Uzasadnienie
Sygn. I SA/Rz 179/13
R.T. (dalej zwany skarżącym), reprezentowany przez pełnomocnika – adwokata, nadał w urzędzie pocztowym (dokładna data stempla pocztowego nieczytelna – k.
13) zaadresowane bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie pismo, będące skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie z dnia [...] grudnia 2012 r. [...]. Skarga wpłynęła do adresata 11 lutego 2013 r. i niezwłocznie w tym samym dniu, tj. 11 lutego 2013 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I (k.14,15) Sąd przekazał skargę do organu, tj. Dyrektora Izby Skarbowej.
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z treści art. 54 § 1 P.p.s.a wynika, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, a zatem przepis ten wskazuje na pośredni tryb wnoszenia skargi, co oznacza tym samym, że datą wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego jest dzień doręczenia skargi organowi, którego działania skarga ta dotyczy.
Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została doręczona 9 stycznia 2013 r., a zatem termin do wniesienia skargi upływał 8 lutego 2013 r. Decyzja organu podatkowego zawierała prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi. Skarga do organu nadana została 11 lutego 2013 r. (k. 14), a więc z przekroczeniem terminu trzydziestodniowego od dnia doręczenia rozstrzygnięcia.
W takiej sytuacji należy przyjąć, że skoro skarga nie wpłynęła do organu właściwego, jakim w tej sprawie był Dyrektor Izby Skarbowej w Rzeszowie, w zakreślonym w art. 53 § 1 P.p.s.a. terminie, to skargę taką należy uznać za wniesioną z uchybieniem terminu i w konsekwencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. odrzucić.
Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 58 § 1 pkt 2 i art. 58 § 3 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
Na podstawie art. 222 P.p.s.a. nie wzywano do uiszczenia opłaty sądowej od skargi, przy czym zaznaczyć należy, że skarżący złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, który zostanie rozstrzygnięty odrębnym orzeczeniem.