Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego w S., decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., nr [....], dokonał zabezpieczenia na majątku R.C. - należności Skarbu Państwa z tytułu podatku od towarów i usług, na podstawie którego wydanych zostało 14 zarządzeń zabezpieczenia.
W dniu [...] 2 listopada 2010 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. wpłynęło pismo R.C. z dnia [...] października 2010 r., nazwane skargą na zajęcia rachunków bankowych, dokonane na podstawie wyżej wymienionych zarządzeń zabezpieczenia, które to pismo zostało przekazane Dyrektorowi Izby Skarbowej w R. Dyrektor Izby Skarbowej w R., postanowieniem z dnia z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], uznał wyżej wymienione pismo za zgłoszenie zarzutów w postępowaniu zabezpieczającym, i na podstawie art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.) przekazał sprawę Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w S., który postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], umorzył postępowanie w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w piśmie z dnia [...] października 2010 r., z uwagi na fakt, że zarzuty w tym postępowaniu już zostały wniesione przez R.C. (pismem z dnia [...] października 2010 r.).
R.C. wniósł zażalenie na wyżej wymienione postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] listopada 2010 r., po rozpatrzeniu którego, Dyrektor Izby Skarbowej w R., postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], Minister Finansów uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W dniu [...] marca 2011 r. R.C. złożył skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], domagając się uchylenia zaskarżenia aktu, jak również poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Skarżący podniósł, że jego pismo z dnia [...] października 2010 r. było skargą na zajęcie rachunków bankowych, nie stanowiło zaś zarzutów, jak to mylnie przyjął organ.
Dyrektor Izby Skarbowej w R., powołując się na art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.,- zwanej dalej: P.p.s.a./, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...], uchylił zaskarżone przez R.C. postanowienie z dnia [...] lutego 2011 r., nr nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z [...] listopada 2010 r. i umorzył postępowanie w sprawie.
Dyrektor Izby Skarbowej w R. złożył do Sądu wniosek o umorzenie postępowania sądowego, na podstawie art. 161 § 3 P.p.s.a., jako bezprzedmiotowego.
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
W niniejszych sprawie zarówno zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], jak i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] listopada 2010 r., [...], których uchylenia skarżący się domagał, zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...]. W treści postanowienia z dnia [...] kwietnia 2011 r. znalazło się między innymi niefortunne sformułowanie "o umorzeniu postępowania", jednakże, jak wynika z uzasadnienia tego rozstrzygnięcia, nie oznacza ono zamknięcia drogi do rozpatrzenia złożonej przez R.C. skargi na zajęcie rachunków, a dotyczy jedynie tej części postępowania, która obejmuje rozpatrzenie wyżej wymienionego środka jako zarzutów w postępowaniu zabezpieczającym. Pomimo więc pewnych niedostatków redakcyjno-terminologicznych w zakresie sformułowania rozstrzygnięcia, postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia [...] lutego 2011 r. w całości uwzględnia żądanie skargi – w rozumieniu art. 54 § 3 P.p.s.a., co oznacza, że postępowanie sądowe w sprawie stało się bezprzedmiotowe.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., umorzył postępowanie w sprawie.
Kierując się dyspozycją art. 201 § 1 w zw. z art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., Sąd zasądził na rzecz skarżącego R.C. od Dyrektora Izby Skarbowej w R. kwotę 357 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, obejmującą równowartość uiszczonego w sprawie wpisu w wysokości 200 zł, opłaty skarbowej, w wysokości 17 zł, oraz koszty zastępstwa procesowego przez radcę prawnego w wysokości 240 zł (zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu Dz. U. Nr 163, poz.1349, ze zm.).