Uzasadnienie
Prezydent Miasta P. decyzjami z dnia [...] grudnia 2010r. nr nr [...], [...], [...], [...] uchylił w całości własne decyzje w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2007,2008,2009 i 2010r. i określił A. L. podatek od nieruchomości za rok 2007 w kwocie 655 zł, za rok 2008 w kwocie 655 zł, za rok 2009 w kwocie 709 z oraz za rok 2010 w kwocie 709 zł.
Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ podatkowy uznał, że A. L. w latach 2007-2010 była właścicielem lokalu nr 6 w budynku położonym w P. przy ul. S. 4 oraz udziały w lokalach nr 10, 17, 18, 19, 20 oraz udział w częściach wspólnych budynku wraz z odpowiednim udziałem w działce nr 345 w obr. 207 miasta P. co łącznie daje:
- 1. powierzchnię gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą – 93 m 2;
- 2. powierzchnia budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - 31,71 m2;
- 3. powierzchnię budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych - 18,30 m 2;
Organ podatkowy I instancji stwierdził, że pomieszczenia administracyjne (w tym także centralna rejestracja pacjentów), gospodarcze i socjalne jak i korytarze jako przeznaczone do udzielania świadczeń zdrowotnych, choć niezbędne do prawidłowego funkcjonowania zakładu opieki zdrowotnej nie są objęte preferencyjną stawką podatku.
Dla zastosowania tej stawki musi zachodzić związek bezpośredni pomieszczenia budynku (lub części) z udzieleniem świadczeń zdrowotnych.
Pomieszczenia te muszą być fizycznie wykorzystywane do działalności ściśle związanej ze świadczeniami zdrowotnymi określonymi w ustawie o zakładach opieki zdrowotnej. W rozpoznawanej sprawie jest to powierzchnia 18,30 m2.
Od decyzji jednobrzmiące odwołania złożył pełnomocnik A. L. - wnosząc o ich uchylenie w całości. Zaskarżonymi decyzjom zarzucił:
- 1. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 12 stycznia 1991 o podatkach i opłatach lokalnych;
- 2. rażące naruszenie treści art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa polegające na bezzasadnym uchyleniu prawomocnych decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za lata 2007-2010.
W odwołaniu argumentowano, że od momentu nabycia w 2004r. prawo własności pomieszczeń Przychodni Specjalistycznej - po byłym SPZOZ w P., nie nastąpiła jakakolwiek zmiana ich przeznaczenia i wykorzystania, nie uległy także jakiekolwiek zmiany zasady ich użytkowania. Nie zaszły żadne nowe okoliczności, ani zdarzenia mogące mieć wpływ na zmianę wysokości naliczonego podatku od nieruchomości w szczególności nie nastąpiła zmiana sposobu użytkowania przedmiotu podatku.
Decyzjami z dnia [...] stycznia 2011r. nr SKO [...], SKO [...], SKO[...]i SKO [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzje Prezydenta P. z dnia [...] grudnia 2010r.
Organ II instancji - ustalił w oparciu o zebrany materiał dowodowy,że odwołania nie są zasadne wobec prawidłowo ustalonego stanu faktycznego oraz zastosowanych przepisów prawa.
Na wyżej wskazane decyzje skargi wniosła A. L. z żądaniem ich uchylenia w całości i zasądzenia kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła organom podatkowym naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisów prawa leżących u podstaw wydanych decyzji podatkowych oraz naruszenie treści art. 240 § 1 ordynacji podatkowej polegającym na bezzasadnym uchyleniu prawomocnych decyzji podatkowych w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na lata 2007-2010.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w odpowiedzi na skargi wniosło o ich oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje
Sąd Administracyjny bada zgodność zaskarżonych decyzji z punktu widzenia ich legalności tj. zgodności decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa.
Z treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 53 poz. 1270 ze zm. zwanej dalej jako p.p.s.a.) wynika, że zaskarżone decyzje winny ulec uchyleniu, wtedy gdy Sąd stwierdzi - naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania,jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
W pierwszej kolejności - należy odnieść się do zarzutu naruszenia przepisu art. 240 § 1 ordynacji podatkowej.
Zgodnie z przepisem art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej w sprawie zaskarżonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub inne dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.
W rozpatrywanej sprawie taką nową okolicznością było zawieszenie współwłasności dokonane umową zawartą w akcie notarialnym rep. A nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006. Fakt dokonania zniesienia współwłasności organ podatkowy ustalił w toku przeprowadzonej kontroli podatkowej zakończonej protokołem z dnia 30 listopada 2009r. Skarżąca nie powiadomiła organu podatkowego o fakcie zawarcia umowy zniesienia współwłasności nieruchomości położonej w P. przy ul. S. 4 do czego była zobligowana zgodnie z art. 6 ust 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 Nr 95 poz. 613 zwanej dalej ustawą). Zgodnie z jego treścią miał obowiązek w okresie 14 dni poinformować organ podatkowy o zaistniałych zmianach i złożyć informację podatkową w sprawie podatku od nieruchomości wyżej ustalonej.
