Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w R. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] czerwca 2011 r., Nr [...], w sprawie określenia U. P. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. w wysokości 134.847 zł z tytułu osiągniętych dochodów z kapitałów pieniężnych.
W skardze na powyższą decyzję U. P. wniosła o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że wykonanie decyzji może spowodować niepowetowane szkody dla strony, gdyż nie posiada ona środków na pokrycie należności objętych zaskarżoną decyzją.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
W postępowaniu administracyjnym decyzja wydana przez organ II instancji jest decyzją ostateczną a co za tym idzie nadającą się do wykonania. Co do zasady wykonania takiej decyzji nie wstrzymuje również wniesienie od tej decyzji skargi do sądu administracyjnego. Sąd jednak na uzasadnione żądanie strony może wykonanie takiej decyzji wstrzymać do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – powoływanej dalej jako p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Ciężar wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na wnioskodawcy. Nie wystarczy przy tym powtórzenie treści przepisu, stanowiącego podstawę wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Użyte w tym przepisie sformułowania, tzw. pojęcia nieostre: " niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody", "trudne do odwrócenia skutki", zostały poddane kontroli sądu, który dokonując oceny okoliczności przedstawionych przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, bada czy mieszczą się one w zakresie użytych przez ustawodawcę pojęć. Inaczej mówiąc zadaniem strony jest wskazać okoliczności, które jej zdaniem przemawiają za wstrzymaniem wykonania decyzji, a zadaniem sądu ocenić czy okoliczności te mogą w istocie doprowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń, okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.
Zaznaczyć przy tym należy, że orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania oderwane jest od oceny zasadności skargi i sprowadza się do badania czy wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia doprowadzi do sytuacji opisanej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ma charakter ochrony tymczasowej, na czas toczącego się postępowania sądowego, celem zapobieżenia nieodwracalnym skutkom niezgodnych z prawem decyzji administracyjnych.
W niniejszej sprawie skarżąca ograniczyła się jedynie do wskazania, że nie posiada środków na pokrycie wynikających z decyzji należności.
Tak sformułowany wniosek nie czyni zadość przedstawionym na wstępie wymogom. Jest w rzeczywistości powtórzeniem treści przepisu. Skarżąca nie przedstawiła żadnych argumentów, które pozwoliłyby Sądowi na zweryfikowanie podanej przez nią okoliczności o braku środków na pokrycie należności. Samodzielnej podstawy do uznania wniosku za uzasadniony nie mogła również stanowić wysoka kwota należności. Dopiero porównanie sytuacji majątkowej skarżącej z tą kwotą mogłoby stanowić podstawę do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, a tej wnioskodawczynie nie sprecyzowała.
W takiej sytuacji należy przyjąć, że skarżąca nie wykazała, iż wykonanie decyzji spowoduje powstanie okoliczności o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a, co mając na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a.