Uzasadnienie
W skardze wniesionej do tutejszego Sądu na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności, Z. B. (dalej określany jako Skarżący) domagał się wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.) – dalej określanej w skrócie P.p.s.a., nie wskazując przyczyn, na podstawie których Sąd miałby przychylić się do złożonego wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Zgodnie z § 3: "po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu".
Przystępując do rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania Sąd w pierwszej kolejności bada czy akt, którego wstrzymania domaga się Skarżący podlega wykonaniu. Wstrzymanie wykonania może dotyczyć tylko takich aktów, które do tego wykonania się nadają.
W literaturze przedmiotu przez wykonanie aktu administracyjnego zwykło rozumieć się każde zachowanie podmiotu uprawnionego lub zobowiązanego do jego wykonania (adresata aktu), polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczeniu w rozumieniu prawa cywilnego (np. sumy pieniężnej odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość). Akt administracyjny zostaje wykonany, gdy rzeczywisty stan stosunków społecznych odpowiadać będzie stanowi określonemu w nim jako powinny (wydanie komputerowe komentarza do art. 61 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Romańska Marta, Knysiak-Molczyk Hanna, Woś Tadeusz, Lex Polonica).
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi, jak również wniosku o wstrzymanie wykonania jest wydane, na podstawie art. 71a § 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm. – zwanej dalej ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) postanowienie określające nieprzekazaną kwotę, z tytułu zajęcia prawa majątkowego, stanowiącego wierzytelność pieniężną dłużnika zajętej wierzytelności – Skarżącego.
Mając na uwadze, że postanowienie to na podstawie art. 71b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego wobec dłużnika zajętej wierzytelności i może być w związku z tym podstawą do wszczęcia wobec niego postępowania egzekucyjnego, Sąd przyjął, że akt ten podlega wykonaniu i może być przedmiotem ochrony przewidzianej we wspomnianym na wstępie art. 61 § 3 P.p.s.a.
Warunkiem skorzystania z tej tymczasowej ochrony (do czasu wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji – art. 61 § 6 P.p.s.a.) jest wykazanie, że w stosunku do Skarżącego zachodzi stan zagrożenia opisany w tym przepisie: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Nie wystarczy, jak uczynił to Skarżący, powołanie się na treść przepisu. Konieczne jest przedstawienie sytuacji, które pozwolą stwierdzić, że stan zagrożenia istnieje.
Nie dysponując takimi informacjami, Sąd musiał odmówić wnioskowi. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowi art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a.