Skoro skarżąca nie spełniła tego obowiązku to zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania a co za tym idzie zarzut przepisów w tym zakresie należy uznać za bezzasadny.
Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest, czy do wszystkich pomieszczeń położonych w P. przy ul. portowej 4 będącej własnością A. L. zastosowanie ma stawka podatku od nieruchomości określona w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit z ustawy czy też stawka ta ma zastosowanie jedynie do pomieszczenia lub ich części w których udzielane są świadczenia zdrowotne.
Stosownie do wyżej wskazanych przepisów rada gminy w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że w rozpoznawanej sprawie stawki za przedmiotowe lata nie są sporne. Przepis art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy różnicuje stawki w zalewności od tego jak budynek lub ich części są wykorzystywane.
Art. 5 pkt 2 lit c i d przewiduje niższe stawki - niż określone w art. 5 ust 1 pkt 2 lit b i wskazuje,że stawki te dotyczą budynków lub ich części na prowadzenie działalności w tym przepisie określonej. Porównując treść tych przepisów należy uznać,że zwrot "... zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie świadczeń zdrowotnych" użyty w art. 5 ust 1 pkt 2 lit z ustawy jest pojęciem węższym niż zwrot "... związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" zawartym w art. 5 ust 1 pkt 2 lit b ustawy.
Zdaniem Sądu ustawodawca świadomie różnicuje zwroty określone w tych przepisach. Zróżnicowanie stawek podatku od nieruchomości określone w wyżej wskazanych przepisach uzależnione zatem jest od tego na co zajęty jest dany przedmiot opodatkowania jest to zróżnicowanie przedmiotowe.
Stosownie do treści art. 5 ust 1 pkt 2 lit d ustawy jedynie budynki lub ich części, zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych. Dlatego istotne jest ustalenie co należy rozumieć pod pojęciem "świadczenie zdrowotne".
Zgodnie przepisem art. 3 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej - świadczeniem zdrowotnym są działania służące zachowaniu, ratowaniu, przywróceniu i poprawie zdrowia oraz inne działania medyczne wynikające z procesu leczenia lub zapisów odrębnych regulujących zasady ich wykonywania. W przepisie tym wymienione są przykładowo rodzaje świadczeń zdrowotnych o czym świadczy sformułowanie "w szczególności". I tak są to: świadczenia związane z badaniem i poradą lekarską, leczeniem badaniem i terapią psychologiczną, rehabilitacją lecznicza, opieką nad kobieta ciężarną i jej płodem, porodem, połogiem, opieką nad noworodkiem i nad zdrowym dzieckiem, badaniem diagnostycznym, w tym analizą medyczną, pielęgnacją chorych, pielęgnacja niepełnosprawnych i opieka nad nimi, opieka paliatywno-hospicyjną, orzekaniem i opiniowaniem o stanie zdrowia, zapobieganie powstawaniu urazów i chorób poprzez działanie profilaktyczne oraz szczepienia ochronne, czynnościami technicznymi - z zakresu protetyki, ortodoncji, czynnościami z zakresu zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze.
W rozpatrywanej sprawie skarżąca prowadzi działalność medyczną polegająca na świadczeniu usług zdrowotnych zakresu stomatologii dla mieszkańców P. i okolicy. Działalność ta prowadzona jest zatem wyłącznie w zakresie świadczeń zdrowotnych. Skarżąca poza udzielaniem świadczeń zdrowotnych nie świadczy innych towarzyszących tym świadczeniom usług. Nie prowadzi żadnej innej działalności gospodarczej. Stąd brak jakiegokolwiek uzasadnienia, aby do przedmiotów opodatkowania będących własnością skarżącej miała zastosowanie inna stawka niż stawka preferencyjna określona w przepisie art. 5 ust 1 pkt 2 lit d ustawy.
Skoro skarżąca nie prowadzi innego rodzaju działalności gospodarczej, za zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielanych świadczeń zdrowotnych należy uznać także pomieszczenia w których bezpośrednio świadczenia te są wykonywane np. rejestracja, korytarz, sanitariaty. Taka kwalifikacja pomieszczeń uzasadniona jest także z tego względu, że trudno sobie wyobrazić udzielanie świadczeń -zdrowotnych przez skarżącą bez nich.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. oraz art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku uznając w tym zakresie skargę za zasadną.
Rozstrzygnięcie o kosztach uzasadnia przepis art. 200 p.p.s.a.