Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2016 r., sygn. I SA/Rz 189/16, Sąd odrzucił skargę J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z (...) stycznia 2016 r., w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie, postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2016 r., sygn. I SA/Rz 189/16, przyznał skarżącej J. K. prawo pomocy, zwalniając ją od kosztów sądowych i ustanawiając dla niej adwokata. Pełnomocnikiem skarżącej został wyznaczony adwokat P. F..
Postanowieniem z 30 stycznia 2017 r. r., sygn. II FZ 444/16, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, odrzucające jej skargę.
Wnioskiem z 27 marca 2017 r. adwokat P. F. zwrócił się do Sądu o przyznanie mu wynagrodzenia za udzielenie z urzędu pomocy prawnej, której koszty nie zostały opłacone.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W przypadku adwokatów kwestię wynagrodzenia za udzielenie pomocy prawnej z urzędu, która nie została opłacona, aktualnie reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r., poz. 1714), jednakże, w myśl § 22 tego aktu, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
W niniejszym przypadku ustanowienie dla skarżącej adwokata, jak również wniesienie przez nią zażalenia nastąpiło pod rządami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz.1801, zwanego dalej rozporządzeniem), z tego względu przyznanie pełnomocnikowi wynagrodzenia winno nastąpić na podstawie tego rozporządzenia.
Zgodnie z § 2 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata.
W myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej ½ opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
Opłata maksymalna w postępowaniu zażaleniowym wynosi 240 zł (zgodnie z § 21 pkt 2 d rozporządzenia), dlatego wynagrodzenie pełnomocnika, za udzielenie pomocy prawnej w tego rodzaju postępowaniu, stanowiące ½ opłaty maksymalnej, wyniesie 120 zł.
W myśl § 4 ust. 3 rozporządzenia opłatę, o której mowa w ust. 1, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. Tak więc wysokość opłaty w przedmiotowej sprawie (120 zł) została zwiększona o kwotę należnego podatku od towarów i usług, wyliczonego według stawki 23 %, czyli 27,60 zł
Mając na uwadze powyższe przyznano adwokatowi P. F. kwotę 147,60 zł, obejmującą należny podatek od towarów i usług w wysokości 27,60 zł.