem rentowym w wysokości 940 zł netto, a w związku z tym brakiem środków pieniężnych na pomoc prawną. Skarżący jako majątek zadeklarował dom o pow. ok. 100 m² wymagający kapitalnego remontu, o wartości ok. 150.000 zł, położony na działce o pow. 0,145 ha oraz nieruchomość rolną o pow. 0,28 ha oddaną w dzierżawę. Podał, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Wnioskując o przyznanie prawa pomocy skarżący wyjaśnił, że jego dochód po uwzględnieniu spłacanych rat kredytów oraz prowadzonej egzekucji, wynosi ok. 350 zł miesięcznie.
Skarżący załączył kserokopie: rocznego obliczenia podatku przez organ rentowy PIT-40A za lata 2012-2015, wyciągu z rachunku karty kredytowej, umowy kredytu bankowego na kwotę 4500 zł, zaświadczenia kliniki specjalistycznej o pozostawaniu pod stałą opieką wraz z opisem schorzenia, wypisu z treści orzeczenia lekarskiego o całkowitej niezdolności do pracy i niezdolności do samodzielnej egzystencji.
Rozpoznając wniosek stwierdzono, co następuje:
Instytucja prawa pomocy, uregulowana w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej zwana w skrócie P.p.s.a., obejmuje zwolnienie strony postępowania sądowoadministracyjnego od kosztów sądowych oraz możliwość ustanowienia zawodowego pełnomocnika: adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego, rzecznika patentowego i uzależniona jest od spełnienia przez wnioskującego zawartych w przepisach przesłanek do jej przyznania; w przypadku wnioskowania o prawo pomocy w zakresie całkowitym – jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie –strona winna wykazać, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Ciężar dowodu spoczywa na stronie składającej taki wniosek.
Z wniosku oraz z akt sprawy wynika, że skarżący jest osobą chorą, która nie ma od wielu lat możliwości zarobkowania z powodu złego stanu zdrowia (co zostało udokumentowane), a jednocześnie ubogą. Z uwagi na okoliczność, że skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, przekracza minimalnie kwotowo pułap kwalifikujący go do korzystania z pomocy finansowej opieki społecznej. Jedyne możliwości tkwią w pomocy z innych źródeł, czego skarżący nie podnosi, a co zapewne ma miejsce biorąc pod uwagę lekturę akt w sprawach z innych skarg wniesionych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych). W koniecznych wydatkach posiłkuje się kredytem w rachunku karty kredytowej oraz kredytem okolicznościowym. Mimo tego po analizie sytuacji skarżącego uznano, że spełnia on przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Mając na względzie przytoczone okoliczności, na postawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.